ပထမဆု
Vol. 1 Ch. 3
လူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကံကြမ္မာမတူကြဘူး။ တချို့က တောရွာကနေ မွေးလာရပေမယ့်၊ တချို့ကတော့ ရောမမြို့တော်ကြီးထဲ ချမ်းသာစွာ မွေးဖွားလာကြတယ်။ တချို့က မိဘတွေရဲ့ ပခုံးပေါ်တင်ပြီး လကိုပွေ့ကာ ကြယ်တွေကို ကောက်ယူနိုင်ပေမယ့်၊ တချို့ကျတော့ မိသားစုရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် ပင်ပန်းစွာ ရုန်းကန်နေရတယ်။
မင်ယွဲ့မှာလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်စရာတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မိဘတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုက သူ့ရင်ထဲက မညီမျှမှုခံစားချက်တွေကို ကျေပျက်စေဖို့ လုံလောက်နေတယ်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်စိတ်ကို ထားရှိဖို့ ခက်ခဲတယ်။
ဒါပေမယ့် လျူးယွဲ့က သူ့ကို အနှိမ်ခံရသလို ဆက်ဆံခွင့် ရှိတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ သူမှာ ဘာအခွင့်အရေးမှ ရှိသလဲ။
"အရှင်၊ အရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်တဲ့အတွက် ဘယ်တော့မှ နောင်တမရပါဘူး။ ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး လက်သည်တွေ ရိုက်ချေမှုန်းတာက အိပ်မက်မဟုတ်တော့ပါဘူး။"
ပိရမစ်စီးပွားရေးလို စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ စနစ်က ကိုယ်တိုင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြော်ငြာဖို့ စတင်လိုက်တယ်။
"ဒါဆို မင်းက ဘာအသုံးဝင်တယ်ဆိုတာ ပြောပြစမ်းပါဦး!"
"ဒင်း:::::: အရှင် စကင်ဖတ်ရှုပါ။
ဆွဲဆောင်မှု - ၆၀ (၁၀၀) 【သာမန်အရည်အသွေး】
အလုပ်အကိုင် - ၀ (၁၀၀) 【အလုပ်မရှိသူ】
ငွေကြေး - ၄၀၀၀ ယွမ် 【ဆင်းရဲသား】
ကျွမ်းကျင်မှုများ - စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှု (အခြေခံအဆင့်)၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း (အခြေခံအဆင့်) 【အတိုင်းအတာမကျယ်ပြန့်】
ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာစေမယ့် စနစ်ဟာ အနာဂတ်မှာ အရှင့်ကို စိတ်ဓာတ်ရေးရာရော၊ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းအားဖြင့်ပါ ကြွယ်ဝသူကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် တည်ဆောက်ပေးမှာပါ။ မျှော်လင့်စောင့်စားနေပါ။"
"ငါ့ရဲ့ အလုပ်အကိုင်အဆင့်က ၀ ပဲလား?"
မင်ယွဲ့က သူ့ရဲ့ အကဲဖြတ်အမှတ်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ တကယ်ကို သိပ်မကောင်းလှဘူး။
"အရှင်၊ အရှင့်ရဲ့ သဘာဝအလှကြောင့် မဟုတ်ရင်... အခုလို မျက်နှာလှလှလေးကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှေ့ပိုင်း၊ မျက်မှန်ထူကြီး၊ ပေါင်လုံဘောင်းဘီကျဲကျဲ၊ တီရှပ်ပွပွဝတ်ထားတဲ့ အရှင့်ပုံစံနဲ့ဆို ဆွဲဆောင်မှုအဆင့် ၆၀ တောင် မရနိုင်ဘူး။ အရှင့်အလုပ်အကိုင်က စမှာမို့လို့ ၀ ပေါ့။"
"ငါ ရုတ်တရက် ဘယ်လိုချမ်းသာမှာလဲ?"
မင်ယွဲ့က စဉ်းစားနေတယ်။ ဆွဲဆောင်မှုတိုးလာလို့ ရုတ်တရက်ချမ်းသာလာမယ် ဆိုတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလေ။
"စနစ်ရဲ့ အဓိကကဏ္ဍကြီး လေးခုရှိတယ် - ဆွဲဆောင်မှု၊ အလုပ်အကိုင်၊ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ကျွမ်းကျင်မှု။
တာဝန်တွေကို အခြေခံတာဝန်နဲ့ တိုးတက်မှုတာဝန်ဆိုပြီး နှစ်မျိုးခွဲထားတယ်။
အခြေခံတာဝန် - နေ့စဉ်လှမ်းရေတွက်၊ ၁ ယွမ် / ၁ လှမ်း
တိုးတက်မှုတာဝန်များ - ဆွဲဆောင်မှုနဲ့ အလုပ်အကိုင်ကဏ္ဍတွေမှာ ၆၀ မှတ်အောက်ဆိုရင် ၁ မှတ်တိုးတိုင်း ၁၀၀၀၀ ယွမ် ဆုရမယ်။ ၆၀ မှတ်အထက်ဆိုရင် ဆုကြေးတွေ တိုးတိုးလာမယ်။
ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်မြှင့်တင်ရင် ပိုင်ဆိုင်မှုဆုတွေ ရမယ်။ ကဏ္ဍတစ်ခုလုံး အဆင့်တက်ရင် ကျပန်းဆုတွေ ရမယ်။
စနစ်က အခုအဆင့် ၀၊ ၄၀၀၀/၁၀၀၀၀၀၀။ အဆင့် ၁ တက်ဖို့ ၉၉၆၀၀၀ ယွမ် လိုသေးတယ်။ စနစ်အဆင့်တက်ရင် အထူးဆုတွေ ချီးမြှင့်မယ်။"
မင်ယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး အသက်ရှူမြန်လာတယ်။
"တကယ်လား?"
ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အရာကို သူမယုံနိုင်ဘူး။
ညအချိန် သူလုံးဝမအိပ်ဘဲ ဖိနပ်လဲပြီး အလျင်အမြန် အိမ်ပြင်ကို ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။
"ခြေလှမ်းရေတွက်ခြင်း စတင်ပါပြီ။"
မင်ယွဲ့က ညဘက် ပြေးလေ့ကျင့်ခန်း စလိုက်တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းသိပ်မလုပ်ပေမယ့်၊ ငွေကြေးအတွက်ဆိုရင်တော့ သူ့မှာ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိတယ်။
အစက အင်အားပြည့်နေပေမယ့်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူမြန်လာပြီး ခြေထောက်တွေက တူလို ပျော့ခွေသွားကာ ဆွဲဆွဲငင်ငင် သွားနေရတယ်။
"အရှင်၊ လက်ရှိလှမ်းရေ ၆၀၀၀။"
"ဟာ ငါ... တကယ်မပြေးနိုင်တော့ဘူး။"
မင်ယွဲ့က ဒူးပေါ်မှာ လက်တွေကိုထောက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဟစ်နေတယ်။ ညအချိန်ဖြစ်ပေမယ့် အပြင်က ပူအိုက်နေပြီး သူ့ဆံပင်တွေ စိုစွတ်ကာ ကပ်ညှိနေပြီ။
"အရှင်၊ ကျွန်တော်နဲ့ စိတ်ထဲကနေ ဆက်သွယ်ပြောဆိုလို့ရပါတယ်။"
ဒါက ကောင်းတယ်။ သူကိုယ်တိုင် အပြင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စကားပြောနေသလို ကြားရပြီး စိတ်မနှံ့သူလို့ အထင်ခံရမှာစိုးလို့။
"ယွမ်ပေါ့၊ ငွေက ဘာလို့မှ မရောက်သေးတာလဲ?"
မင်ယွဲ့က ၂၄ နာရီ ဈေးဆိုင်မှာ ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူး ဝယ်လိုက်တယ်။ သူက အခုဆို ကမ်းခြေပေါ်ကို တက်မိသွားတဲ့ ငါးတစ်ကောင်လို ရေကို အရမ်းလိုအပ်နေတယ်။
"အရှင်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ စနစ်က နေ့တိုင်း ၂၄:၀၀ မှာ နောက်ဆုံးဆုကြေးကို တွက်ချက်ပေးမှာပါ။"
သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မပူနိုင်မှာလဲ။ သူက အခု ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ပဲလေ။
မင်ယွဲ့က ဖုန်းထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်စစ်တယ်။ ည ၁၀ နာရီပဲရှိသေးတယ်။ သူတကယ်ကို ပင်ပန်းလွန်းနေပြီ။ ပထမနေ့မှာ လှမ်း ၆၀၀၀ ပြေးလာတာ။ သူ့စွမ်းရည်ရဲ့ အစွန်းထိ ရောက်သွားပြီ။
ဖုန်းကို ပြန်ထည့်ပြီး ရေချိုးပြီး အိပ်တော့မယ်လို့ စဉ်းစားနေတုန်း...
ဆိုးတာတွေက အတူတကွ ဖြစ်တတ်တယ်။ စက်ဘီးစီးနေတဲ့လူတစ်ယောက်က သူ့ဘေးကို ဖြတ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားတယ်။
"ခလွမ်”
မင်ယွဲ့ရဲ့ တံတောင်ဆစ်ကို တိုက်မိပြီး သူ့ဖုန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ် တည့်တည့်ကျသွားတယ်။
"အီး၊ ဘယ်သူက ဒီလိုလုပ်ပြီး လှည့်တောင်မကြည့်တာလဲ စာနာစိတ်မရှိဘူးလား”
မင်ယွဲ့က နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ လူရဲ့ ကျောပြင်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ သူက ဖုန်းကောက်ယူလိုက်တယ်။ ဖန်သားပြင်က တစ်ခြမ်းကွဲနေပြီ။
မင်ယွဲ့က ရေချိုးပြီး အိပ်ရာထဲလဲကာ တွက်ချက်ခံရမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတယ်။
"တွက်ချက်နေသည်။ ဒီနေ့လှမ်းရေ ၆၀၀၀၊ ဆုကြေး ၆၀၀၀ ယွမ်။ စနစ်က အရှင်၏အကောင့်သို့ အခြားသူများ ရှာဖွေမတွေ့နိုင်သော သင့်လျော်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် လွှဲပြောင်းပေးမည်။"
သူ့မှာ အခု ဖုန်းမရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငွေကြေးတကယ်ရောက်လား မသိဘူး။
မင်ယွဲ့က ညအချိန် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ အိပ်မရဘဲ နောက်နေ့မနက်စောစော ထလာခဲ့တယ်။
ညဘက်ပြေးပြီးနောက် သူ့ကျောနဲ့ ခြေထောက်တွေ နာကျင်ကာ ဒီနေ့ထတော့ ခြေထောက်တွေ တုန်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ငွေရနိုင်မယ့်အကြောင်း စဉ်းစားမိရင် မင်ယွဲ့က အင်အားပြည့်ဝသွားတယ်။
"မင်ယွဲ့ ဒီနေ့ ဒီလောက်စောပြီး ဘာလို့ထတာလဲ?"
လူကြီးတွေက အိပ်ချိန်နည်းတယ်။ လီအဖွားက အောက်ထပ်မှာ တခြားအဖွားတွေနဲ့ စကားပြောနေပြီး သူ့ကိုမြင်တော့ စိုးရိမ်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"စောစောနိုးလာလို့ စောစောထတာပါ။ လီအဖွား၊ ကျွန်မအရင်သွားတော့မယ်နော်။"
သူက နှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ မြန်မြန်ထွက်သွားတယ်။
"အဖွားကြီးလီ ဒါ မင်းအိမ်မှာနေတဲ့ ကောင်မလေးလား။ ညက သူ့ကို ရပ်ကွက်အပြင်ဘက်မှာ ပြေးနေတာ တွေ့တယ်။ ဒီလောက်အားကစားဝါသနာပါတဲ့ ကောင်မလေးကို မြင်ရတာ ရှားတယ်။"
မင်ယွဲ့က ရှေ့တည့်တည့် ကီလိုမီတာ နှစ်ခုလောက်သွားရင် ဘဏ်တစ်ခုရှိပြီး ညာဘက်ကွေ့ရမယ်ဆိုတာ မှတ်မိသေးတယ်။ သူက စက်ဘီးတောင်ငှါးမစီးဘဲ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။
ATM မှာ သူ့ကဒ်ထဲမှာ ယွမ် ၁၀၀၀၀ ရှိနေတာကို မြင်တော့ သူမတတ်နိုင်ဘဲ ပြုံးမိတယ်။ သူ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံရှိလာပြီ။
"ယွမ်ပေါ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"
"ရပါတယ်၊ မင်ယွဲ့”
လူနဲ့ စနစ်က ကနဦးယုံကြည်မှုကို တည်ဆောက်လိုက်ကြတယ်။
မင်ယွဲ့က ယွမ် ငါးထောင် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်းဝယ်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားတယ်။ ဖုန်းမရှိရင် တကယ်ကို စိတ်မသက်သာဘူး။
ဖုန်းဆိုင်ကိုရောက်တဲ့အခါ ပူလာပြီ။ နွေရာသီ နံနက်ခင်းလေတောင် ပူအိုက်နေတာ၊ ဒီလောက်ဝေးဝေးလမ်းလျှောက်လာရတာဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။
"ဟဲလို၊ ဘာကူညီရမလဲ?"
ဖုန်းဆိုင်က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ချက်ချင်းပဲ လာရောက်မေးမြန်းတယ်။
မင်ယွဲ့က ယပ်ခတ်နေတဲ့လက်ကို ချပြီး လေအေးပေးစက် လေထွက်ပေါက်အောက်မှာ အေးမြသွားအောင် နေရင်း ဖြေလိုက်တယ်။
"ဖုန်းအသစ်ကြည့်ချင်လို့ပါ”
ဝန်ထမ်းက သူ့ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ပြီး သင့်တော်တဲ့စျေးနဲ့ ဖုန်းတွေ ပြသထားတဲ့နေရာကို ခေါ်သွားတယ်။
"မမ ဒီတစ်လုံးကရော ဘယ်လို လဲ။ ဒါက ရီးမီးနီးယား မိုဘိုင်းလ်အသစ်၊ ယွမ် ၃၀၀၀ ကျော်၊ ဖုန်းမန်မီရီလည်းများတယ်”
ဝန်ထမ်းက သူ့ကို အလွန်သေချာစွာ ရှင်းပြတယ်။ မင်ယွဲ့က ဒီဖုန်းက ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ သူ့ရဲ့ အရင်ဖုန်းက တက္ကသိုလ်ဝင်တော့ မိဘတွေဝယ်ပေးတာ၊ ယွမ် ၁၀၀၀ ကျော်ပေးရတယ်၊ နှစ်အတော်ကြာ သုံးထားတာ။
ဖုန်းက မနေ့က မကွဲခဲရင်တော့ လဲဖို့ အချိန်တန်နေပြီ QR ကုဒ်ဖတ်ပြီး ပိုက်ဆံပေးချေရင်တောင် တစ်ခါတစ်ရံ ဖတ်မရဘဲ ဖြစ်နေတဲ့ဖုန်း။
"ဟေ့... ဒီမှာ ရှိလား? လာပြီး ဒီဖုန်းကို ရှင်းပြစမ်းပါဦး။"
ခုမှဝင်လာတဲ့ ယောက်ျားမိန်းမ စုံတွဲ နှစ်တွဲက မင်ယွေ့ဘက်ကို လှမ်းအော်လိုက်တယ်။
မင်ယွဲ့ကို ရှင်းပြနေတဲ့ ဝန်ထမ်းက နည်းနည်းအံ့အားသင့်သွားတယ်။ အတွင်းမှာ စုစုပေါင်း ဝန်ထမ်း ငါးယောက်ရှိတယ်။ အခုအချိန်မှာ အလုပ်မရှိတာ တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလူတွေက အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို သူတို့အတွက် ချက်ချင်းဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်။
ဝယ်သူတွေဟာ ဘုရားသခင်ဖြစ်တယ်။ သူတို့ ငြင်းဆန်လို့မရဘူး။
"ကျွန်တော့်ကို ပြောတာလား? မကြားဘူးလား?"
ဝန်ထမ်းက မသွားသေးတာကိုမြင်တော့ လူတစ်ယောက်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့အသံထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတွေ ပြည့်နေတယ်။
"ဆရာကြီး၊ မမကြီး၊ ဒီဧည့်သည်က အရင်ရောက်တာပါ။ ကျွန်တော်က အရင်ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ လိုပါတယ်။ စောင့်ဆိုင်းနားနေရာမှာ ခဏနားနေကြရမလားခင်ဗျာ။"
ပုံမှန်အားဖြင့် ဝန်ထမ်း ငါးယောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပေမယ့်... ဒီလူလေးယောက်က နှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ လိုနေပြီး တစ်မိနစ်တောင် မစောင့်နိုင်ဘူး။
ဖုန်းဆိုင်ထဲက အခြားဝယ်သူတွေက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ခုနကအော်တဲ့ မိန်းကလေးက နည်းနည်းရှက်သွားပြီး ဘေးကယောက်ျားလေးရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်တို့က အိုင်ဖုန်းအသစ်ဆုံးမျိုးကို ဝယ်ချင်တာ။ သင့်တော်တဲ့သူတစ်ယောက်ယောက် လာပြီး ရှင်းပြပေးနိုင်မလား?"
ယောက်ျားလေးက ပြောလိုက်တယ်။ သူ့စကားလုံးတွေက ယဉ်ကျေးပြီး နှိမ့်ချပေမယ့်၊ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကတော့ အဲဒီလောက် ဖော်ရွေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။
ရှင်းနေတာက ပထမဦးဆုံးရောက်တဲ့သူကို အရင်ဝန်ဆောင်မှုပေးရမယ်၊ ဝန်ထမ်းလည်းလိုနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက တစ်ခြားသူကို ဝန်ဆောင်မှုပေးစေချင်နေတုန်းပဲ။ သူဝယ်မယ့်ဖုန်းက စျေးကြီးတယ်၊ ကော်မရှင်များတယ်လို့ သီးသန့်ထောက်ပြပြီး မင်ယွဲ့ဘက်ကို ကြည့်နေသေးတယ်။
အဓိပ္ပာယ်က တကယ်ကို ရှင်းနေတယ်။ သူဝယ်မယ့်ဖုန်းက စျေးကြီးတယ်၊ ကော်မရှင်များတယ်၊ ဒါကြောင့် ဝန်ထမ်းက သူတို့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးသွားသင့်တယ်။
"ကျွန်မ ဒီတစ်လုံးပဲ ဝယ်မယ်။ ထုပ်ပေးပါ။"
မင်ယွဲ့မှာ ဖုန်းအတွက် တောင်းဆိုမှုများများ မရှိဘူး။ ဝန်ထမ်းကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ပြီး ပိုးထည်အိတ်ကနေ ငွေစက္ကူတစ်စုကို ထုတ်ယူကာ ဝန်ထမ်းကို ယွမ် သုံးဆယ့်ကျော်ရှိတဲ့အထိ ရေတွက်ပေးလိုက်တယ်။
"ဘယ်ခေတ်ကြီးပဲလဲ။ ငွေသားကို ဆက်သုံးနေတုန်းလား?"
ခုနက စကားပြောတဲ့ မိန်းကလေးက လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။
မင်ယွဲ့က မိန်းကလေးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဘာကြည့်တာလဲ! ဆင်းရဲသား။"
မိန်းကလေးက ရက်ရက်စက်စက်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက မင်ယွဲ့ အပေါ်ကိုစက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းအောင် ကြည့်နေတယ်။