အလုပ်ကထုတ်ခံရခြင်း

လောင်မြိုက်နေတဲ့ နေမင်းဟာ မြို့ပြရဲ့ အပေါ်တွင် အလွန်ကို ပူနေ၍ မြို့မှလူများ အပူဒဏ်ကိုခံစားနေရသည်

နေကာမျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက ရုံးအဆောက်အဦတစ်ခုမှ တွန်းထုတ်နေသည်။

"ထွက်သွားပါ။ ဒီကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာနဲ့”

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ကြမ်းတမ်းစွာပြောသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် မည်သို့မည်ပုံ ခြိမ်းခြောက်ခံထားရသည်ကိုမူ မသိရပေ။

မင်ယွဲ့- ခုခေတ်မှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံခံထားရတဲ့ အမျိုးသမီးလေးက အဆောက်အဦရှေ့မှာ မတတ်သာဘဲ ရပ်နေရင်း ထပ်ဆင့်ထပ်ဆင့်များပြားလှတဲ့ အထပ်မြင့်အဆောက်အဦကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မနက်စာ မစားရသေးသဖြင့် ခေါင်းထဲမှာ နည်းနည်းမူးဝေနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ အနောက်ဘက်တွင် မရပ်မနားစီးဆင်းနေသော ယာဉ်ကြောသည် သူမအတွက် တစ်စီးမျှ ရပ်ပေးခြင်းမရှိပေ။

ဤကျယ်ပြန့်သော စည်ကားလှသည့်မြို့ကြီးထဲတွင် သူမသည် မြက်ပင်တစ်ပင်၊ ဖုန်မှုန့်တစ်စကဲ့သို့ပင် သေးငယ်ကျိုးပဲ့လှသည်။

သို့သော် သူမသည် ဤမျှသေးငယ်ကျိုးပဲ့ပြီး ဂရုမစိုက်အပ်သော်လည်း သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနှိပ်စက်လိုသူများ၊ ချုပ်ချယ်လိုသူများ၊ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးဖဲ့ပစ်လိုသူများ ရှိနေဆဲပင်။

ဤသည်မှာ သူမအလုပ်ထုတ်ခံရခြင်း ဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစတွင် ကံဆိုးခြင်းသာဖြစ်မည်ဟု ထင်မိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းခံရကြောင်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ မသိဘဲနေခဲ့ပါက ကိစ္စမရှိနိုင်သော်လည်း ထိုသူကိုယ်တိုင် သူ့ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာပြီး အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့သောအခါ သူမအနေနှင့် မည်သို့လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

သူမသည် လမ်းဘေးတွင်ရပ်နေသည်။ ကတ္တရာလမ်းမှ ပူရှိန်းများ မြူဆိုင်းထနေသည်။ ရုံးတွင်းရှိ လေအေးပေးစက်မှ အနည်းငယ်အေးမြသော လေသည်လည်း သူမအပြင်ထွက်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်ကပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ အေးစက်မှုသည် ရာသီဥတု၏ ဖိအားပေးနေသော အပူကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

"ဆရာ၊ ဟုန်ဝေရီ ရပ်ကွက်ကို သွားပေးပါ။"

ယနေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ထူးခြားစွာပင်။ သူမသည် တက်စီငှားပြီး စီးနင်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် တောင်ပိုင်းကျေးရွာလေးတစ်ခုတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရန်ကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး တောင်ကြားလွင်ပြင်မှ ထွက်ခွာကာ ကျေးရွာမှပျံထွက်သွားသော ရွှေငှက်ပျောဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့ကမ္ဘာသည် သူမစိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ လှပခြင်းမရှိပေ။ သူမဘွဲ့မရမီကတည်းက သူမ၏စိတ်ကူးများသည် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။

ရန်ကျင်းတက္ကသိုလ်သည် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရသူ ကျောင်းသားများသည် အောင်မြင်မှုမရကြသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသည်။

မပြောပလောက်အောင်ပင်၊ မင်ယွဲ့၏ ပညာရေးဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်သည်လည်း သူမ၏အဓိကဘာသာရပ်တွင် ထိပ်ဆုံးမှ ပါဝင်နေသည်။

"ကောင်မလေး၊ ရောက်ပြီ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး။"

မင်ယွဲ့သည် ငွေပေးချေရန် ကုဒ်ကို စကမ်ဖတ်ပြီး ကားမှဆင်းလာခဲ့သည်။ ဟုန်ဝေရီ ရပ်ကွက်သည် ရှေးဟောင်းရပ်ကွက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အများအားဖြင့် သက်တမ်းအများစုကို နေထိုင်ပြီးဖြစ်သော အငြိမ်းစားယူထားသော တာဝန်ရှိသူများနေထိုင်ကြပြီး ထွက်ခွာရန် မလိုလားကြပေ။

ရှေးဟောင်းရပ်ကွက်ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းရှိ လေထုသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။

မင်ယွဲ့သည် အပေါ်ထပ်သို့တက်ပြီး သော့ယူကာ တံခါးဖွင့်ခဲ့သည်။ တန်းလျားရှိ အိုမင်းနေသော အဘွားကြီးသည် ထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်ယွဲ့ ဒီနေ့ ဒီအချိန်မှာ ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ။"

အဘွားကြီးသည် စိတ်ကောင်းပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မင်ယွဲ့နှင့် ရင်းနှီးသည်။

"အဘွားကြီး လီ၊ ကျွန်မ... အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ စောပြန်လာတာပါ။"

သူမအနေနှင့် မည်သို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလုပ်ထုတ်ခံရကြောင်း ပြောပြနိုင်မည်နည်း။

တံခါးဖွင့်ပြီး ဆယ်စတုရန်းမီတာခန့်ရှိသော အခန်းထဲသို့ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အဝတ်အစားများကို မလဲဘဲ တိုက်ရိုက်အိပ်ရာပေါ်သို့ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

မျက်ရည်များသည် သူမ၏ ပါးပြင်များပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး စောင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ မိသားစုအတွက် သူမနှင့် သူမ၏ညီငယ်၏ ပညာရေးကို ထောက်ပံ့ရန် ခက်ခဲနေပြီ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်သည်။ ယခု နောက်ဆုံးနှစ်ရောက်နေပြီဟု သူမထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် တရားဝင်အလုပ်ခွင်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး မိသားစု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပေါ့ပါးအောင် ကူညီနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထားနေသော လျူယွီသည် ကုမ္ပဏီ၏ မတည်ထားသူတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်နေမှန်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူမတောင့်တနေသော အလုပ်သည် ထိုသို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဟယ်လို၊ ကျန်းဒဲ၏မိခင်၊ ကျွန်မနေကောင်းပါတယ်၊ အလုပ်ကလည်း ကောင်းပါတယ်၊ ကုမ္ပဏီကြီးမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်..."

တယ်လီဖုန်းခေါ်ဆိုသူ၏ အမည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာသုတ်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ပိတ်ဆို့နေသောအသံကို ဖိထားကာ ကျန်းဒဲ၏မိခင်နှင့် စိတ်ငြိမ်သက်စွာ စကားပြောခဲ့သည်။

တယ်လီဖုန်းချပြီးနောက် သူမသည် ပျောက်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ဗလာဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လက်ရှိတွင် သူမတွင် ယခင်အချိန်ပိုင်းအလုပ်မှ ကျန်ငွေ ၄၀၀၀ ယွမ်သာရှိသည်။ အိမ်ခနှုန်းထားကာလ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ငွေကုန်မသွားမီ အခြားအလုပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

မင်ယွေ့ လှဲလျောင်းနေစဉ် တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

"Host ကို ရှာဖွေနေသည်..."

"သော့ခတ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။"

"ချည်နှောင်ရန် သဘောတူပါသလား။ ၁၀၊ ၉၊ ၈၊ ၇... ၁။ ကြာမြင့်စွာ တုံ့ပြန်မှုမရှိပါက မူလချည်နှောင်မှုကို လက်ခံပါမည်။"

"System ချည်နှောင်မှု အောင်မြင်ပါသည်။"

"ဗရုတ်ဗရဲ မလုပ်နဲ့။"

အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနှင့် အိပ်ပျော်နေသော မင်ယွေ့သည် လှည့်လဲပြီး ဆက်လက်အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။