အခန်း (၃၁၁)

ရှောင်းဟူက သူမကို မပြောပြပေ။ ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။

တကယ်တော့ ကောင်မလေးက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ သူ မသိပေ။ သူကြားလိုက်ရသည့်စကားအရ သူမက ခုထိ မမွေးသေးဘူး။

"ဒါပေမယ့် သူမက နတ်သမီးလေးလို လှနေမှာ"

ရှောင်းဟူ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ်လား" သခင်မယန်သည် အစပိုင်းတွင် အများကြီးမတွေးခဲ့မိသော်လည်း သူ၏ဖော်ပြချက်ကို ကြားပြီးနောက်တွင် သူ ၎င်းကို အကောင်အထည်ဖော်နေသည်ကို သူမ သေချာသွားပြီ။ နတ်သမီးက ကျေးတောသူလေးလို ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။

ရှောင်းဟူ ဘဝင်ခိုက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ပေါ့!"

ဦးလေး ကျန်းက အရမ်းချောတယ်၊ အန်တီ ရှောင်းကောကလည်း အရမ်းလှတယ်။ သူတို့သမီးလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းမှာပဲ။

ထိုအတွေးဖြင့် ရှောင်းဟူ၏မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်းနီလာသည်။ အန်တီ ရှောင်းကောလို ချက်ပြုတ်နိုင်လျှင် သူ သူမကို ပို၍ပင် နှစ်သက်လိမ့်မည်။

သခင်မယန်က နှုတ်ခမ်းကိုဖိကာ သူ့ကိုကြည့်နေသည်။ သူပြောသမျှစကားတိုင်းက အဓိပ္ပါယ်ရှိပုံရပြီး သူတကယ်ကို မျက်နှာရဲနေပုံပဲ...

"လူမိုက်လေး၊ နင် နတ်သမီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ငါ မလိုအပ်ဘူး။ နင့်ကို ပိုကြိုးစားပြီး နေ့တိုင်း ကစားဖို့ မစဉ်းစားဘဲနဲ့ပဲ နေစေချင်တယ်"

သူမ သူ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ မပြောတတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူက ကလေးလေးတစ်ယောက်ပင်။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ လှပတဲ့အိမ်မက်တစ်ခုကို သိမ်းပိုက်တာကတော့ သဘာဝပါပဲ။ သူမ ဒီအတိုင်းထားခဲ့သင့်သည်။

ရှောင်းဟူ ခေါင်းယမ်းကာ ဝမ်းသာအားရနဲ့ သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့ကာ သခင်မယန်က အပြင်ဘက်သို့ သက်ပြင်းချလျက် ထွက်သွားလေသည်။

ထမင်းစားပွဲမှာ ရှောင်းကောက သူမပန်းကန်လုံးထဲက ဆန်ပြုတ်ကို တိတ်တဆိတ် သောက်နေသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့က သူမဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြပေ။ စားနေတဲ့အသံကလွဲလို့ ထမင်းစား စားပွဲမှာ ဘာအသံမှ မကြားရပေ။

လွန်ခဲ့သည့်တစ်ရက်က သူ သစ်ပင်တွင်ကြိုးတုပ်ခံရသည့် အဖြစ်အပျက် ပြီးတဲ့နောက် ကျွမ်းကျွမ်းက ကျန်းတန်းဟယ်ကို အလှည့်တိုင်းတွင် ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာတော့ သူဘာမှ မလုပ်ဘဲ စိတ်ထဲမှာပဲထည့်ထားခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ပြောင်မှုတွေ စတင်ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်က အကြံအစည်ရှိသူဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကြောင့် အမြဲငိုနေခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက သူမသား အနိုင်ကျင့်ခံနေရသဖြင့် ယခုပင် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ယုတ္တိမရှိမှုကို နောက်ဆုံးတွင် မရပ်တန့်မီ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ခွဲခြား၍ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ရှောင်းကော ဘာမှလုပ်စရာတောင်မလိုပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က သူမရဲ့စိတ်ကို ဖတ်နိုင်ပုံရသည်။ တစ်ယောက်က ပန်းကန်တွေကို ရှင်းပြီး ကျန်တစ်ယောက်က စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်။ ရှောင်းကောက သူမလက်တွေကို ဆေးကြောပြီး အနားယူရန် အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လက်ရှိအခြေအနေအတွက် ကျေနပ်စွာဖြင့် ရှောင်းကော က သူမပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲက လူနှစ်ယောက်က ရှောင်းကော ကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ ကြည့်နေကြသည်။ သူမထွက်သွားပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းက ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်တဲ့သူဖြစ်သည်။ သူပြင်ဆင်ထားတဲ့ ရေဇလုံကိုယူပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို ပက်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်အတွက်တော့ စာမဖွဲ့လောက်သောကိစ္စဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါတွင် သူက အမြန်လှည့်ကာ ရှောင်ထွက်သွားသည်။

ရှောင်းကော ထွက်သွားပြီးနောက် သူမက သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်း ခဏလောက်စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမအနားမှာ မရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ရန်ဖြစ်နေကြရင်ကော။ မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ကြည့်ရမယ်!

ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်သည်နှင့် အစားအသောက်အနံ့နှင့် ရေဇလုံတစ်ခုက သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်ပျံလာသည်။ တစ်စက်ကလေးမှ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ—ရေတွေအားလုံး သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်နဲ့ အဝတ်တွေပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်တို့ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

“မေမေ…” တရားခံ ကျွမ်းကျွမ်းက မသိစိတ်ကနေ ဇလုံကို ကျန်းတန်းဟယ်ဆီ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သနားစရာပုံစံပေါက်အောင်ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။

“.....…” ကျန်းတန်းဟယ် မကြည့်နိုင်ခင်မှာ သူ့လက်ထဲ ဇလုံကရောက်နေပြီ။ အခုက သူ့အလှည့်ရောက်ပြီ။

" ရှောင်းကော ကိုယ်ပြောတာကိုနားထောင်..."

"ရှင်းပြဖို့ လိုသေးလို့လား" ရှောင်းကောက သူမမျက်နှာကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ ရေတွေဘာကြောင့် ဒီလောက်များနေမှန်း သူမ မသိပေ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား သူမ မသုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရေက ဆီတွေများနေသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းက ချက်ချင်း သူမ သဘောကျအောင်ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ့ဘေးနားက အဝတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမကို ပေးလိုက်သည်။ သူက ချစ်စဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုံးပြပြီးပြောလိုက်သည်။ “မေမေ၊ သား သုတ်ပေးပါရစေ”

ရှောင်းကော က သူမကို သူအဝတ်ကမ်းပေးနေတာကို ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေလိုက်သည်။ "ဒါက သင့်တော်မယ်လို့ထင်လား"

ကျွမ်းကျွမ်းက ဘာကြောင့် မသင့်တော်တာလဲဆိုတာကို နားမလည်ပေ။ သူက သူ့အမေ၏ သနားညှာတာသော ချည်သားဘောင်းဘီတိုလေးဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကြောင်တက်တက်ရပ်နေရန်သာ သိတဲ့သူနှင့်မတူပေ။ ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ပြုံးပြီး အဝတ်ကို ရှောင်းကောဆီ ထပ်မံ ပေးခဲ့သော်လည်း သူမက မယူပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့လက်ထဲက အဝတ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ မှားမှန်းသိသွားသောအခါ သူ့မျက်နှာက နီရဲလာသည်။ ရှက်ရွံ့သော အပြုံးဖြင့် စားပွဲပေါ်ပစ်ချလိုက်သည်။ "ဟဲဟဲ၊ အဝတ်က တကယ် မသင့်တော်ဘူး"

“ဖွီး ”

ကျန်းတန်းဟယ် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဖဲချပ်မျက်နှာကို ချက်ချင်းပြန်တပ်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီ။ ဒီအတိုင်းဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်မလက်နှစ်ဖက်လုံးပြုတ်ထွက်သွားတဲ့အထိ ဆေးကြောပစ်မယ်"

ရှောင်းကော၏ လေသံက အလွန်လေးနက်ခြင်းမရှိဘဲ၊ အကျိုးဆက်များသည် ထိုမျှကြောက်စရာကောင်းသောအသံ မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏စကားများက သူတို့နှစ်ဦးကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ သူတို့ မှားသွားပါတယ်လို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ကတိပေးပြီး စနောက်တာကို ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့သားအဖ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန်လည်း ကတိပြုခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းကော ဒေါသထွက်နေပေမယ့် ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်ရမယ်ဆိုတာ သူမ မသိဘဲ ဒီကိစ္စကို ဆက်မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ ရေချိုးချင်တယ်လို့သာ ပြောပြီး အခန်းထဲကို အမြန်ပြန်ခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့က အလွန်အလိုက်သိကြသည်။ သူမ ရေချိုးတော့မယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်းကိုသိသည်။

တစ်ယောက်က ရေသွားယူသည်၊ နောက်တစ်ယောက်က မီးစမွှေးသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ရှောင်းကော၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို အနိုင်ယူရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ရန်မဖြစ်ဖို့ သဘောတူထားသည့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း မပြိုင်နိုင်ဘဲတော့ မနေနိုင်ကြပေ။ "မင်း အလုပ်ကြိုးစားရင် ငါက ဒီထက်မက ပိုကြိုးစားပြမယ်"

ထို့ကြောင့် ရှောင်းကောသည် ရေပြည့်လုနီးပါးရှိသော ရေချိုးကန်တွင် ရေချိုးလိုက်သည်။ သူမ ရေမနစ်သွားတာ ကံကောင်းသည်။

သူမ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွမ်းကျွမ်း တစ်ယောက်တည်းရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆံပင်ခြောက်အောင်သုတ်နေတဲ့ သူမရဲ့လက်က ရပ်သွားသည်။ "သားဖေဖေကော ဘယ်မှာလဲ"

သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေကြပြန်ပြီဟု သူမ မသိစိတ်က တွေးလိုက်မိသည်။

"သူ ခိုကို လွှတ်ဖို့ ထွက်သွားတယ်"

"ခိုလွှတ်တယ်?" ရှောင်းကော မယုံကြည်နိုင်စွာ ထပ်မေးလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ သူမ အံ့ဩသွားသည်။

သူတို့စကားပြောနေစဉ် ကျန်းတန်းဟယ်က လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်းကောက သူ့အမူအရာကို မြင်သည်။ ခိုလွှတ်ပြီးတော့ သူ့ပုံစံက ဘာကြောင့် အရမ်းဒုက္ခရောက်နေတဲ့ပုံစံဖြစ်နေတာလဲ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမအနားကို မဝံ့မရဲနဲ့ရောက်လာသည်။ " ရှောင်းကော၊ ကိုယ် မျှော်လင့်ထားတာထက်စောပြီး မြို့တော်ကိုပြန်ရမယ်။"

" ရုတ်တရက်ကြီးလား"

ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဒါက ရုတ်ချည်းဆန်လွန်းသည်။

“ဟုတ်တယ်” ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ကိုယ် စာတစ်စောင် ရထားတယ်။ မြို့တော်ကို အလျင်စလို ပြန်လာဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရေးပေါ် အခြေအနေတွေ ရှိနေတယ်"

"အရေးပေါ်အခြေအနေတွေ?" ရှောင်းကော သူမမေးမည့် မေးခွန်းကို မျိုချလိုက်သည်။ ဒီကိစ္စက သူ့အတွက် ပြောပြလို့အဆင်မပြေတဲ့ နိုင်ငံတော်လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ရမည်။ ထို့နောက် ကျွမ်းကျွမ်း ခိုအကြောင်း ပြောနေတာကို သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

"စာလား။ စာပို့ခိုလား?"

စာတွေပို့တဲ့နည်းလမ်းက အရမ်းဟောင်းနေပါပြီ။

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမရဲ့ဆံပင်ကိုသုတ်ပေးဖို့ ပုဝါကို ယူလိုက်သည်။ ရှောင်းကော စိတ်မသက်မသာခံစားရပြီး သူ့ဆီကနေ ပြန်ယူချင်ပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမခေါင်းပေါ်တင်လိုက်ပြီး ဆံပင်တွေကို ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

အခု သူက သူမဆံပင်တွေကို ခြောက်အောင်သုတ်ပေးနေသည်မို့ ရှောင်းကောက မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှက်ရှက်ဖြင့် မျက်လုံးတွေကို အုပ်ထားသည်။ ကလေးတွေအတွက် မသင့်လျော်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်အချိန်သွားမှာလဲ"

"အခုချက်ချင်း။"

"အခုချက်ချင်း?!"

ရှောင်းကော အံ့သြလွန်းလို့ ထခုန်လုနီးပါးပဲ။ "ဒါက အရမ်းမြန်တာပဲ!"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို စိတ်အေးအေးထားပြီး ထိုင်ခိုင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း၏ ပါးစပ်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ခွဲခွာမသွားမီ နောက်ဆုံး ကြည်နူးစရာ အခိုက်အတန့်များကို ခံစားနေသကဲ့သို့ သူမ၏ ဆံပင်ကို အဆောတလျင် ခြောက်သွားအောင် ဆက်၍ ခြောက်အောင်သုတ်ပေးနေသည်။

ရှောင်းကောက သူမ ဖိခံထားရတာကြောင့် မထနိုင်တော့ပေ။ သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းတဲ့ အချိန်ကိုက်ပဲ။ မထွက်သွားခင် သူ ထမင်းစားသင့်လား။

"ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးမယ်!"

ရှောင်းကော မတ်တပ်ထရပ်တော့မည့်အချိန် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကိုတားလိုက်သည်။ "မလုပ်တော့နဲ့ ၊ အဲ့တာက ဘယ်လိုသွားနေလဲဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်"

“ဒါဆို…” ရှောင်းကောက သူ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးရမှန်း မသိပေ။ သူ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲဆိုပြီး သူမ စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေသည်။

"မင်းဆံပင်ခြောက်အောင်သုတ်ပေးပြီးသွားရင် ကိုယ်သွားမယ်" ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော၏ အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွမ်းကျွမ်းကိုကြည့်ကာ သူ့သားကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်လှည့်စားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် ဆရာခုံးဆီ သွားလည်မယ်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို ကိုယ်နဲ့တစ်ခါတည်းခေါ်သွားလိုက်မယ် အဲ့လိုဆို မင်း သူ့ကိုသွားပို့စရာမလိုတော့ဘူး "

သူ အဲ့တာကိုပြောပြီးသည်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်း ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူငြင်းလို့မရခင် ရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ် သဘောတူခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း ဆရာခုံးတို့အိမ်ဆီ မပြန်သွားသေးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် အိမ်ကိုလွမ်းနေသော မေမေ့သားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူအိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် နေခဲ့မယ်ဆိုရင် အရာအားလုံးက စတုရန်းတစ်ခုဆီကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မည်။

“မေမေ၊ သား မသွား…”

“မရဘူး!”

ရှောင်းကောနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်တို့ တညီတညွတ်တည်း ပြန်ပြောခဲ့ကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ဘာကိစ္စကြီးလဲ..သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ လေးနက်နေကြတာလဲ…”

ဒီအတိုင်းပဲ သူဘယ်လောက်ပဲ ဝန်လေးနေပါစေ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အိတ်ကိုလွယ်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ အတူ မြင်းစီးပြီး ခရိုင်ကို သွားလိုက်ရသည်။