ဆွဲဆောင်မှု တိုးတက်ရေး

"ဆင်းရဲတာထက် ယဉ်ကျေးမှုမဲ့တာက ပိုဆိုးတယ်။"

မင်ယွဲ့ ဒီလိုအလိုလိုက်မိန်းမပျိုကို လုံးဝသည်းမခံနိုင်တော့ပါဘူး။ သူနားလည်သွားပြီ - တစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေရမယ်ဆိုတာ လိမ်ညာမှုပါပဲ။ ခဏလောက်သည်းခံလိုက်ရင် စဉ်းစားလေလေ ပိုပြီးဒေါသထွက်လေလေ၊ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရင် တွေးလေလေ ပိုပြီးမတရားခံရသလိုခံစားရလေလေပါပဲ။

ကျောင်းကတည်းက ဒီအရူးတွေကို သူသည်းခံခဲ့တာ ကြာပြီ၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်ပြီးတဲ့နောက်မှာရော သူခံရတာ ပစ်မှတ်ထားခံရပြီး ဖိနှိပ်ခံရတာပဲ မဟုတ်လား။

အခုတော့ သူဆက်မသည်းခံတော့ဘူး။ လူတိုင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ရှင်သန်နေကြတာပဲ၊ သူမက ဘာလို့သူများကို လမ်းပေးရမှာလဲ။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရည်းစားက နည်းနည်း ဒေါသကြီးတတ်လို့ပါ”

သူ့ရည်းစားက နူးညံ့စွာပြောလိုက်တယ်။ ဒီအခြေအနေမျိုးမဟုတ်ရင် လူတွေက သူ့ကို သဘောကျနိုင်လောက်ပေမယ့်၊ ဒီအခြေအနေမှာတော့ သူဟာ ဟန်ဆောင်သူတစ်ယောက်လို ပေါ်နေတယ်။

"သူမဒေါသကြီးတယ်ဆိုတာ သိရင် အိမ်မှာကြိုးချည်ထားပြီး ထွက်ပြီးဟောင်မလာအောင်လုပ်ပါ။"

"အမ်၊ အရာအားလုံးထုပ်ပိုးပြီးသွားပါပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လာပါဦးနော်။"

သူတို့စကားပြောနေခိုက်၊ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က အိတ်တွေထုပ်ပိုးပြီး အလျင်အမြန်လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။ သူတို့စကားများမှာစိုးလို့ပဲဖြစ်မယ်။

"အကိုဇူး ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်နဲ့ ဘာစကားတွေများ ပြောနေတာလဲ။ ဆင်းရဲတဲ့တောတောင်တွေက ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူတွေကိုပဲ မွေးထုတ်ပေးတယ်။ ဆင်းရဲလေလေ၊ ပါးစပ်စည်းကမ်းမရှိလေလေပဲ။"

အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့မျက်နှာက ဒေါသထွက်ပြီး နီရဲလာတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမရပ်သေးဘူး

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မလိုရိုင်းတဲ့လူနဲ့၊ ဆူခံဖို့တောင်းစားပြီး တက်တက်ကြွကြွလာရှာတဲ့သူတွေကြားမှာ ကွာခြားချက်ရှိပါသေးတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ဒီလိုကျွန်မကို နောက်ထပ်မြင်ရမှာမဟုတ်တော့ပါဘူးလို့မျှော်လင့်ပါတယ်။"

မင်ယွဲ့စကားပြောပြီးတဲ့နောက် ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးထွက်သွားတယ်။

သူမ အိမ်မပြန်ဘဲ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှာပြီး ဝင်သွားတယ်၊ ဆယ်ကျော်ကလေးယွမ်ကျပ် ပေးပြီး ဟင်းချိုတစ်ပွဲအပါအဝင် ထမင်းတစ်ပွဲမှာလိုက်တယ်။

「သခင်၊ ဒါစားတာက တကယ်ကို ဂုဏ်သိက္ခာကျစေပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ရုတ်တရက်ချမ်းသာလာမှုစနစ်ရဲ့စတိုင်ကို ထိခိုက်စေတယ်။ သွားပြီး အစားအသောက်ကောင်းကောင်းစားကြရအောင်!」

ဒါပေမယ့် မင်ယွဲ့က သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟင်းချိုနဲ့ထမင်းကို ဆက်စားနေတယ်။ ကောင်းကင်ကနေ စနစ်တစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီး သူမကို ညချင်းတစ်ပြက်ချမ်းသာသွားစေခဲ့ပေမယ့်...

သူမကိုယ်သူမမှာ မယုံနိုင်စရာအထင်အရှားမရှိသေးဘူး။ အခု သူမမှာရှိနေတဲ့ ခြောက်ထောင်ကျော်ယွမ်ကို သေချာမစီမံနိုင်သေးဘူး။

စုစည်းရင်းနှီးတဲ့အကျင့်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်က တစ်ခါတည်း အပြောင်းအလဲကြီးမလုပ်နိုင်ဘူး။

「သခင်၊ သွားပြီး အဝတ်အစား ဝယ်ကြရအောင်!」

စနစ်က အကြံပြုတယ်။

「မဖြစ်ဘူး၊ ဒီငွေနည်းနည်းလေးနဲ့၊ အလုပ်တောင်မရှာရသေးဘဲနော်!」

မင်ယွဲ့က ရုတ်တရက်ချမ်းသာလာမှုစနစ်ရဲ့သခင်အဖြစ် လိုက်လျောညီထွေမဖြစ်သေးဘူး။

「သခင်၊ အခြေခံတာဝန်တွေလုပ်ရင် နေ့စဉ်ငွေရပါတယ်။ တိုးတက်မှုတာဝန်တွေကိုလည်း မြန်မြန်စလုပ်ဖို့လိုတယ်!」

စနစ်က အဆင့် ၀ ပဲရှိနေရတာ ရှက်စရာလို့ထင်ပြီး မင်ယွေ့တာဝန်လုပ်နေတာကို ထက်ထက်သန်သန် ကြီးကြပ်နေတယ်။

「ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ?」

မင်ယွဲ့က တိုးတက်မှုတာဝန်တွေဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းတကယ်မသိဘူး။

「တာဝန်ကြီးလေးပိုင်းထဲမှာ၊ ဆွဲဆောင်မှုဆိုတာ အဓိကအားဖြင့် အပြင်ပန်းဆွဲဆောင်မှုနဲ့ အတွင်းပိုင်းဆွဲဆောင်မှုမှာ ထင်ဟပ်ပါတယ်။

အပြင်ပန်းဆွဲဆောင်မှု - အသွင်အပြင်၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ စတိုင်လ် စတာတွေ။

အတွင်းပိုင်းဆွဲဆောင်မှု - ယုံကြည်မှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်မှု၊ ကြင်နာမှု၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု၊ အရသာ၊ အသိပညာ စတာတွေ။

မင်ယွဲ့က ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း လှုပ်ရှားနိုင်ပါတယ်။ ငွေနဲ့ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ပြဿနာတွေက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ အားတင်းထားပြီး လုပ်ပစ်လိုက်ပါ!!!」

မင်ယွဲ့ဟာ ယွမ်ပေါ့ကလည်း ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတယ်လို့ထင်မိတယ်။ ငွေနဲ့ဆွဲဆောင်မှုရတာက တကယ်တော့ မဆုံးရှုံးဘူးလေ။

သူမဦးတည်ချက်ပြောင်းပြီး ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုရောက်လာတယ်။

"အမ်၊ ဘယ်လိုဆံပင်ပုံစံလိုချင်ပါသလဲ?"

ဒီမေးခွန်းက မင်ယွဲ့ကို အံ့အားသင့်စေတယ်။

"ဆံပင်ဖြောင့်တာပဲလုပ်ပေးပါ!"

သူများဆိုထားနဲ့၊ သူမကိုယ်တိုင်တောင်မှ ဒီလိုအပြောင်းအလဲကြီးကို တစ်ခါတည်းလက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

မင်ယွဲ့ ဒီမှာရောက်နေတဲ့အတွက် သူမငွေမစုတော့ဘူး။ ချက်ချင်းပဲ ယွမ်တစ်ထောင်သုံးပြီး ဆံပင်ညှပ်ဆရာကို ဆံပင်ညှပ်ခိုင်းပြီး စတိုင်လ်လုပ်ခိုင်းတယ်။

ဈေးကြီးတဲ့ပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးရတာမှာ အကြောင်းရှိတယ်။ ဆံပင်တစ်မျှင်စီတိုင်းကို အနုစိတ်လုပ်ထားသလိုခံစားရတယ်။

မင်ယွဲ့က မှန်ထဲကသူမကိုယ်သူမ ကျေနပ်သဘောကျစွာကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့အသွင်အပြင်ကို နောက်ဆုံးကြည့်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။

"အမ်၊ တကယ်ကိုလှပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သင့်အလှကို ထပ်မဖုံးအောင်နေပါနော်။"

ဆံပင်ညှပ်ဆရာမက ဟာသနဲ့ပြောလိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

"အဲဒီကောင်မလေးက ဆံပင်လုပ်ပြီးတဲ့နောက် လူအသစ်တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတယ်နော်။"

သူမထွက်သွားပြီးနောက် ဆိုင်ထဲက ဒီဇိုင်နာတွေက ဆက်ဆွေးနွေးနေကြတယ်။

"ဒါကတော့ သဘာဝအလှပါပဲ။ သူမဆံပင်လျှော်တုန်းက မျက်မှန်ချွတ်လိုက်တာနဲ့ သတိထားမိတယ်။ မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတွေက တကယ်လှတယ်၊ အထူးသဖြင့် မျက်လုံးတွေ။"

"ဒီလိုလှတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ သူမကိုယ်သူမကို တောသားတစ်ယောက်လို ဖြစ်အောင်လုပ်ထားတာပဲ။"

မင်ယွဲ့က သူမခေါင်းက ပေါ့ပါးသွားသလိုခံစားရတယ်။ သူမရဲ့ချောမွတ်နက်မှောင်နေတဲ့ဆံပင်တွေက လေထဲမှာ ဝဲနေပြီး၊ အရင်က ရှည်လွန်းနေတဲ့ဆံပင်ရှေ့ပိုင်းတွေကို သူမက သေချာညီညာစွာ နားကြားညှပ်ထားလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ဖြူစင်တဲ့နဖူးကို မြင်နိုင်ပြီး၊ ရိုးရှင်းတဲ့စာကြည့်မျက်မှန်အမဲကြီးတောင်မှ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ဆွဲဆောင်မှုအနည်းငယ်ထပ်ပေါင်းထည့်ပေးနေတယ်။

「ပထမအဆင့် - ဆံပင်ပုံစံပြောင်း၊ ဆွဲဆောင်မှု +၁။ ဒုတိယအဆင့် - အဝတ်အစားပြောင်း။」

မင်ယွဲ့က နာခံစွာနဲ့ပဲ ဈေးဆိုင်ကြီးကိုသွားတယ်။

သူမဒီလိုအဆင့်အတန်းရှိတဲ့ အဝတ်အစားဆိုင်မျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှမရောက်ဖူးဘူး။

ပေကျင်းမြို့တော်ကြီးမှာတက္ကသိုလ်တက်ခဲ့ရပေမယ့်၊ ပေကျင်းက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပေမယ့်၊ သူမဝင်ဆန့်ဖို့ခက်ခဲနေတယ်။ သူမရဲ့စိတ်နှလုံးက အမြဲတမ်း သေးငယ်တဲ့၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တယ်။

「မင်ယွဲ့ ဒီဆိုင်ကိုပဲဝင်လိုက်။ဒီဆိုင်က အင်္ကျီ စတိုင်လ်က မင်းနဲ့တကယ်ကိုက်ညီတယ်။」

စနစ်ကို မပေါ့ဆနဲ့။ ဒါက ဗဟုသုတအများကြီးရှိပြီးသားမို့လို့၊ သူ့ရဲ့အနုပညာအမြင်က လုံးဝနောက်ဆုံးပေါ်ရောက်နေပြီ။

မင်ယွဲ့က ဝင်သွားပြီး ယွမ်ပေါ့ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း ပြသထားတဲ့စင်တန်းတစ်တန်းဆီသွားတယ်။

ယွမ်ပေါ့အကြံပေးထားတဲ့ အဝတ်အစားကို စမ်းကြည့်ဖို့လက်တန်းထိုးလိုက်တာနဲ့ပဲ သရော်စကားတွေကြားလိုက်ရတယ်။

"ဘယ်လူပျော်တွေမဆို ဝင်လာလို့ရပါသလဲ။ သူမရဲ့ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့အသွင်အပြင်ကို မကြည့်ဘူးလား။ သူမကိုင်ထားတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ရောင်းလို့ရဦးမှာလား?"

လက်ဝတ်ရတနာတွေနဲ့ဖုံးအုပ်ထားပြီး တစ်လက်မှာ လက်ကောက်သုံးခုဝတ်ထားတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။

မင်ယွဲ့တကယ်ပဲစကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူမအပြင်ထွက်တာနဲ့ စိတ်မနှံ့သူတွေနဲ့တွေ့တာ ကံဆိုးလို့ပဲလား။

「ယွမ်ပေါ့၊ စနစ်က ကျွန်မရဲ့ကံကြမ္မာကို တိုးတက်အောင်လုပ်ပေးနိုင်မလား?」

「မရဘူး၊ မင်းရဲ့ကံကြမ္မာက ငါ့ကိုတွေ့တဲ့အခါ အကုန်သုံးပစ်လိုက်လောက်ပြီ။」

ယွမ်ပေါ့က မာန်မာနနဲ့ပြောလိုက်တယ်၊ စိတ်နှိမ့်ချမှုမရှိပါဘူး။

ရောင်းရေးဝန်ထမ်းကလည်း မကူနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဖောက်သည်တွေအကြားပဋိပက္ခတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမှာလဲ။

"ကျွန်မဝယ်နိုင်တယ်၊ မဝယ်နိုင်ဘူးဆိုတာက မင်းနဲ့မဆိုင်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ဇာတ်ကောင်ကိုသိမ်းထား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမှာရှိတာနည်းနည်းပဲ။"

မင်ယွဲ့က ဝန်ထမ်းကိုကြည့်ပြီး သူမဒီဟာကိုစမ်းကြည့်ချင်တယ်လို့ အချက်ပြတယ်။ ရောင်းရေးဝန်ထမ်းက ချက်ချင်းပဲ အဝတ်အစားကိုချလိုက်တယ်။

"ငါပြောတာမကြားဘူးလား။ မင်းကိုတိုင်ကြားမယ်။"

မင်ယွဲ့ဆုတ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြင်တော့ သူမက ဝန်ထမ်းတွေကို အခက်အခဲဖြစ်အောင်စတင်လုပ်တယ်။

နောက်ထပ် အသက်ကြီးတဲ့ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က လာပြီး သူမကိုစဖြေသိမ့်ဖို့စတင်တယ်။

"သူမမှာ ဘက်တီးရီးယားတွေရှိမှန်း ဘယ်သူသိမလဲ။ မင်းတို့ဆိုင်မှာ စံချိန်စံညွှန်းတွေမရှိဘူးလား?"

မင်ယွဲ့ တကယ်ပဲ ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေပြောနေတဲ့ အမျိုးသမီးကို မသည်းခံနိုင်တော့ဘူး။

"မင်းဒီလောက်မြင့်မြတ်ရင် သီးသန့်အပ်နှံမှုယူပြီး ဒီဇိုင်နာကို မင်းအိမ်ကိုခေါ်လိုက်ပါလား ယွမ်ထောင်ဂဏန်းလောက်တန်တဲ့အဝတ်အစားတွေဝယ်တာက ဘာမြင့်မြတ်မှုရှိလို့လဲ။ နင်ဝင်လာတာနဲ့ ဒီလောက်ဆူညံစွာအသံကျယ်ကျယ်လုပ်တယ်။ ဒီမှာပဲ မင်းက သာလွန်မှုခံစားချက်ရှာနိုင်တာလား?"

မင်ယွဲ့စကားပြောပြီးတဲ့နောက် သူမပြန်လည်တုံ့ပြန်ဖို့မစောင့်ဘဲ လှည့်ပြီး အဝတ်လဲခန်းထဲဝင်သွားတယ်။

ဒါက ရှေးဟောင်းအရောင်ခွဲထားတဲ့ အင်္ကျီလက်မပါတဲ့ အင်္ကျီရှည်တစ်ထည်ဖြစ်တယ်။ မင်ယွဲ့ဝတ်ပြီး ထွက်လာတဲ့အခါ ရှိနေသူတိုင်း အသက်ရှူမှားလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်။

အရင်က ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းစကားပြောခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတောင်မှ မင်ယွဲ့က ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ဝန်ခံရမယ့်အခြေအနေပါ။

မင်ယွဲ့က အဝတ်လဲခန်းထဲကမှန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြိုးတွေက သူမရဲ့ဖြူစင်တဲ့ကျောပြင်ပေါ်မှာ ကန့်လန့်ဖြတ်နေပြီး၊ ရှေးဟောင်းစတိုင်လ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့မိန်းမသားဆန်မှုအနည်းငယ်ထပ်ပေါင်းထည့်ပေးတယ်။ အရောင်က အပြာရောင်ရှိပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်အရောင်တွေနဲ့ အီလီဂန့်စတိုင်လ်ဖြစ်တယ်။ အင်္ကျီလက်မပါတဲ့ လက်ပြတ်ဒီဇိုင်းကလည်း ပျော်စရာနဲ့ လန်းဆန်းမှုအနည်းငယ်ထပ်ပေါင်းထည့်ပေးတယ်။

ယွမ်ပေါ့ပြောသလိုပဲ၊ ဒီအင်္ကျီရှည်က မင်ယွေ့နဲ့တကယ်ကိုက်ညီတယ်၊ အထူးသဖြင့် ဆံပင်တိုနဲ့ မင်ယွဲ့နဲ့ပေါ့။

ပခုံးထိရှည်တဲ့ဆံပင်နဲ့ လက်ပြတ်ဂါဝန်အင်္ကျီရှည်တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့အခါ၊ သူမရဲ့ကာမဆန်တဲ့ညှပ်ရိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်တယ်။ ဆံပင်အစအနတွေက တစ်ခါတစ်ရံ ပျော်စရာကောင်းစွာ ဝဲနေတယ်၊ ပိုပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိစေတယ်။

"မျက်နှာက ကြည့်ကောင်းရုံပဲရှိတယ်။"

နည်းနည်းဝဝကောင်မလေးက ပြုံးပြီးပြောလိုက်တယ်။ မင်ယွဲ့က သူမကို အေးစက်စက်အကြည့်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သူမချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားတယ်။

သူမမှာ ငွေရှိတယ်ဆိုတာကို သတိရလိုက်တော့၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပဲ ယုံကြည်မှုရှိလာတယ်။

"ဒီအင်္ကျီကိုယူမယ်။"

သူမမေးစေ့ကို မြှောက်ပြီး မင်ယွဲ့ကိုညွှန်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အမ်၊ ဒီအင်္ကျီက တစ်ထည်ပဲရှိပြီး၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက အရင်စမ်းကြည့်တာပါ။"

ရောင်းရေးဝန်ထမ်းက နူးညံ့စွာပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်မ နှစ်ဆဈေးပေးမယ်။"

မင်ယွဲ့အတွက် ငွေကိုအသုံးမကျဘဲ အသုံးပြုနေတဲ့သူကို ရင်ဆိုင်ရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါ။ သူတို့ တီဗီအရမ်းကြည့်ခဲ့ကြလား? ဒီအဝတ်အစားဆိုင်တွေမှာ သတ်မှတ်ဈေးနှုန်းတွေရှိတယ်၊ ဈေးထပ်တင်တောင်းတာက ဘယ်ကလာမှာလဲ? ဒါက လေလံမဟုတ်ဘူး။