အခန်း (၃၁၅)

ရှောင်းကော လယ်ကွင်းတွေဆီ ရောက်နေပြီပင်။ ပိုကြီးတဲ့အိမ်ထောင်စုတချို့က မြေတစ်ဧက ထယ်ထိုးနေပြီဆိုတာ မြင်လိုက်ရတော့ သူမ သဘောကျသွားသည်။

သူမရဲ့ မြေကွက်လေးက တကယ်ကို သေးငယ်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ထိုမိသားစုတွေက သူမနှင့် အရွယ်အစားတူ မြေကွက်နှစ်ကွက်ရှိလျှင်ပင် သူတို့အလုပ်ပြီးအောင် တစ်မနက်ထက်မနည်း အချိန်ယူရပေမည်။

အခြားသူများ၏ ဆန်စပါးတွေက ဆာလာလိတ်တွေနဲ့သိုလှောင်ထားကြပြီး အဝတ်စုတ်နှစ်ထုပ်နဲ့ရောက်လာတဲ့ သူမနှင့်မတူပေ။ မျိုးစေ့ရောင်းတဲ့သူတွေက သူမ ဝယ်ချင်တဲ့ ပမာဏက နည်းလွန်းတာကြောင့် ဘာမှမရောင်းချင်ကြဘူး။

သူမ မြေကွက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြက်ခင်းပြင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်၀န်းကျင်မှာ တခြားမြေကွက်တွေမရှိလို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် ဒါက သူမရဲ့အကွက်လို့ သေချာပေါက် တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒါက အပေါ်မှာပဲ!" ရှောင်းကောက သူမ လက်ထဲတွင်ရှိသော ပေါက်ပြားကို ကြည့်ရန် နီးကပ်လာသည်။ ထို့နောက် သူမ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မြက်ခင်းထဲမှာ မြွေတွေ၊ ကြွက်တွေ ပုန်းအောင်းနေမှာကို သူမကြောက်သည်။

"ဟူး ၊ ကျန်း မိသားစု၊ ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ"

လင်းမိသားစုက ရှောင်းကော ပြန်လာတာကိုတွေ့တော့ သူတို့က မေးကြသည်။

"မြည်းလှည်း ယူလာဖို့ ပြန်သွားမို့။ မြက်တွေက အရမ်းများနေတယ်"

ရှောင်းကော မရပ်မနား လျှောက်လာရင်း စကားပြောခဲ့သည်။

ဤမြေကွက်သည် ထိုသို့သော အခြေအနေတွင်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် အခြားဝေးလံခေါင်သီသောမြေကွက်က ပို၍ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်ပေ။ မြက်ခင်းပြင်က တော်တော်လေး လတ်ဆတ်နေသည်။ နွားနှင့် မြည်းတို့ကို အစာကျွေးရန် သူမ ပြန်သယ်သွားလို့ရသည်။

သူမ ပြန်သွားကာ မြည်းလှည်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လှည်းပေါ်တွင် ခြင်းတောင်းကြီးအချို့ရှိသည်။ သူမ ရထားလုံးကို လဲလိုက်ပြီး ယခု လှည်းမရှိသည်ကို သူမ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မြက်ပင်တွေကို လှည်းပေါ် တိုက်ရိုက်မတင်နိုင်ဘူး။ သူမသည် ခြင်းတောင်းများနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ သယ်ပို့ရန်သာ ကြိုးစားခဲ့သည်။

လယ်ကွင်းထဲရောက်တဲ့အခါ အင်္ကျီလက်တွေကို လှန်တင်ပြီး အလုပ်စလုပ်ခဲ့သည်။ ကံအားလျော်စွာ၊ မြေကွက်က သေးသေးလေးပင်။ သူမအလုပ်လုပ်နေစဉ်တွင် သူမသည် ကျန်ရှိသော မြေကွက်ကိုကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မြက်ပင်အချို့က အလွန်မြဲနေသည်။ ပေါက်ပြားကို အသုံးပြု၍ အမြစ်များကို လုံးဝမဖယ်ရှားနိုင်ချေ။ သူမ ၎င်းတို့ကို သူမလက်ဖြင့် ဆွဲနှုတ်ရမည်။ သူမရဲ့လက်ကို အသုံးပြုရတာက ပိုထိရောက်တယ်လို့ ခံစားရပြီး ပေါက်ပြားကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ဗလာနဲ့ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။

ပေါက်ပြားအကူအညီနဲ့ ဖယ်ရှားရမယ့် ပေါင်းပင်သေးသေးလေးတွေကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ပေါင်းပင်တွေအားလုံးကို သူမရဲ့လက်နဲ့ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ အရှိန်က နှစ်ဆတိုးလာပေမယ့် အလုပ်ကြောင့် သူမကျောနာသွားသည်။

ရှောင်းကော မြက်ပင်တွေကို ဆွဲနှုတ်ရင်း ခြင်းတောင်းတွေက ပြည့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုကိစ္စကို နေ့တစ်ဝက်နီးပါး လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။ သူမရောက်လာတာက နောက်ကျခဲ့တော့ အရမ်းမမြန်ပေ။ နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ အားလုံးစုပြီး နေ့လည်စာစားဖို့ အိမ်ပြန်ကြသည်။ ရှောင်းကောနဲ့ တိုးတော့ သူမကို နှုတ်ဆက်လာကြသောအခါ မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်မှန်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

မြေကွက်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သောအခါတွင် သူမ၏မြင်ကွင်းအတွင်း အရာအားလုံး မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကြီးက လှည့်ပတ်နေပြီး သူမ လဲကျလုနီးပါးပင်။ ပြုတ်ကျမသွားအောင် သူမရဲ့ဘေးက တောင်းကို ကိုင်ထားလိုက်ရသည်။

မူးဝေခြင်းမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် အချိန်အနည်းငယ်ကြာခဲ့သည်။ သူမ ခြင်းတောင်းကို ထမ်းကာ မြည်းလှည်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မြည်းက အပြင်ဘက်တွင် ဖြည့်စွက်စာ စားခဲ့သည်။ ဝါးစားနေတုန်း ပါးစပ်တစ်ဝိုက်မှာ မြက်အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေသည်။

ရှောင်းကော ခြင်းတောင်းတွေကို လှည်းပေါ်သို့ တစ်တောင်းပြီးတစ်တောင်း ရွှေ့လိုက်သည်။ သူမ ပင်ပန်းလွန်းသွားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူမ နောက်ဆုံးခြင်းတောင်းကို မလိုက်ချိန်မှာပဲ သူမခါးကနေ ခွန်အားတွေထုတ်ပြီး "ဂျွတ်"ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ သူမချက်ချင်း မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ့ကျောရိုး ကျိုးသွားပြီလား!?"

ရှောင်းကော ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ လျင်မြန်စွာ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ ပထမတော့ သူမလက်ထဲက တောင်းကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ခါးကို ဂရုတစိုက် လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပြဿနာမရှိချေ။ ထို့နောက် သူမ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကျိုးသွားသလိုမျိုး မခံစားရဘဲ နောက်ကျော လိမ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါကိုတွေးပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ခါးမကျိုးသရွေ့တော့ သူမစိတ်သက်သာရာရသည်။

ကြီးကြီးမားမား လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မလုပ်ဝံ့ဘဲ ခြင်းတောင်းကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူပြီး မြည်းလှည်းပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ အိမ်ကို မောင်းလာခဲ့သည်။ ဤမြေကွက်ပေါ်တွင် ပေါင်းသတ်ခြင်းလုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်စေသည်ဟု ယူဆသည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် အခြားမြေကွက်မှ ပေါင်းပင်များကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်နံနက်တွင် လယ်နှစ်ကွက်ကို ထယ်ထိုးပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စတင်စိုက်ပျိုးမည်။

“ပြီးပြည့်စုံတယ်!”

ရှောင်းကော စိတ်ထဲမှာ အစီအစဥ်တစ်ခုရှိသည်။ သူမရဲ့ ပန်းတိုင်က အရမ်းရှင်းပါသည်။ သူမ၏ခါးသည် အနည်းငယ် နာကျင်နေသေးသော်လည်း သူမ၏ တက်ကြွမှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ လှည်းပေါ်ကတောင်းတွေကို ချက်ချင်းချပြီး နွားခြံထဲမှာ မြက်ခြောက်တောင်းကို တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အမြန်ထမင်းချက်ခဲ့သည်။ အချိန်က ကြပ်တည်းသည်။ အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လယ်ကွင်းသို့ပြန်လာသော မိသားစုအချို့နဲ့တိုးလာပြီးပြီ။

အလျင်လိုမှုမရှိဘူးလို့ အမြဲပြောနေပေမယ့် နှိုင်းယှဉ်မှုတွေ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ လယ်ကွင်းထဲတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သောအခါတွင် သူမ အနည်းငယ် အထီးကျန်သလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဟင်းချက်ခါနီးမှာ တံခါးက ရုတ်တရက်ပွင့်သွားသည်။ ရှောင်းကောက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိချင်သဖြင့် သူမ၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ထိန်းကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကို?"

ချင်းအန့်မင်က ကျောပိုးအိတ်နဲ့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်းကော" ချင်းအန့်မင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းခဲ့ပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်အိုးလုံးကိုသောက်ဖို့အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။ သူဘာလုပ်နေတာလဲ။ "အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ရေဆာနေတာလဲ"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ ချင်းအန့်မင်က သူ့လည်ချောင်းတွေ သိပ်မခြောက်တော့တဲ့အခါ စရှင်းပြခဲ့သည်။ “ဒီမနက် အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ရထားလုံးပေါ် ပါလာတဲ့ဟာတွေကို ခရိုင်ဂိတ်ကို ရောက်တဲ့တော့ သူတို့ ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ကြတယ်။ ဝင်လာတဲ့သူတိုင်းက စာရင်းသွင်းပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေမှုတွေ လုပ်တာခံရတယ်။ အစ်ကို့ရှေ့မှာ အတန်းလိုက်ကြီးစီထားတာ အတော်ကြာတယ်။ အစ်ကိုအလှည့်ရောက်ဖို့ တော်တော်ကြာသွားတယ်။”

"အစ်ကိုက ဘာလို့ ထပ်ပြီး စာရင်းသွင်းရတာလဲ"

ရှောင်းကောက သူ့ဘေးမှာထိုင်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။ အရင်တုန်းကတော့ ခရိုင်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဒီစစ်ဆေးမှုကို ဘယ်သူမှ မလုပ်ဘူး။

"အစ်ကိုလည်းသေချာတော့မသိဘူး။" ချင်းအန့်မင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “စကားမစပ် လယ်ထဲမှာ သီးနှံတွေ စိုက်ပြီးပြီလား”

“မစိုက်ရသေးဘူး၊ ဒီနေ့ စိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် လယ်ကွင်းတွေမှာ မြက်တွေပြည့်နေတော့ မနက်က ပေါင်းပင်တွေကို ရှင်းပြီး နေ့လည်ကျတော့ တခြားမြေကွက်ကိုလည်း ဒီလိုပဲရှင်းခဲ့တယ်”

"ဒါဆို ပြည့်စုံပြီ။ အစ်ကို နှစ်ရက်နားထားတယ်။ စိုက်ပျိုးပြီးသွားမှ အစ်ကို ပြန်လိုက်မယ်"

နှစ်ယောက်သား ချက်ပြုတ်ဖို့ မီးဖိုချောင်မသွားခင် ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဗိုက်ဆာနေခဲ့သည်။ နေ့လယ်စာအတွက် ခေါက်ဆွဲ၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥဟင်းရည်လုပ်ခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင်က ပန်းကန်လုံးနဲ့ လေးပန်းကန်စားခဲ့ပြီး ရှောင်းကောမှာ ပန်းကန်လုံးနဲ့ နှစ်ပန်းကန် စားခဲ့သည်။

ခဏလောက် အနားယူပြီးနောက် ချင်းအန့်မင်က ပေါက်ပြားကို ကိုင်ကာ မြည်းလှည်းပေါ် တက်လိုက်သည်။ သူ လမ်းလျှောက်သွားဖို့ အစကတည်းက စီစဉ်ထားပေမယ့် ရှောင်းကောဆီက မြက်တွေပြန်ယူလာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားတော့ သူက မြည်းလှည်းမောင်းဖို့ကူညီခဲ့သည်။

"ခါးက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ"

ချင်းအန့်မင်က အဲ့တာကို စောနက သူမ ဟင်းချက်နေတုန်းက မြင်ခဲ့ပေမယ့် သူ သူမကို မေးတော့ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူမ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ဆက်ပြောနေသည်။ တစ်နေကုန်လာတော့ သူမ ပိုဆိုးသထက် ပိုဆိုးလာသလိုပဲ။

"ဟူး၊ မနက်တုန်းက ခြင်းတောင်း ရွှေ့တုန်းက ကျောကဒဏ်ဖြစ်သွားတာ" ရှောင်းကောက ဘာမှမထူးခြားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင် စိတ်ပူနေမှာကို သူမ ကြောက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမဒီလိုပြောခဲ့ပေမဲ့ ချင်းအန့်မင်ကတော့ စိတ်ရှုပ်နေပြီး သူမကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆုံးမသွန်သင်နေဆဲပငခ။ ရွာသားတစ်ဦးနှင့် တိုးသောအခါမှ ရပ်သွားသည်။

"နောက်တစ်ခါ၊ ကိုယ်တိုင် လယ်မလုပ်နဲ့၊ အစ်ကိုပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်၊ ဒါမှမဟုတ် တန်းဟယ် ပြန်လာတဲ့အထိစောင့်။ ဒါက ရယ်စရာလုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး။ နင်တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဒီအချိန်မှာ ရှောင်းကောက ထုံနေပြီ။ သူမ သိသည်မှာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ဆိုပြီးပြောတာပဲ တခြားဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

သူမ အတော်လေး နာခံသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်းအန့်မင် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ဒေါသကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို အခု ငြင်းဆိုခဲ့မယ်ဆိုရင် ချင်းအန့်မင်က ကောင်းကင်ကြီး မှောင်သွားတဲ့အထိ ဆက်ပြီး ပွစိပွစိပြောနေမှာ သေချာသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားရွာသားတွေရှိ၊မရှိဆိုတာကို သူ ဂရုစိုက်နေမှာမဟုတ်ဘူး။

အခြားမြေကွက်တစ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှောင်းကောက စပြီးပေါက်တူးပေါက်ဖို့လုပ်တော့မည့်အချိန်မှာ ချင်းအန့်မင်က သူမကို အမြန်တားခဲ့သည်။

"ဒါဆို ညီမက ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

ချင်းအန့်မင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့အကြည့်တွေကို နေရာတစ်ခုတွင် ပိတ်ထားခဲ့သည်

ရှောင်းကောက သူမလက်ထဲတွင် ပေါက်ပြားတစ်လတ်နဲ့ မြည်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ မနီးမဝေးက မြေကြီးကို ပေါက်နေတဲ့လူကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်။

သူမက သူမဘာလုပ်ရမလဲလို့မေးတော့ ချင်းအန့်မင်က သူမကို မြည်းတွန်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းထားပြီး မလှုပ်ရှားခိုင်းခဲ့ပေ။ သူမ လှည်းပေါ်မှ တိတ်တိတ်လေး ဆင်းခဲ့လျှင် သူက နောက်တစ်ကြိမ် ပွစိပွစိပြောနေတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့ပင် ရှောင်းကော နေ့ခင်းတစ်ခုလုံး မြည်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင်က ပေါင်းပင်တွေအကုန်ရှင်းပြီးသည်အထိပင် သူမသည် မြက်တွေကောက်ဖို့နှင့် ခြင်းတောင်းများကို တင်ရန်သာ လှည်းပေါ်မှ ဆင်းခွင့်ရခဲ့သည်။

နေ့တစ်ဝက်လောက် အနားယူပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ကျောက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား ပိုနာကျင်လာသည်။ ကျောလိမ်သွားခြင်းအတွက်၊ နာကျင်မှုသည် ပြန်လည်မကောင်းမွန်မီ အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်ကြာလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် ရှောင်းကောမှာ ကုသနိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် တစ်ညကုန်သွားရင် သူမ ပြန်ကောင်းလောက်သည်။

အခုကစောနေသေးသော်လည်း နှစ်ယောက်သား အိမ်ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချင်းအန့်မင်သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် ချွေးတွေထွက်နေသည်။ ရှောင်းကောက သူ့ကို အလုပ်ဆက်မလုပ်စေချင်ပေ။ မနက်ဖြန် သူတို့နှစ်ယောက် အလုပ်အတူတူလုပ်ပြီး နေ့ဝက်လောက်မှာ ပြီးသွားလိမ့်မည်။

..

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းခင်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက် လယ်ကွင်းကို သွားကြသည်။ ခရီးမထွက်ခင်မှာ အရသာရှိတဲ့ မနက်စာကို စားကြသည်။

စောစောရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ထက်စောစောရောက်ကြတဲ့သူများလည်း ရှိသေးသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် လယ်ကွင်းထဲရောက်တဲ့အခါ တချို့မိသားစုတွေက သူတို့ရဲ့ ပေါက်ပြားနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"မလုပ်နဲ့ အစ်ကိုလုပ်မယ်။"

ချင်းအန့်မင်က မျိုးစေ့တွေကို ကိုင်နေတဲ့ ရှောင်းကော ကို တားလိုက်ပြီး အနားယူစေရန် သူမကို မြည်းလှည်းပေါ်သို့ ပြန်တွန်းတင်လိုက်သည်။ ရှောင်းကောက သူမ အဆင်ပြေကြောင်း ရှင်းပြဖို့ အမြဲကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူက နားထောင်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။