အခန်း (၃၀၅)

ကြီးမားသောလက်တစ်စုံက သူ့ပါးပြင်မှ ဆုတ်ခွာနေသော သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှောင်းကော ထိတ်လန့်စွာ အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ မျက်လုံးတစ်စုံက ပြူးကျယ်ကာ သူမကိုသတိနှင့်ပြန်ကြည့်နေတာကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ရှောင်းကော တုန်လှုပ်သွားသည်။ "နိုးနေတာလား"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ပြန်မဖြေပေ။ သူမကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ဖိနပ်နှင့် ကုတ်အင်္ကျီကို အမြန်ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ကာ စောင်နှင့်ခြုံပေးကာ ဖယောင်းတိုင်မီးကို မှုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော တုံ့ပြန်နိုင်ချိန်၌ စောင်အောက်၌ သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

!!

"အခုတလော တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လို့လား"

ဖယောင်းတိုင်မီးမမှုတ်ထားရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ငြိမ်သက်ချင်ယောင်ဆောင်နေကြတာကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားလိမ့်မည်။ အမှန်တော့ သူတို့ ရှက်နေကြပြီ။

ရှောင်းကော ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမလှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူမကို ပိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည်။

ရှောင်းကောသည် အားထုတ်မှုကြောင့် ချွေးထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ခွန်အားကို စုဆောင်းပြီး ထပ်ရုန်းကန်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်လည်း သူမ မလှုပ်ရှားမီ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ စိမ်းပြာရောင် မျက်လုံးအိမ်များကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အတွက် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အိပ်ငိုက်ခြင်းကို အရှုံးပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့်လည်း သူ့လက်တွေက ရှောင်းကောကို မသိစိတ်က ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ ထွက်ပြေးသွားမှာကို တားဆီးထားသည်။

ရှောင်းကော ဘယ်လိုလုပ်အိပ်နိုင်မှာလဲ? အရင်က သူတို့တစ်ခန်းထဲမှာပဲ အိပ်ခဲ့ကြပေမယ့် အလယ်မှာ ကျွမ်းကျွမ်း အမြဲရှိနေတာမို့ သူမ ဘာကိုမှအဆင်မပြေသလို မခံစားခဲ့ရပါပေ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မှာတော့ သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆူးများဖုံးလွှမ်းနေသလို ခံစားရသည်။ မည်မျှပင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားနေပါစေ သူမ စိတ်ကို မလျှော့နိုင်ခဲ့ပေ။

သန်းခေါင်ကျော်တွင် ကျန်းတန်းဟယ် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းကောလည်း မှင်တက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးတွေက တဖျပ်ဖျပ်နှင့် ပိတ်လုနီးနီး ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အိပ်ငိုက်ခြင်းကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ပခုံးပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူမ မအိပ်ခင်မှာ တခြားအခန်းက ဖယောင်းတိုင်တွေအကြောင်း သူမ တွေးနေတုန်းပါပဲ။

—-

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသည် ကောင်းသောနေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။

အပြင်မှာ ငှက်ကလေးတွေ တေးဆိုနေကြသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ နေရောင်သည် ပြတင်းပေါက်ကိုကာထားသည်စက္ကူမှတဆင့် လင်းလက်နေပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပွေ့ဖက်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့နေရသည်။ ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ဇီဝနာရီကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာနဲ့ အကြောဆန့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ညာဘက်လက်က နွေးထွေးသော အရာတစ်ခုကို ထိမိသွားပုံရသည်။

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်ပြန်လာတာကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ သူမသည် အပူ၏ရင်းမြစ်ကို စူးစူးဝါးဝါး ထိတွေ့လိုက်သည်။

အဲ့တာက မာတယ်၊ ပူတယ်၊ ချောမွတ်တယ်။ အတုံးအခဲများကို သူမ ခံစားရနိုင်သည်။ “အိုး လှုပ်နေတယ်… ”

ရှောင်းကော စိတ်လှုပ်ရှားနေစဥ်တွင် အောရှရှအသံက တိုးညှင်းစွာထွက်ပေါ်လာသည်။

"မထိနဲ့တော့"

“!” ရှောင်းကော အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ လှိမ့်လျက် ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး အသံ၏ အရင်းအမြစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တချိန်ချိန်မှာ ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ အတွင်းခံကြိုးတွေက ချွတ်ထားပြီး သူ့ဝမ်းဗိုက်နဲ့ ရင်ဘတ်ကြွက်သားတွေ မာနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်းကော ကောင်းကောင်း ကြည့်နေပြီး သူမ၏ တံတွေးကို မျိုချရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမ သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေကို နှိပ်နယ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးနဲ့ မနက်စောစော အိပ်ယာထတာက တစ်နေ့တာရဲ့အစကို တကယ်ကို ခွန်အားဖြစ်စေသည်...

ကျန်းတန်းဟယ်က မကြည့်ဘဲနေရင်တောင် သူမရဲ့ ပူလောင်နေတဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် မျက်လုံးကို ပွတ်နေသော သူ့လက်က ရပ်တန့်သွားသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ဗိုက်သားကို အမှတ်မထင်ပြသပြီး ရင်ဘတ်ကြွက်သားတွေကို လှုပ်ရှားပြလိုက်သည်။

ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နီမြန်းမှုကပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒါက သူ့မိန်းမကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြားယောင်းတာဖြစ်ပြီး နည်းနည်းတော့ ရှက်သလို ခံစားရသည်။ သူ့မိန်းမက သူ့ကြွက်သားတွေကို ကြည့်ရတာ သဘောကျတယ်ဆိုတာ သူသိထားရင် သူ အစကတည်းက ဒီနည်းဗျူဟာကိုသုံးပြီး သူမကို ဆွဲဆောင်နေလိမ့်မည်။

သူ့ရင်ဘတ်ကြွက်သားတွေက အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားနေပြီး တဒင်္ဂမျှသာဖြစ်သည်။ ပူလောင်သောအကြည့်ကို မခံစားနိုင်တော့တာ ဒါမှမဟုတ် သူမ၏တံတွေးမျိုချသံကို မကြားရတော့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့မျက်လုံးများမှ လက်များကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အခန်းလွတ်တစ်ဝိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဇနီးလေး၏ အရိပ်အယောင်မရှိတော့ပေ။ သူ ထထိုင်ပြီးနောက် ရယ်လိုက်သည်။ ဒီတော့ ဇာတ်လိုက်က ပျောက်သွားတာ အတော်ကြာပြီ။ သူ့ ကြွက်သားတွေ လှုပ်နေတာ ကြာနေပြီလို့ သူထင်နေတာလား။

ရှောင်းကော အရှက်ရဆုံးအခြေအနေဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အလှအပဆိုတာ တကယ်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ အရာတစ်ခုပင်။

ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ရှိ ရှောင်းကောမှာ သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်များကို ချလိုက်သည်။ ရေချိုးခန်းထဲက ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကနေ သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒီလောက် ကျေနပ်စရာမရှိလွန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကြောင့် နှာခေါင်းသွေးလျှံလိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့မိပေ။ ယောက်ျားကိုကြည့်ပြီးတော့ နှာခေါင်းသွေးယိုသွားတယ်။ "မယုံနိုင်စရာပဲ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ!"

ရှောင်းကောသည် သူ့ကိုယ်သူ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာကြောင့်ဆိုတာ သူမ အဖြေရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ဒုတိယအတွေးတွင် ရင်ဘတ်ကြွက်သားများ လှုပ်ရှားနေသည်။ အမှန်တကယ်ပဲ အဲ့တာက လှုပ်ရှားနိုင်သည်။ ဒါ့အပြင် သူ့ဗိုက်သားက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ပုံပဲ....

"အဟမ်း!" ရှောင်းကော သူမမျက်နှာကို ရေအေးဖြင့် အမြန်သစ်လိုက်သည်။ သူမ ဒီအကြောင်းကို မတွေးနိုင်တော့ဘူး။ ဒီအကြောင်းကို သူမ ပိုတွေးလေလေ၊ သူမ အတွေးတွေက ပိုဆိုးလာလေလေပဲ။ သူမက နှာဘူးမဟုတ်တာကြောင့် ဒီလိုပြုမူလို့မရဘူး။

သူမသည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို စုဆောင်းကာ သွေးများကို တေးကြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေဆေးရန် ရေသန့်ဇလုံကို ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် နံနက်စာပြင်ဆင်ချိန်ရောက်နေပါပြီ။

ယာဂုချက်ပြုတ်နေစဉ် ကျန်းတန်းဟယ်က ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်လာသည်။

ရှောင်းကော ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာတွေအလုပ်ရှုပ်နေမှန်း မသိပေမယ့် သူ့ မျက်လုံးကို မကြည့်ရဲပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို သိသည်။ အစောပိုင်းက သူ့စွမ်းဆောင်ရည်ကို ရှောင်းကော မမြင်ခဲ့ရခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူ မှိုင်ကျသွားကာ အတွေးကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ သူမ၏ နားရွက်နီနီလေးများကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ ဝမ်းသာသွားသည်။ 'သူမ အဲ့တာကိုမြင်လိုက်တယ်! သူမ အဲ့တာကိုမြင်လိုက်တယ်!'

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရောင်စဉ်တန်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။ တစ်ယောက်က အလွန်ရှက်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ အလွန်တက်ကြွနေသည်။

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို လွန်ကဲစွာ ရှောင်ဖယ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။ 'ငါနှာခေါင်းသွေးလျှံတာကို သူတွေ့သွားသေးလား'

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ပန်းကန်ပြား ပေးလိုက်သည်။ ရှောင်းကောက သူ့ကိုကြည့်တောင် မကြည့်ပေ။ သူမ သူ့ထံမှ ၎င်းကိုဆွဲယူပြီး သူ့ကိုကျောပေးထားပြန်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမကို ဤကဲ့သို့မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူက တိတ်တိတ်လေး ပြုံးလိုက်သည်။ 'ကြည့်ပါဦး၊ သူမ ရှက်နေလိုက်တာ!'

သူတို့နှစ်ယောက် ထမင်းစားနေတုန်း ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို စနောက်တာ ရပ်လိုက်သည်။ ကြက်ဥကို အခွံခွာပြီးသောအခါ သူမထံသို့ ပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ဆရာခုံး ခဏနေရင် သွားတွေ့ကြမလား"

ရှောင်းကော မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူပြန်ရောက်ကတည်းက သွားလည်သင့်တာမှန်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်က ဆရာခုံးအတွက် သူရထားတဲ့ လက်ဆောင်ကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ရှောင်းကောသည် ဝက်ခေါင်း တစ်ဝက်ကို ရေခဲသေတ္တာထဲမှထုတ်ကာ ခုတ်ယူခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထံ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း ကျောင်းစတက်ကတည်းက သူမသည် သူတို့အတွက် အရသာရှိသော အစားအစာများကို မကြာခဏ ချက်ကျွေးလေ့ရှိသည်။ သူတို့အိမ်တွင်၊ ဆရာခုံး၊ ဆရာမခုံးနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းသာ ရှိသည်။ ပထမတော့ သူတို့ကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ကူညီခဲ့တဲ့ ဇနီးမောင်နှံအိုအတွဲကို ဆရာနဲ့ ဆရာမခုံးက မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အဲ့တာက စေတနာနဲ့ လုပ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့က အသက်တော်တော်ကြီးနေပြီမို့ အစေခံတွေလုပ်မယ့်အစား ဘဝကိုပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေသင့်သည်။

သူမ အစားအသောက်တွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားရင် သူတို့ အကုန်မစားနိုင်ဘူး။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့သုံးယောက်အတွက် လုံလောက်သော ဟင်းအမယ်များကို မကြာခဏ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်က အသက်ကြီးနေပြီမို့ အများကြီး မစားနိုင်ကြပေ။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့လက်ထဲတွင် လက်ဆောင်သေတ္တာတစ်ခုနှင့်အတူ ရှောင်းကောကိုရှာရန် ရောက်လာသည်။ ရှောင်းကောက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝက်သားထုပ်နဲ့ ခြံဝင်းထဲကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဟူး ၊ မဖြစ်သေးဘူး!"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်မတို့ တံခါးက ပျက်နေတုန်းပဲ။" ရှောင်းကောက ပျက်စီးသွားတဲ့ တံခါးကို တွေးပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် နောင်တရနေပုံရသည်။ ဒီတံခါးက အတားအဆီးတွေ များလွန်းသည်။

“ဒါဆို…” ကျန်းတန်းဟယ်က နောက်နေ့ မှသွားတော့မယ်လို့ ပြောတော့မည်။

"ကျွန်မမှာအကြံတစ်ခုရှိတယ်!" ရှောင်းကောက အရင်ပြောလိုက်ပြီး သခင်မယန်ရဲ့ တံခါးကို ခေါက်ဖို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။ ထမင်းစားလို့ပြီးခါနီးဖြစ်နေတဲ့ ယန်ကျားကသူမကို တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

"မရီး"

"ဟူး၊ ယန်ကျား၊ ကျွန်မကို ကကျေးဇူးပြုပြီးတစ်ခုလောက်ကူညီပေးနိုင်မလား"

"ဘာကူညီပေးရမလဲ" ယန်ကျားက ရှောင်းကော ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေသည်။

“ဒါက သေးငယ်တဲ့ အကူအညီလေးပါ…” ရှောင်းကော က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သံသယရှိသော အကြည့်အောက်တွင် သူမက သူ့ကို ရိုးသားစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒါက သေးငယ်တဲ့ အကူအညီလေးတစ်ခုပါ"

..

မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယန်ကျားက ရှောင်းကော ၏ အိမ်ဝင်းထဲတွင် တွေဝေစွာ ရပ်နေပြီး တံခါးကို တပ်ဆင်နေသော ဆရာကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်နေလေသည်။ သူ ထမင်းစားပြီးပြီးချင်း သူမကို တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်တော့ သူသိလိုက်တာက တံခါးကိုစောင့်ပေးဖို့ သူရောက်လာတာကိုပဲ။

တစ်ဖက်တွင်၊ ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောနှင့်အတူ မြင်းကြီးပေါ်တက်သွားသည်။

“မြဲမြဲထိုင်”

"စိတ်မပူနဲ့ ကိုယ် မင်းကို ပြုတ်ကျအောင်မလုပ်ပါဘူး"

ရှောင်းကောသည် မြင်းပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေးထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရင်ဘတ်ကို သက်တောင့်သက်သာ မှီလိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါ သူမသည် မြင်းနောက်ကျောမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်ထားတတ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ၏ မရည်ရွယ်သော စကားကြောင့် အရှုံးပေးလိုက်ရပြန်သည်။ ယခု မတ်တတ်ထလျှင်ပင် သူမကို မနာကျင်စေဘဲ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

"စကားမစပ် ရှင် ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင်နေမှာလဲ"