ငါ့မှာ အိမ်ရှိပြီ

ဒီကာလအတွင်း မင်ယွဲ့ဟာ အလုပ်အတင်းရှာနေတော့မဟုတ်ဘဲ ညတိုင်းပြေးလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာ၊ မိတ်ကပ်ဗီဒီယိုတွေအဆက်မပြတ်ကြည့်ပြီး မိတ်ကပ်အတတ်ပညာတွေသင်ယူနေတယ်။

"ဒင်း—

တစ်လကျော်ကြာ ညပြေးလေ့ကျင့်ခန်းဆက်တိုက်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြင့် လက်ခံသူ မိမိကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်မှုက အတွင်းစွမ်းရည်ဆွဲဆောင်မှုကိုဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဆွဲဆောင်မှုတန်ဖိုး +၁။

မိတ်ကပ်သည် အပြင်ပိုင်းဆွဲဆောင်မှု +၁။

"ဒင်း—ဂုဏ်ပြုပါသည် လက်ခံသူ ယွမ်ငွေ ၂၀၀,၀၀၀ ဆုချီးမြှင့်ခြင်းခံရပါသည်။"

ကျွမ်းကျင်မှုထည့်သွင်း- မိတ်ကပ်ပညာ (အခြေခံ)။ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းဖြင့် ကျပန်းပိုင်ဆိုင်မှုဆုလာဘ်များရရှိမည်။

"ဒင်း—ဂုဏ်ပြုပါသည် လက်ခံသူ ကျပန်းဆုလာဘ်ရရှိပါသည်။ လက်ရှိရန်ပုံငွေများ သုံးဆတိုးပွားလာပါသည်။

စုစုပေါင်းရန်ပုံငွေ- ၁,၄၆၀,၈၀၀ 【အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဆင့်】， ကျပန်းပိုင်ဆိုင်မှုဆုတစ်ခုချီးမြှင့်သည်။"

သူမရှေ့က ဖန်သားပြင်ပေါ် စာသားတွေအရူးအမူးရွေ့လျားပြီး နောက်ဆုံး 'အိမ်' ပေါ်မှာရပ်သွားတယ်။

"ဒင်း—ဂုဏ်ပြုပါသည် လက်ခံသူ ယူဖူးရပ်ကွက်ရှိ စီးပွားရေးအိမ်ခန်း ၁၃၀ စတုရန်းမီတာ ရရှိပါသည်။"

ယွမ်ပေါ့စကားပြောတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မင်ယွဲ့က အိပ်ရာပေါ်မှာ အနီရောင်တောက်တောက်ပစ္စည်းလက်မှတ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း သူမရဲ့နှလုံးခုန်သံမြန်လာတယ်။ လက်တွေတုန်နေတယ်။ လက်မှတ်ကိုကောက်ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမနာမည်နဲ့ပါတာသေချာတယ်။

သူမအခု ယန်းကျင်းမှာ အိမ်ရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ! သူမတကယ်ပဲစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ မူလက သူမဒီဘဝမှာ ယန်းကျင်းမှာအခြေချနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုလမ်းကြောင်းပြောင်းပြီးနောက်မှာ သူ့ကိုစောင့်မျှော်နေတဲ့ အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုတွေ့လိုက်ရတယ်။

"ဒင်း—လက်ခံသူ ပြန်လည်အကဲဖြတ်ခြင်း လုပ်ဆောင်နေသည်။

ဆွဲဆောင်မှု- ၆၅ (၁၀၀) 【သာမန်အရည်အချင်း】

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း- ၀ (၁၀၀) 【အလုပ်မရှိသော လမ်းပေါ်လှည့်လည်သူ】

ပိုင်ဆိုင်မှု- ၁,၄၆၀,၈၀၀ ယွမ် 【အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဆင့်】， ယူဖူးရပ်ကွက်ရှိ စီးပွားရေးအိမ်ခန်း ၁၃၀ စတုရန်းမီတာ တစ်လုံး။

ကျွမ်းကျင်မှုများ- စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှု (အခြေခံ)， ချက်ပြုတ်ပညာ (အခြေခံ)， မိတ်ကပ်ပညာ (အခြေခံ) 【ကျွမ်းကျင်မှုအစုံ ကန့်သတ်ချက်ရှိ】"

မင်ယွဲ့က သူမရဲ့အကောင့်ထဲကလက်ကျန်နဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ပစ္စည်းလက်မှတ်ကိုကြည့်ရင်း အတွင်းထဲကငန်းလိုပြုံးနေတယ်။ သူမတကယ်ပဲဝမ်းသာနေတယ်။

"ဘဝလက်တွဲဖော်၏ ရန်ပုံငွေများ တစ်သန်းကျော်သွားပါပြီ။ ဤစနစ်သည် သုံးနာရီအတွင်း စနစ်အဆင့်မြှင့်တင်မှုပြုလုပ်မည်။ ဤကာလအတွင်း ဥာဏ်ရည်တုလက်ထောက်က အခြေခံလုပ်ငန်းဆောင်တာတွက်ချက်မှုများကို သင့်အတွက်လုပ်ဆောင်ပေးပါမည်။"

"ယွဲ့ယွဲ့... ငါအဆင့်မြှင့်တင်မယ်။ ငါ့ကိုသိပ်လွမ်းမနေနဲ့~"

ယွမ်ပေါ့ရဲ့တည်ကြည်တဲ့အသံက ချက်ချင်းပဲ ကောင်လေးအသံဖြစ်သွားတယ်။

"အိုကေ။ သွားပါ။"

မင်ယွဲ့ ဒီညအိပ်မရဘူးလို့ခံစားရတယ်။

သူမက မိဘတွေရဲ့အကောင့်ထဲ ယွမ် ၅,၀၀၀ လွှဲလိုက်တယ်။ ပိုပေးချင်တာပေမယ့် သင့်တော်တဲ့အကြောင်းပြချက်မရှိသေးလို့ပါ။

"ယွဲ့ယွဲ့... မင်းအလုပ်စပြီးတာနဲ့ ဘာလို့အိမ်ကိုပိုက်ဆံပို့ရတာလဲ? ငါတို့ဒီမှာပိုက်ဆံလုံလောက်တယ်။ မင်းမြို့ကြီးမှာ ပိုက်ဆံသုံးစရာနေရာတွေများတယ်။ ကိုယ့်အတွက်သိမ်းထား။"

မင်ယွဲ့ အနည်းငယ်လည်ချောင်းပိတ်သလိုခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမလက်ရှိပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုတွေးရင်း သက်သာရာရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ မိဘတွေကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ထောက်ပံ့နိုင်မယ်။

"အမေ... ငါ့မှာပိုက်ဆံလုံလောက်တယ်။ ဒီကုမ္ပဏီကြီးမှာ လစာမြင့်တယ်။"

ဖုန်းချပြီးတာနဲ့ မင်ယွေ့က ဒီပိုက်ဆံပမာဏကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲလို့တွေးနေတယ်။

"သိတယ်! ထီသန်းကြေးသုံးသန်းထိုးမိတယ်လို့ပြောမယ်။"

မင်ယွဲ့က အဖြေတွေ့ပြီးနောက် အရူးအမူးဖြစ်သွားတယ်။ အိပ်နေတုန်းတောင်ပြုံးနေတယ်။

နောက်တစ်နေ့ သူမနိုးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပစ္စည်းလက်မှတ်ယူပြီး အိမ်ခန်းသွားကြည့်တယ်။

"အမ... ဘာကူညီပေးရမလဲ?"

အာမခံဝန်ထမ်းက သူမထွက်တာကိုမြင်တော့ ချက်ချင်းရှေ့တိုးလာပြီးမေးတယ်။

မင်ယွေ့ရဲ့ ရပ်ကွက်အပေါ်ပထမဆုံးအထပ်က ကောင်းတယ်။ ရပ်ကွက်တံခါးကြီးကြီးမားမားနဲ့ "ယူဖူး" ဆိုတဲ့ရွှေရောင်စာလုံးကြီးနှစ်လုံး။ ဒီမှာဝန်ထမ်းတွေကလည်း ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်။

"ငါဒီမှာအိမ်ရှင်ပါ။ ဒီနေ့အိမ်ခန်းကြည့်ဖို့လာတာ။"

မင်ယွေ့က စလင်းဘတ်အိတ်ထဲကနေ အိမ်သော့ထုတ်ယူတယ်။ အာမခံဝန်ထမ်းက ချက်ချင်းတံခါးဖွင့်ပေးပြီး သူမကိုဝင်ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။

"အမ မင်းဒီမှာ နေထိုင်သူအချက်အလက်မှတ်ပုံတင်လို့ရတယ်။ နောက်တစ်ခါ မျက်နှာအသိအမှတ်ပြုစနစ်နဲ့တိုက်ရိုက်ဝင်လို့ရမယ်။"

အာမခံဝန်ထမ်းက သတိပေးတယ်။

"အိုကေ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

မင်ယွဲ့က အိမ်သော့ကို အိတ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်တယ်။

မနေ့က ဖုန်းထဲမှာရှာကြည့်ထားတယ်။ ဒီမှာ စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ကျော်အိမ်ခန်းက အနည်းဆုံး ယွမ်ရှစ်သန်းလောက်ကျတယ်။ တကယ်စျေးကြီးတာပဲ။

မင်ယွဲ့က ၁ လမ်း၊ ၁ ယူနစ်ကိုရောက်လာပြီး တံခါးဖွင့်ပြီးအတွင်းဝင်လိုက်တယ်။

အစိုင်အခဲသစ်သားကြမ်းပြင်၊ သားရေဆိုဖာနဲ့ ထမင်းစားစားပွဲခုံတွေထားရှိပြီးသားပါ။

ဒါက အရာအားလုံးပါဝင်ပြီး ချက်ချင်းနေထိုင်လို့ရတဲ့အိမ်ခန်းပုံရတယ်။ သူမက မူလက အလှဆင်ဖို့ပိုက်ဆံသုံးရမှာနဲ့ ဖော်မလ်ဒီဟိုက်ဓာတ်ငွေ့ပျံဖို့စောင့်ရမှာစိုးနေတာ။ အခုတော့ မလိုအပ်တော့ဘူးထင်တယ်။

သူမက ပြတင်းပေါက်အားလုံးကိုဖွင့်ပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင်လုပ်တယ်။ နာရီပိုင်းအလုပ်သမားငှားပြီးသန့်ရှင်းရေးလုပ်စေတယ်။

မင်ယွဲ့က အွန်လိုင်းစျေးဝယ်ပေ့ကို ဖွင့်ပြီး သူမလိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေဝယ်တယ်။ ဝန်ထမ်းတွေကို တံခါးအထိပို့ဆောင်ခိုင်းတယ်။

နောက်တစ်နေ့ မင်ယွဲ့ဒီမှာထပ်ရောက်လာပြီး သူ့ပစ္စည်းတွေကိုစောင့်နေတယ်။

တစ်နေ့လုံး ဘူးတွေအိတ်တွေလက်ခံရတာနဲ့အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။

သူမအခုလေးတင်ဝယ်ထားတဲ့ လှုပ်ရှားထိုင်ခုံကို ဧည့်ခန်းအပြင်က လမ်းကြားမှာထားတယ်။ ကြီးမားတဲ့ကြမ်းပြင်ကနေမျက်နှာကြက်အထိပြတင်းပေါက်ကိုမြင်တော့ မင်ယွေ့ချက်ချင်း လှုပ်ရှားထိုင်ခုံမှာလှဲပြီး နေဝင်ချိန်ကြည့်တဲ့ပုံကို စိတ်ကူးကြည့်မိတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကတကယ်လှမှာပဲ။

နေဝင်နီမြိုင်းရဲ့အလင်းတန်းတွေက ဖန်သားပြင်ကနေဖြတ်သန်းဝင်လာပြီး နေဝင်ညနေခင်းရဲ့ကျန်ရစ်တဲ့အလင်းတွေက ကြမ်းပြင်ကိုဖုံးလွှမ်းကာ လမ်းကြားကို ရွှေရောင်အလင်းဝန်းကျင်ဖြစ်စေတယ်။

မင်ယွဲ့က ရုပ်သေးကောင်လေးအနည်းငယ်လည်းဝယ်ထားတယ်။ ၁.၆ မီတာရှိတဲ့ဝက်ဝံကို ထောင့်တစ်နေရာမှာထားတယ်။

ပန်ဒါရုပ်သေးကောင်လေးက သားရေဆိုဖာပေါ်မှာလှဲနေပြီး စတော်ဘယ်ရီဝက်ဝံက အိပ်ရာပေါ်မှာထားတယ်။

မင်ယွဲ့မူလတန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက အခန်းဖော်အိမ်ကိုသွားလည်တယ်။ ကြီးမားတဲ့အိမ်ထဲက အရုပ်တွေနဲ့ပြည့်နေတဲ့အခန်းနဲ့ စခရင်ကြီးတီဗီကိုမြင်တော့ အရမ်းအားကျမိတယ်။

ဒါပေမယ့် သူမက နားလည်တတ်တဲ့ကလေးပါ။ မိသားစုအခြေအနေမကောင်းဘူးဆိုတာသိလို့ ဒီလိုတောင်းဆိုမှုတွေဘယ်တော့မှမလုပ်ခဲ့ဘူး။

အခု သူမမှာပိုက်ဆံရှိပြီ။ သူ့ကလေးဘဝဆန္ဒတွေကို သဘာဝအတိုင်းပြည့်စေနိုင်တယ်။

ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကော်ဇောခင်းထားတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ပန်းအိုးတစ်လုံးထားပြီး အတွင်းမှာ လတ်ဆတ်တဲ့ပန်းအနည်းငယ်စီစဉ်ထားတယ်။

လေညင်းတစ်စက ပြင်ပကနေဝင်လာပြီး သန့်စင်ဖြူဖွေးတဲ့ပိတ်စကိုမြှောက်တင်လိုက်တယ်။

မနေ့က အေးစက်တဲ့ပုံစံရှိတဲ့အိမ်ခန်းဟာ ရုတ်တရက် ဘဝရဲ့အသက်ရှုသံနဲ့ပြည့်လာတယ်။

မင်ယွဲ့က အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သူမအခုလေးတင်ဝယ်ထားတဲ့သစ်သီးကို လီအမေအိမ်ကိုယူသွားတယ်။

"ယွဲ့ယွဲ့... လာပြီလား။ ဘာလို့ထပ်ယူလာရတာလဲ။ ငါတစ်ယောက်တည်း အများကြီးမစားနိုင်ဘူး။ ပြန်ယူသွားပြီး နောက်မှစား။"

အဘွားလီက စာကြည့်မျက်မှန်ချွတ်ပြီး သူမကိုင်ထားတဲ့စာအုပ်ကိုပိတ်လိုက်တယ်။

"အဘွားလီ ငါအိမ်ပြောင်းတော့မယ်”

အဘွားလီက အံ့အားသင့်စွာသူမကိုကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စွာမေးတယ်။

"ဘာဖြစ်သွားလဲ? ငှားရမ်းခတွေအတွက်ပိုက်ဆံမလုံလောက်ရင် ချက်ချင်းမပေးလည်းရတယ်နော်”

သူမက ဒီငွေအနည်းငယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။

"မဟုတ်ဘူး။ အလုပ်အတွက်ပိုအဆင်ပြေတဲ့နေရာတစ်ခုရှာတွေ့လို့။"

ကံကောင်းတာက အဘွားလီက သူမအလုပ်လက်တွေ့နေရာကိုတိတိကျကျမသိဘူး။ ဒါကြောင့် သူမစကားကိုလွယ်လွယ်နဲ့ယုံကြည်သွားတယ်။

"အိုကေ။ ဘယ်တော့ထွက်မှာလဲ?"

အဘွားလီက အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်တယ်။ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မြေးတွေက နေ့တိုင်းအလုပ်လုပ်နေကြတယ်။ သူ့ကိုလာလည်ဖို့အချိန်ရခဲပါတယ်။ အခု သူနဲ့အတူနေတဲ့မင်ယွဲ့ထွက်သွားရင် သူမတစ်ယောက်တည်းပြန်ဖြစ်သွားမယ်။

"မနက်ဖြန်ပြောင်းမှာပါ အဘွားလီ ကျွန်မမကြာခဏလာလည်ပါ့မယ်။"

မင်ယွဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ထုပ်ပြီး လအနည်းငယ်နေထိုင်ခဲ့တဲ့အခန်းသေးသေးလေးကိုလှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း စိတ်ခံစားချက်တွေဖြစ်လာတယ်။ သူ့အတိတ်က လက်ရှိအချိန်မှာ အိမ်ရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်တော့မှစိတ်ကူးမထားမိခဲ့ဘူး။

သူ့အဝတ်ဟောင်းတွေက ယွမ်ပေါ့ရဲ့ညည်းညူမှုအောက်မှာ ရှေးတန်းကတည်းက လွှင့်ပစ်ထားပြီးသားပါ။ ဒါကြောင့် အိမ်ပြောင်းဖို့ ပစ္စည်းသိပ်မများဘူး။ သူမမကြာသေးခင်ကဝယ်ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေပဲယူသွားရမယ်။ ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးက လုံလောက်ပါတယ်။

မင်ယွဲ့က ယူဖူး ရောက်ပြီး သူ့ပစ္စည်းတွေကိုနေရာချလိုက်တယ်။

အသေးစိတ်အလှဆင်ထားပြီး နွေးထွေးစွာအခင်းအကျင်းထားရှိတဲ့အိမ်ခန်းကိုကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့မှာ စိတ်ခံစားချက်တွေပြည့်လာတယ်။ သူမချက်ချင်းပဲ ဝမ်ကျန်းကိုခေါ်ပြီးအတူအပန်းဖြေချင်လာတယ်။

တွေးကြည့်ပြီးတဲ့နောက် သူမသူ့ကိုယ်သူထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒီရပ်ကွက်က အတော်လေးကျယ်ပြန့်တယ်။ ညဘက်ပြေးဖို့ အပြင်ထွက်တာအဆင်မပြေဘူး။

ဒါကြောင့် မင်ယွဲ့က ရပ်ကွက်ကျန်းမာရေးဗဟိုမှာ ကျန်းမာရေးကလပ်အသင်းဝင်ကဒ်ဝယ်လိုက်တယ်။ သူမအခု တစ်ရက်လှမ်းရေ ၁၀,၀၀၀ ရည်မှန်းချက်ကိုထိန်းထားနိုင်တယ်။ လမ်းလျှောက်စက်က ဖြေးဖြေးလျှောက်၊ မြန်မြန်လျှောက်၊ ပြေးတာတွေပါတယ်။ အဆင်ပြေအောင်ညှိလို့ရတယ်။

သူမပုံမှန်လေ့ကျင့်ခန်းလည်းလုပ်နိုင်တယ်။

"မစ်::: ဒီမှာ မင်းရဲ့ကျန်းမာရေးကလပ်ကဒ်ပါ။ နည်းပြလိုသေးလား?"

"အခုချက်ချင်းတော့မလိုပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"