အခန်း (၃၀၈)

သူမ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ပြန်ရောက်တော့ အားလုံးနဲ့ ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြသည်။ သူတို့လက်ထဲမှာ အချိန်နည်းနည်းရှိလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာ။

ဒီနေ့ နေရောင်က တောက်ပနေပြီး နည်းနည်းပူသည်။ ရှောင်းကောသည် ပန်းများနှင့် ပျိုးပင်များ ခြောက်သွေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် ညစာစားရန် ကမ်းလှမ်းမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ မဝေးတော့တဲ့ အနာဂတ်အချိန်အတွင်း အတူတူထမင်းစားကြရန် သဘောတူပြီးနောက် သုံးယောက်သားအိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းကို အပင်တွေ စိုက်ပျိုးရန် ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် ရှောင်းကော ထမင်းဟင်းချက်ရန် ပြင်ခဲ့သည်။

"မေမေ၊ ဖေဖေက မေမေ့ကို ဘယ်နားမှာ တံတိုင်းမွှေးပင် စိုက်ရမလဲလို့မေးနေတယ်" ကျွမ်းကျွမ်းက တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ခေါင်းဝင်လာသည်။

!!

"မေမေ အရင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ရှောင်းကော မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ချလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကိုယ်တို့ ထောင့်နားလေးမှာ စိုက်ကြမလား"

ရှောင်းကော ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမ ကျန်းတန်းဟယ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူညွှန်ပြနေသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်းကော ခဏလောက် တွေးလိုက်မိသည်။ “ရတယ်လေ!”

ထောင့်နားမှာ စိုက်လို့ကောင်းသည်။ သစ်ပင်တစ်ပင် ပေါက်လာသောအခါ အရိပ်ရသည်။ အချိန်တန်ရင် သစ်ပင်အောက်မှာ အပန်းဖြေနားနေဆောင်လေးတစ်ခုဆောက်မည်။ ရာသီဥတုပူလာတဲ့အခါ သစ်ပင်အောက်မှာ အိပ်ပြီး တတိုင်းမွှေးရနံ့ကို ခံစားရင်း တစ်ရေးတစ်မော အိပ်နိုင်သည်။ အံ့သြဖွယ်ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

သုံးယောက်သား ထမင်းစားပြီးသောအခါ ထုံးစံအတိုင်း နေ့ခင်းဘက် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ကြသည်။ နေ့ခင်းတစ်ရေးတစ်မောအိပ်ခြင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးများစွာရှိသည်။ ၎င်းသည် ဦးနှောက်မှတ်ဉာဏ်ကို မြှင့်တင်ပေးကာ ခံနိုင်ရည်အား ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေကာ အစာချေဖျက်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်သည်။ ပိုအရေးကြီးတာက နှလုံးသွေးကြောဆိုင်ရာရောဂါတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

ဟိုးအရင်တုန်းကတော့ ရှောင်းကောသည် နေ့ခင်းတစ်ရေးအိပ်တာကို မကြိုက်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် ထိုအချိန်က သူမအမေက သူမထံ လင့်ခ်တစ်ခု ပေးပို့ခဲ့သည်။ နေ့ခင်းတစ်ရေးအိပ်ခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေအကြောင်းပါ။ သူမ ငြီးငွေ့လာပြီး လင့်ခ်ကို နှိပ်ပြီး ကြည့်ရှုရန် ပထမတော့ သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် နေ့လယ်စာစားပြီးတာနဲ့ ခဏတာ တစ်ရေး အိပ်ချိန်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုနေ့လည်ခင်းတွင် သူမသည် မတူကွဲပြားသောခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်—သူမသည် စွမ်းအင်နှင့် တက်ကြွမှုအပြည့်ရလာသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နေ့လည်ခင်း တစ်ရေးအိပ်သည့် အလေ့အထကို မွေးမြူလာခဲ့သည်။ အချိန်အကြာကြီး တစ်ရေးအိပ်ဖို့ မလိုဘူး- မိနစ် ၃၀ တစ်ရေးအိပ်တာက လုံလောက်သည်။ မဟုတ်ရင် ညဘက် အိပ်ပျော်ဖို့ ခက်လိမ့်မည်။

သူမ တစ်ရေး အိပ်ရာမှ နိုးသောအခါ မျက်နှာသစ်ဖို့ထခဲ့ချိန် ကျွမ်းကျွမ်းက အိမ်သာသုံးရန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ အခု နိုးလာတော့ လေထုက ကျဉ်းနေသလို ခံစားရသည်။ ရာသီဥတု ပူလာတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ဆောင်းရာသီလောက် လန်းဆန်းမှု မရှိဘူးလို့လည်း ပြောလို့ရသည်။

"မေမေ၊ သားတို့ နွားတွေကို လွှတ်ထားပေးဖို့ ခေါ်သွားကြမလား"

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့လက်တွေကို ဆေးရန် ပြေးလာသည်။ သူ ရှောင်းကောကို တွေ့သောအခါ သူမကို ခွင့်ပြုချက်တောင်းခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ဒါဟာ အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်လို့ ထင်မိသည်။သူမ သူတို့ မလွှတ်ပေးထားတာ တော်တော်ကြာနေပြီ။ အခု မြက်စိမ်းစိမ်းတွေ ထွက်လာတော့ နွားတွေကို ပြန်ထိန်းကျောင်းရတော့မယ့်ပုံပေါ်သည်။

"သားရဲ့ဖေဖေကိုသွားခေါ်သွား"

ကျွမ်းကျွမ်း ကျန်းတန်းဟယ်ကိုခေါ်ရန် အိမ်ထဲသို့မပြန်ဝင်မီ ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်း အတွက် လက်ဆေးဖို့ ရေခပ်ပေးခဲ့သည်။

သုံးယောက်သား အတူတူထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

ခွေးနှစ်ကောင် အိမ်ကိုရောက်လာကတည်းက ရှောင်းကောက သူတို့ပျောက်သွားမှာ ကြောက်လို့ ဘယ်တော့မှ သူတို့ကို ပြေးခွင့်မပေးပေ။ အခုတော့ ကျန်းတန်းဟယ် နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အနားမှာရှိနေကြပြီ။ သူမသည် နွားတွေ၊ မြည်း၊ မြင်းနှင့် ခွေးပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်အနားမှာရှိနေရင် ရှောင်းကောမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည်။ တိရိစ္ဆာန်တွေပျောက်မှာကို သူမ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပေ။

နွားနှစ်ကောင်နှင့် မြင်းတို့သည် ဘေးချင်းကပ်လျက် လျှောက်သွားနေကြသည်။ နွားတွေက မြင်းကြီးတွေလောက် အရပ်ရှည်သည်။ သူတို့ဘေးနားက မြည်းကလေးကတော့ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ပိုပြီးပိန်သွားသည်။

"ဒီနွားတွေက တကယ်ကြီးတာပဲ။ သူတို့ ပိုကြီးလာတဲ့အခါကျရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သူတို့ကိုမခေါ်ထုတ်သွားနဲ့"

ကျန်းတန်းဟယ်က နွားကိုထိန်းထားတဲ့ ကြိုးကို ယူလိုက်ပြီး မြည်းကြိုးကို ပေးလိုက်သည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် မြည်းက အန္တရာယ်ဖြစ်တာနည်းသည်။

“ရပါတယ်။” ရှောင်းကော ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမအိမ်မှာ မွေးမြူထားတဲ့ တိရိစ္ဆာန်လေးတွေနဲ့လည်း သူမမှာ စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်မှုရှိသည်။ သူမသည် သူတို့၏ စိတ်နှင့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများကို ရင်းနှီးခဲ့သည်။ ပြဿနာမရှိလောက်ပေ။

"မတော်တဆမှုတွေဆိုတာက ဖြစ်တတ်တယ်။" ကျန်းတန်းဟယ် ဆက်ပြောခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက သူစိတ်ချရအောင် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းက ခွေးပေါက်လေးနှစ်ကောင်နှင့်အတူ ပြေးနေသည်။ “ဖေဖေ မေမေ၊ မြစ်ကမ်းနားက မြက်ခင်းတွေက ထူးထူးခြားခြား စိမ်းလန်းစိုပြေနေတယ် အဲ့ကို သွားရအောင်။”

“ကောင်းပြီ။”

သဘောတူပြီးနောက် ရှောင်းကောနှင့် ကျွမ်းကျွမ်း တို့သည် နွားများနှင့် မြည်းများကို ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ရှောင်းကော လှည့်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ နောက်က မြင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အလွန်အံ့သြသွားမိသည်။

သူတို့အိမ်က ထွက်လာတော့ ရှောင်းကောက မြင်းကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားချင်ပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ်က မလိုဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ မြင်းက ဘာအကူအညီမှ မပါဘဲ သူတို့နောက်ကို လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒီစကားကိုကြားတော့ သူ လိမ်နေတာလို့ သူမ တွေးမိခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်မှာတော့ တိရိစ္ဆာန်က သူတို့နောက်ကနေ တကယ်နာခံမှုရှိရှိ လိုက်လာနေတာကို သူမကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရသည်။ အလှည့်အပြောင်းလုပ်သောအခါ မြင်းသည် သွားလေရာနောက်ကို အနီးကပ်လိုက်လာ၏။ တကယ့်ကို နာခံမှုရှိတာပဲ။

လမ်းတလျှောက်မှာ ရွာသူရွာသားတွေကို သူတို့ မတိုက်ခဲ့ကြပေ။ ရှောင်းကောသည် သူမအတွက် ကျန်းတန်းဟယ် ရှာတွေ့ထားသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် အဝေးက ကစားနေသည့် ကျွမ်းကျွမ်း၏ပုံစံကို ဦးစွာကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ရွာသူ/သားတွေက လွန်ခဲ့သော တစ်ချိန်က ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် လက်ထပ်ပေးဖို့ ကြိုးပမ်းခဲ့ပုံကို ပြောပြခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒီလူတွေအားလုံးဟာ တကယ်ကို ဘာမဆို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိကြတာပဲ။

"ဘာအကြောင်းတွေ ပြောနေကြတာလဲ" ကျွမ်းကျွမ်း ပြေးလာပြီး ရှောင်းကော၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ဘူး။”

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ် တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ အပြုအမူက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းမှာ အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူလက်လျှော့လိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သခင်မယန်က လာလည်ခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ မအံ့သြမိပေ။ သူမ မနေ့က ယန်ကျားဆီက ဒီအကြောင်းကို ကြားထားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သခင်မယန်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း မကြာသေးမီက သိလိုက်ရသည်။ သူမ အိမ်ထဲဝင်လာပြီးကတည်းက သူက သူမဗိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရှောင်းကောမှာ သူ့အပြုအမူကြောင့် အလွန်ရှက်သွားသည်။ သခင်မယန်က ဘာမှပြန်မပြောပေမယ့် သူမ မျက်စိကန်းနေတယ်လို့တော့ မဆိုလိုပေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ။

ဒါကိုတွေးပြီး ရှောင်းကောက သူ့ခါးကို တိတ်တဆိတ် ဆိတ်လိုက်သည်။ မနာပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့အကြည့်တွေကို ဖယ်ခွာခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မသိသော်လည်း သခင်မယန်က အတွေ့အကြုံရှိပြီး သူ့အား ကောင်းစွာမြင်နိုင်သည်။ အခု သူက သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းကောကို ကြည့်နေသည်။ အဲဒါက ရှင်းနေတယ် မဟုတ်လား?

သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို နောက်ပြောင်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ သူ့အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ရှက်ပြီး တည်ငြိမ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ အမြန်ထွက်သွားဖို့ ဆင်ခြေရှာလိုက်သည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် သခင်မယန်က ရှောင်းကော အနားသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်ကာ တိတ်တိတ်လေးမေးလိုက်သည်။ "သူ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ"

“မနေ့တနေ့က…”

ပထမတော့ ရှောင်းကောက သူမ ဘာကြောင့် ဒီလောက် လျှို့ဝှက်နေမှန်း မသိခဲ့ပေ။ သူမအမေးကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူမ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ "ဘာလို့ဒီလောက်လျှို့ဝှက်နေတာလဲ"

"ကျွမ်းကျွမ်းကော ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ"

"မနေ့က"

"ဟူး!" သခင်မယန်က ကျယ်လောင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် သူမရှေ့က စိတ်ပျက်နေသောအမျိုးသမီးကိုကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် ကျွမ်းကျွမ်းကို ဘာလို့ဒီလောက်မြန်မြန်ပြန်ခေါ်လာရတာလဲ"

"?" ရှောင်းကော ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ "ကျန်းတန်းဟယ် ပြန်လာပြီလေ။ သေချာပေါက် ကျွမ်းကျွမ်းပြန်လာမှာပေါ့။ ကျွမ်းကျွမ်းလည်း သူ့ကို သတိရနေတာ"

"ကျစ်"သခင်မယန်သည် ဤမျှ ထက်မြက်သော ပုဂ္ဂိုလ်က ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်တရာ အာရုံမစိုက်နိုင်ပုံကို ကြည့်ရန် သူမ၏ ခေါင်းကို ဖွင့်ကြည့်ချင်လာသည်။

သခင်မယန်သည် ဒေါသထွက်ဖို့ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ရှောင်းကော၏ နားရွက်များ နီရဲလာသည်ကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ သခင်မယန် ဘာတွေပြောနေမှန်း သူမ ဘယ်လိုမသိဘဲနေမှာလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အရွယ်ရောက်ပြီးသားသူတွေ။

ဒါပေမယ့်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အရှိန်လွန်စွာ မောင်းနှင်နေတာကို သခင်မယန်အား ဤအရာကို သူမ မပြောပြရဲပေ။ အကယ်၍ သူမသည် ကားကို စတင်စက်နှိုးခဲ့ပါက သခင်မယန်က ချက်ချင်း အရှိန်မြှင့်လိမ့်မည်။ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော နှလုံးသားကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမ မသိနားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့ရသည်။

ရှေးလူများက ရှေးရိုးဆန်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ဤကိစ္စသည် အလွန်အငြင်းပွားဖွယ်ရာကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ့အိမ်မှထွက်လာပြီးနောက် အစ်ကို ယန်၏အိမ်သို့သွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသွားစရာနေရာမရှိပေ။ သူ့နေရာမှလွဲ၍ အစ်ကိုယန်၏ အိမ်က သူသွားနိုင်သည့်တစ်ခုတည်းသောနေရာဖြစ်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ် မကူညီနိုင်ဘဲ မနာလိုအားကျမိသည်။ အားကျခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အဆုံးသတ်စည်းသို့ရောက်ရန် ကြိုးစားနေချိန်တွင် ယန်မိသားစုသည် ဘဝတစ်ခုကို ဖန်တီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဒါကို သူဘယ်လိုလုပ် ခံစားနိုင်မလဲ။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရိုးသားတဲ့လူကို တစ်ချက်ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး မကူညီနိုင်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ တွေးခဲ့သည်။ 'သူအဲ့တာကိုလုပ်နိုင်ရင် ငါလည်း လုပ်နိုင်ရမယ်။ သူ ပြန်သွားရင် ရှောင်းကောနဲ့ ဆွေးနွေးရမယ်!'

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သခင်မယန်က သူ့အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူ့ကိုမြင်တော့ ပြုံးခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ရပ်ရမလား ပြေးရမလားမသိခဲ့ပေ။ သူဘာမှမလုပ်ထားဘူးဆိုတာ ရှင်းပါသည်။ သူဘာလို့ဒီလောက်ရှက်သွားတာလဲ။

"ကံကောင်းပါစေနော်!" သခင်မယန်က သူ့ကို ပုခုံးပေါ် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးကပ်ပြောသွားခဲ့သည်။ " ဒီည ငါတို့အိမ်မှာ ကျွမ်းကျွမ်းကို လာအိပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား"

“!!!”

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏ ရှောခ့်ရနေသော အမူအရာကို ထိန်းထားပြီး ခေါင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ခါလိုက်သည်။ သူ နားမလည်ဟန်ဆောင်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့အဆင်ပြေတယ်"

“အိုး…”

သခင်မယန်က အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "နင်က တော်သားပဲ"