အခန်း (၃၀၇)

"နန်မို?!"

ဆရာခုံးက မှင်ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာနဲ့ ယူလိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို ရှောခ့်ရစွာကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီ၊ ဒီ၊ ဒီ…”

"ဒါကို ကံကောင်းချင်တော့ကျွန်တော်ရခဲ့တာ။ ကျွန်တော့် ဆရာ့အကြောင်း ချက်ခြင်း တွေးမိပြီး ဆရာ့ဆီ ယူလာပေးတာ။ အဲဒါက သေးသေးလေးမို့လို့ စိတ်တော့မရှိပါနဲ့"

ဆရာခုံးက ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး ငါစိတ်မရှိဘူး…”

နန်မို၏ လက်သည်းအရွယ် အပိုင်းအစကို တစ်အိမ်လုံးနဲ့ လဲလှယ်လို့ရနိုင်သည်။

ဒါကဟာသမဟုတ်ဘူး။ နန်မိုသည် ပညာရှင်တို့၏ အမြင်တွင် ရွှေငွေနှင့် ညီမျှသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ၎င်းကို လူတိုင်းအား ချပြချင်ပေလိမ့်မည်။

သေးငယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက အရမ်းအားကောင်းနေပြီ။ ပိုကြီးတဲ့အပိုင်း ဒါမှမဟုတ် ရှည်လျားတဲ့အမြှောင်းတစ်ခုရှိနေရင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ချက်ခြင်း မူးမေ့လဲသွားလိမ့်မည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့မှာ ပြင်းပြတဲ့ စိတ်ဆန္ဒရှိသည်။ ဆရာခုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်သည်။ "ဒါက ကောင်းတယ်! အရမ်းကောင်းတယ်!"

နန်မိုသည် ၎င်း၏အမည်နှင့် ထိုက်တန်သည်။ ဒါကရှားပါးသည့် မှင်မျိုးဖြစ်သည်။ နှစ်တစ်ရာအတွင်း ပြီးပြည့်စုံသော မှင်ချောင်းကို ထုတ်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ဆရာခုံး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ နန်မိုကို သူ့တစ်သက်မှာ ထပ်တွေ့ရဖို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ဒီအချိန်မှာ ကျွမ်းကျွမ်းက ပြေးလာပြီး သူတို့ကိုထမင်းစားဖို့ ခေါ်ခဲ့သည်။

"တန်းဟယ်၊ သွားနှင့်၊ ငါ မင်းနောက်က လိုက်ခဲ့မယ်။"

ဆရာခုံးက စကားပြောလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ အခုအချိန်တွင် ဆရာခုံးကို သူ့ကိုယ်ပိုင် အချိန်တစ်ခုပေးသင့်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ဆရာခုံးက သူ့ခြေထောက်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခြေထောက်များ ထုံကျင်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရှက်ရွံ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို သေတ္တာကို ယူဆောင်ကာ သူ ညဘက်အိပ်တဲ့ အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဗီရိုထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ကုတင်ပေါ်မှာ ဝှက်ထားရတာက မလုံခြုံဘူး။

ဆရာခုံး အောက်ကိုငုံ့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ရတနာသေတ္တာကို ကိုင်ထားပြီး ချလိုက်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ဘယ်နေရာမှာမှ မလုံခြုံဘူးလို့ သူခံစားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆရာမခုံးက သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အော်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ဆရာခုံးသည် ကျွမ်းကျွမ်းအား ရက်အနည်းငယ် အနားပေးခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် မြို့တော်ကို ပြန်သွားတော့မှ သူပြန်လာနိုင်သည်။

သူတို့သုံးယောက် အရမ်းပျော်သွားသည်။ ရှောင်းကော က ဒီအကြံကို စိတ်ထဲမှာရှိနေပေမယ့် သူမအနေနဲ့ ဒါကို အရင်ချပြဖို့ ရှက်လွန်းနေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကောင်လေးက အကြာကြီး အနားယူထားသည်။ ဆရာခုံးက ဒါကို အကြံပြုဖို့ မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့် ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်ကြသည်။

မပျော်ရွှင်နေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ဆရာမခုံး ဖြစ်သည်။ သူတို့မထွက်ခွာမီတွင် သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး- သူနှင့်ခွဲရန် အလွန်ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သေချာပါတယ်၊ အကယ်၍ သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို ရံဖန်ရံခါ ထိတွေ့နေတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို လျစ်လျူရှုထားမယ်ဆိုရင် ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ခွဲဖို့ တွန့်ဆုတ်နေတယ်ဆိုတာက ယုံကြည်ဖို့ ပိုလွယ်ပါလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူကိုယ်တိုင်မြင်းပေါ်မတက်ခင် ရှောင်းကောနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ကို မြင်းကျောပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာတက်၍ရအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူတစ်ယောက်တည်း စီးနေတာမဟုတ်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်က အမြန်မသွားရဲပေ။ သူသည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကိုတောင် ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူပြန်လာတာပဲ။ သူ့ယောက်ဖကို နှုတ်ဆက်ရမည်။

ညနေစောင်းတဲ့အထိ သူတို့ စကားတွေပြောခဲ့ကြ ပြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင် အလုပ်မရှုပ်ခင်မှာ ပြန်သွားကြသည်။

ညစာစားပြီးသောအခါ သုံးယောက်သား အိပ်ယာပေါ်တွင် လှဲခဲ့ကြသည်။ ရှောင်းကော ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးပြီး ထလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်က စျေးကြီးနေ့ပဲ။ ကျွန်မတို့ စျေးသွားကြမလား” သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

သူမ ပန်းမျိုးစေ့အချို့ကို ဝယ်ရဦးမည်။

“သွားမယ်လေ!” ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် သူမစကားကို ဘယ်တုန်းကမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမပြောသမျှကို နားထောင်ကြသည်။

နောက်နေ့ မိုးမလင်းခင်မှာ မနက်စာတောင်မစားဘဲ မြည်းလှည်းပေါ် တက်ခဲ့ကြသည်။

နောက်မှ ခရိုင်ကိုရောက်တဲ့အခါ ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ သွားစားကြမည်။ စားပြီးရင် ဈေးသွားကြမည်။

သူတို့ သုံးယောက် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ရောက်ချိန်မှာတော့ စောနေသေးပြီး အနားမှာ ဖောက်သည် မရှိသေးပေ။ ခေါက်ဆွဲသုံးပန်းကန်ကို မှာစားပြီး ဈေးသို့ ပြေးကြသည်။

စျေးပွဲကြီးနေ့ဖြစ်တာကြောင့် လူအသွားအလာပိုများလာတာကြောင့်မို့ ရှောင်းကောက အခုမထွက်သွားရင် တရားမျှတမှုကို ရဖို့ အဆင်မပြေမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။

ခါတိုင်းလိုပဲ ခေါက်ဆွဲဆိုင်အဝင်ဝမှာ မြည်းလှည်းကို ရပ်ပြီး ဈေးအဝင်ဝကို လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် လေးလံသော မည်သည့်အရာကိုမျှ မဝယ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မျိုးစေ့အချို့ဝယ်ရန်သာ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ သားဖေဖေရဲ့လက်ကို တင်းတင်းကိုင်ထားနော်၊ နားလည်လား"

ရှောင်းကော ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြီး ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်းအား စိုးရိမ်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ!" ကျွမ်းကျွမ်းက ကျန်းတန်းဟယ်၏ လက်ကြီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှောင်းကောအား စိတ်ချလက်ချဖြစ်စေရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရုံဟိုင် ခရိုင်တွင် နံနက်ခင်းစျေးပွဲကို သွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင်ရှိသကဲ့သို့ စျေးပွဲ၌ လူအများကြီးရှိနေသည်ကို အံ့သြမိသည်။

ဒါကိုတွေးပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းကို ကောက်ချီပြီး သူ့ပခုံးပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှောင်းကော၏လက်ကိုဆွဲကာ ဝင်လာနေသောလူအုပ်ကြီးဆီမှ သူမအား ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခံစားလိုက်ရတော့ ရှောင်းကောက မပြုံးနိုင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ အတူတူဆိုရင် ရှောင်းကောက ဈေးဝယ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေသလို ခံစားရသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ မြင့်တဲ့ အနေအထားတွင် သူမြင်နေရသည်မှာ အလွန်ကွာခြားသည်။ သူ့မှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး အတားအဆီးကင်းတဲ့ အမြင်ရှိသည်။

“မေမေ၊ မေမေ၊ ဒီမှာ မျိုးစေ့ဆိုင်ရှိတယ်။”

ကျွမ်းကျွမ်းမှာ ကောင်းမွန်သောအမြင်ရှိပြီး ရှောင်းကော ထက် သေချာစွာမြင်နိုင်သောကြောင့် လမ်းပြရန်တာဝန်ယူထားသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က လမ်းကို ဦးဆောင်နေသူဖြစ်ပြီး ရှောင်းကောက နောက်မှ လိုက်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော စျေးဆိုင်ထဲသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပန်းစေ့အစား ပျိုးပင်ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပန်းပျိုးပင်တွေက ပိုကောင်းသည်။ ရှင်သန်နိုင်ခြေ ပိုများသည်။

"သူဌေး၊ ဒါက ဘယ်လိုပန်းအမျိုးအစားလဲ"

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ရှောင်းကော အံ့သြသွားသည်။ တကယ့်ကို ရင်းနှီးတဲ့ စကားပင်။ ပန်းပျိုးပင်တွေကို ငုံ့ကြည့်ဖို့ အာရုံစူးစိုက်နေတာကြောင့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အခု သူမ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ပန်းပျိုးပင်တွေကို ဈေးကြီးကြီးမှာသာ ရောင်းတယ်လို့ သူမကို ပြောဖူးတဲ့ သူမှန်း သိလိုက်ရသည်။

"သူဌေး၊ သူဌေးက ပန်းပျိုးပင်တွေလည်း ရောင်းတာလား"

အဖိုးအိုက ရှောင်းကောကို မှတ်မိလားဆိုတာ မရှင်းလင်းပေမယ့် သူမရဲ့မေးခွန်းကို သူကြားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ပျိုးပင်တွေလည်းရောင်းတယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့သည် သူတို့၏ ပြောဆိုမှုကို လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်းငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ သူ့ကို သိလား"

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မသိဘူး”

"ဒါက ဘာပန်းပင်လဲ"

ရှောင်းကောကိုယ်တိုင် တစ်ခေါက် ထပ်ပြောလိုက်ပြီး ဒီတစ်ခါ အသံပိုကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်သည်။

"တရုတ်နှင်းဆီလေ၊ ခုက ဒါ စိုက်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ရာသီပဲ"

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်မေးလိုက်သည် "နောက်ထပ်ရှိသေးလား"

"ဒါက တတိုင်းမွှေးအပင်။ အခုစိုက်ရင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အပင်ကြီးတစ်ပင်အဖြစ် ကြီးလာလိမ့်မယ်။"

အဖိုးအိုမှာ ပျိုးပင်တွေအများကြီးရှိသည်။ ရှောင်းကော ဂရုတစိုက်နားထောင်ပြီး ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမက တရုတ်နှင်းဆီပျိုးပင်နှစ်ပင်ကို တောင်းလိုက်သည်။ အိမ်မှာ မြေနေရာက သေးသေးလေး။ တရုတ်နှင်းဆီပန်းတွေ ရင့်သန်လာတဲ့အခါ အများကြီးပွင့်လာလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့်… သူမသည် တတိုင်းမွှေးပျိုးပင်၏ သွေးဆောင်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါက်လာတဲ့အခါ အရိပ်ရနိုင်ပေမယ့် ပိုအရေးကြီးတာက တတိုင်းမွှေးက အနံ့ကောင်းသည်။

တက္ကသိုလ်မှာ တတိုင်းမွှေးပင်တစ်ပင်ရှိသည်။ နွေဦးရာသီတွင် ပန်းများပွင့်သောအခါတွင် မွှေးကြိုင်သော မွှေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သစ်ပင်နားက ဖြတ်သွားတိုင်း သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကြမိသည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

"ကျွန်မတို့ တတိုင်းမွှေးပင်တွေ ယူလိုက်သင့်လား"

ရှောင်းကော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမဆုံးဖြတ်ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်ကို မေးလိုက်သည်။

"ကြိုက်ရင်ယူလေ"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ သွေးဆောင်ခံနေရကြောင်း ပြောနိုင်သည်။ သူမသည် တရုတ်နှင်းဆီပန်းကို လိုချင်သည်ဟု ပြောသော်လည်း သူမ မျက်လုံးတွေက တတိုင်းမွှေးပင်များကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

ရှောင်းကော၏ အတွေးတွေကို သူမြင်နေရသည်။ သူမ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကာ အဖိုးအိုအား ပြောလိုက်သည်။ “တတိုင်းမွှေးပင်တစ်ပင် ပေးပါ”

အဖိုးအို၏ အကြားအာရုံက အလွန်ဆိုးရွားသော်လည်း လက်နှင့်ခြေက အလွန်မြန်သည်။ သူမအတွက် အမြန်ထုပ်ပိုးပေးလိုက်သည်။ “တတ်နိုင်ရင် အမြန်ဆုံး စိုက်ထားလိုက်။ အကြာကြီး မထားထားနဲ့”

“ကောင်းပါပြီ!”

ကျန်းတန်းဟယ်က ပိုက်ဆံအရင်လွှဲပေးလိုက်သည်။ "နောက်ထပ်ဝယ်ချင်တာရှိသေးလား"

ရှောင်းကောသည် ပျိုးပင်များကို ဝမ်းသာအားရယူပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ပျိုးပင်များကို ယူလိုက်သည်။ ရှောင်းကောက သူ့ကို မယူခိုင်းစေချင်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့တင် လေးလံလွန်းနေပြီ။ အရာအားလုံးကို သူ သယ်သွားနေရတာက ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်းကိုချလိုက်၊ ကျွန်မ သူမကိုတင်းတင်းကိုင်ထားလိုက်မယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမအား ပျိုးပင်များကို မပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်းကောမှ ကျွမ်းကျွမ်းကို ချပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ သူ့လည်ပင်းမှာ ဒီလိုလေးလံတဲ့ဝန်ကို ထမ်းရတာ အရမ်းပင်ပန်းသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းခါခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း၊ တင်းတင်းဖက်ထား"

“အိုး!” ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီး ကျန်းတန်းဟယ်၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ထားသည်။ “ဖက်ထားပြီးပြီ!”

သူ့လက်ကို လွှတ်ပြီးနောက် ကျန်းတမ်းဟယ်သည် ပျိုးပင်များကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားပြီး ရှောင်းကော၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "သွားကြရအောင်။"

ရှောင်းကော အကြာကြီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "သူက အရမ်းတော်တာပဲ!"

အပြန်လမ်းမှာ ယုန်ရောင်းတဲ့သူနဲ့တွေ့ခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း သွေးဆောင်ခံရပြီး ရှေ့ကို ဆက်မသွားတော့ပေ။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ သားက နေ့တိုင်း ကျောင်းတက်နေရမှာ ဖြစ်သလို ယုန်တစ်ကောင် မွေးထားလို့ မရဘူး။ သား အိမ်မှာထားထားရင် မေမေက နောက်ထပ် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ထပ်ပြီးဂရုစိုက်ပေးနေရဦးမယ်။ အိမ်မှာ တိရစ္ဆာန်လေးတွေက အများကြီးရှိနေပြီ"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ယုန်လေးနှင့် ကစားနေပြီး ရှောင်းကော၏ စကားကို ကြားသောအခါတွင် ၎င်းကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ထားရှိရန် စိတ်ကူးကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ သူ့အမေကို ပင်ပန်းရအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။