ရန်ပုံငွေနှစ်ဆတိုး

မင်ဖခင်ကလည်း သဘာဝအတိုင်းခံစားရတယ်။ သမီးကောင်းရတာက တကယ်ပဲ ဘဝကိုခံစားခွင့်ပေးတယ်။

မင်ဖခင်ကိုယ်တိုင်က အတွင်းပိုင်းအလှဆင်လုပ်ငန်းလုပ်တယ်။ ကျန်းဒီယဲ့အမေက အိမ်နားက စက်ရုံမှာအလုပ်လုပ်တယ်။ စက်ရုံရဲ့ shuttle bus နဲ့ သွားလာရတာလွယ်တယ်။

မင်ယွဲ့က ဗိသုကာပုံကြမ်းတွေပို့ပေးတယ်။ မင်ဖခင်က နားလည်နိုင်ပြီး အံ့အားသင့်ရှိစွာနဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဒီဇိုင်နာဆိုတာ တကယ်ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပါတဲ့။ ဒီဇိုင်းကတကယ်လှတယ်လို့ဆက်တိုက်ပြောနေတယ်။

သူတို့မိသားစုက မကြာခင်က ဆူညံသံဖြစ်နေတယ်။ မင်ဖခင်က ဝှက်ထားဖို့မရည်ရွယ်ဘူး။ ကျေးရွာသားတွေမကြာခင်သိသွားတယ်။ မင်ယွဲ့က ယန်းကျင်းမှာထီထိုးမိတယ်။ သန်းကြေးတစ်သန်းထိုးမိတယ်တဲ့။

"လိုင်းဇီ... မင်ယွဲ့က တကယ်ပဲ ရွှေငှက်ကြီးပါပဲ။ သူမက ငါတို့ကျေးရွာကပထမဆုံး ယန်းတက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရသူပါ။ အခု ထီလက်မှတ်ဝယ်ပြီး ထီထိုးမိသေးတယ်။"

"ဟုတ်တယ်။"

မင်ဖခင်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပြောတယ်။

"ထီက ဒီလောက်အများကြီးထိုးမိနိုင်တယ်ဆိုတော့ ငါလည်းအချိန်ရရင် သွားဝယ်ရမယ်။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထီလက်မှတ်ဝယ်ဖို့စတွေးလာတယ်။

"ရှောက်ကျွန်... ရုတ်တရက်ချမ်းသာသွားတာကို မတွေးနဲ့။ လက်တွေ့မကျဘူး။"

"လျိုအဒေါ်... ဘာလို့လက်တွေ့မကျတာလဲ? မင်ယွဲ့မထိုးမိဘူးလား? ဒါသန်းကြေးတစ်သန်းပဲ? ငါဘဝမှာ ဒီလောက်များများပိုက်ဆံမမြင်ဖူးဘူး။"

လျိုအောင်ကျေးရွာမှာ ထီလက်မှတ်ဝယ်ကြတဲ့အရူးအမူးဖြစ်လာတယ်။ သူတို့ခရိုင်ကိုဘာသွားလုပ်လုပ် ထီလက်မှတ်တစ်စောင်အမြဲဝယ်ကြတယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ ဘယ်သူမှမထိုးမိကြဘူး။

သူတို့မျှော်လင့်ချက်တွေပြည့်နေတယ်။ ထီကိုအားကိုးပြီး ချမ်းသာအောင် သူတို့ရဲ့အခက်အခဲကိုပြောင်းလဲဖို့။ ဒါပေမယ့် ထပ်ကာထပ်ကာစိတ်ပျက်မှုတွေကြောင့် လူတိုင်းမှာ ဒီလောက်ကံကောင်းတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိလာကြတယ်။

"ရှောက်ကျွန်... ဒီနေ့ထီလက်မှတ်ဝယ်လား? ထိုးမိလား?"

ကျေးရွာသားတစ်ယောက်က ပြုံးရင်းမေးတယ်။

မင်းငါ့ကိုလှောင်တာရပ်လိုက်ပါ။ ငါဒီလောက်များများဝယ်တာ တစ်ခါပဲယွမ် ၁၀ ထိုးမိပြီး နောက်ဆုံးတော့ ပိုက်ဆံပြန်ဆုံးရှုံးသွားတယ်။"

"ဟားဟား... မင်းမထိုးမိဘူးလို့ငါပြောထားတယ်။ အချိန်မီရပ်လိုက် နောက်ပိုင်းထပ်မဝယ်နဲ့။"

ဒီလိုနဲ့ မင်ယွေ့မိသားစုအိမ်ရဲ့အခြေခံပုံစံက အရှိန်အဟုန်နဲ့ပုံပေါ်လာတယ်။

မင်ယွဲ့ရဲ့မောင် မင်ချမ်းက မြို့ငယ်မှာ အလယ်တန်းကျောင်းတက်နေတယ်။ ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစားလုပ်ပြီး တစ်ပတ်တစ်ခါအိမ်ပြန်တယ်။

သူအိမ်ပြန်ရောက်မှသာ အိမ်မှာကြီးမားတဲ့ပြောင်းလဲမှုတွေကိုသိလိုက်ရတယ်။ သူ့အစ်မထီထိုးမိတာပါတဲ့။

မင်ချမ်းကလည်း အစ်မအတွက်ပျော်တယ်။

မင်အဖွားနဲ့ ကျန်းဒီယဲ့အမေက အိမ်က အလုပ်သမားတွေအတွက် စားပွဲတစ်ခုလုံးအပြည့်အရသာရှိတဲ့အစားအစာတွေလုပ်ပေးတယ်။

"လိုင်းဇီ... မင်းအိမ်က ဒီပုံကြမ်းအတိုင်းဆောက်ရင် အကုန်အကျများမှာပဲနော်?"

အလုပ်သမားတွေက အားလုံးအသိပါ။ စားသောက်ရင်း ဘီယာသောက်ရင်း စကားပြောကြတယ်။

"ဒါက စတုရန်းမီတာ ၂၃၀ အုတ်မြစ်ပါ။ ဘတ်ဂျက်က ယွမ် ၄ဝဝ,ဝဝဝ၊ ပြင်ဆင်မှုထပ်ထည့်ရင် ယွမ် ၆ဝဝ,ဝဝဝ။ ဒီအမျိုးအစား ခေတ်သစ်တရုတ်စတိုင်အိမ်ကြီးက နှစ်ထပ်ဆောက်ရင် ပိုလှတယ်။ အတွင်းထပ်မှာ အိပ်ခန်းတွေဖြစ်မယ်။ အပြင်အပိုင်းက လေဟာပန်းခန်းဖြစ်မယ်။ ပထမထပ်မှာ ခြံဝင်းရှိမယ်။ ကျောက်ပြားလမ်းကြောင်းခင်းထားပြီး အပင်�စိုက်မယ်။ လှမှာပဲ။"

"မှန်တယ်။ ငါ့မှာပိုက်ဆံရှိရင်လည်း ဒီလိုပဲဆောက်မယ်။ ငါတို့အိမ်ဟောင်းတွေက တကယ်ပဲ လှအောင်မဆောက်ထားတာ။"

"အရင်ကတော့ အနောက်တိုင်းစတိုင်အိမ်တွေဆောက်ဖို့ပဲတွေးမိတာ။ အလှအပနဲ့လက်တွေ့ကျမှုကို ဘယ်သူတွေးမိမှာလဲ?"

မင်ဖခင်က ပြုံးရင်းပြောတယ်။

"လိုင်းဇီ... မင်းရဲ့ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းက တကယ်ကောင်းတယ်။"

"မင်ယွဲ့က ယန်းကျင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကိုအထူးငှားပြီး ဆွဲခိုင်းတာ။"

မင်ဖခင်က မင်ယွဲ့အကြောင်းပြောရင် အရမ်းဂုဏ်ယူတယ်။

"လာ လာ လာ။ သောက်ကြရအောင်။"

မင်ယွဲ့ကလည်း အားမနေဘူး။ ဒီကာလအတွင်း သူမလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တယ်။ မိတ်ကပ်သင်ယူတယ်။ အိမ်အသစ်ကိုပြောင်းပြီးနောက် ချက်ပြုတ်ပညာစသင်ယူတယ်။

လက်ရှိဘဝအခြေအနေစကင်ဖတ်-

ဆွဲဆောင်မှု- ၇၀ (၁၀၀) 【သေးသွယ်နုနယ်】

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း- ၀ (၁၀၀) 【အလုပ်မရှိသော လမ်းပေါ်လှည့်လည်သူ】

ပိုင်ဆိုင်မှု- ၁,၃၀၀,၀၀၀ ယွမ် 【လုံလောက်စွာအစာစားဝတ်စား】

ကျွမ်းကျင်မှုများ- စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှု (အခြေခံ)， ချက်ပြုတ်ပညာ (အခြေခံ)， မိတ်ကပ်ပညာ (အလယ်အလတ်) 【ကျွမ်းကျင်မှုအတိမ်အနက် ကန့်သတ်ချက်ရှိ】"

မင်ယွဲ့က သူမရှေ့က စာမျက်နှာကိုကြည့်ရင်း တကယ်ပျော်ရွှင်တယ်။

"ဆွဲဆောင်မှုတံဆိပ်အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် မိတ်ကပ်ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းကြောင့် ကျပန်းပိုင်ဆိုင်မှုဆုလာဘ်နှစ်ခုရရှိသည်။"

မင်ယွဲ့ချက်ချင်းပဲ သူတို့ကိုတောင်းဆိုလိုက်တယ်။

"ဒင်း—ဂုဏ်ပြုပါသည် ရန်ပုံငွေနှစ်ဆတိုးခြင်းဆုလာဘ်နှစ်ကြိမ်ရရှိပါသည်။ လက်ရှိရန်ပုံငွေမှာ ၅,၂၀၀,၀၀၀ ယွမ်ဖြစ်ပါသည်။"

မင်ယွဲ့က သူ့အကောင့်ထဲကသုညတွေကို မရေတွက်နိုင်တော့ဘူး။

သူမက လှေကားထစ်ပေါ်က လှုပ်ရှားထိုင်ခုံမှာလှဲပြီး အပြင်က မိုးပြာနဲ့တိမ်ဖြူ၊ နေကိုကြည့်နေတယ်။

အရှေ့နောက်လွှဲနေရင်း ထူးခြားစွာနားနေတယ်။

ရာသီဥတုက အခုအေးလာပြီ။ မင်ယွဲ့အတွက် ထူထူအဝတ်အစားတွေဝယ်ဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။

ဒီတစ်ခါ သူမက ယွမ်ပေါ့ကိုမှီခိုတာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ပြီးတွဲဖက်တယ်။

သူမက ပခုံးအိတ်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ စတုရန်းအိတ်သေးသေးလေးတစ်လုံးဝယ်တယ်။

နောက်ပိုင်းအပြင်ထွက်ရင် အဝတ်တွေနဲ့တွဲဖက်ရန်အဆင်ပြေတယ်။

သူမက ခြေထောက်မြင့်ဖိနပ်တစ်ရံနဲ့ အားကစားဖိနပ်တစ်ရံဝယ်တယ်။

သူမဒီအပြင်ထွက်တစ်ခါမှာ ယွမ် ၃၀၀,၀၀၀ ကျော်သုံးလိုက်တယ်။ ဒါက အရင်ကစိတ်ကူးတောင်မကြည့်နိုင်တဲ့အရာပါ။

"မင်ယွဲ့ ပိုရဲရင့်ပါ။ ယွမ် ၃ဝဝ,ဝဝဝ ကျော်ဆိုတာ တကယ်တော့ဘာမှမဟုတ်ဘူး။"

မင်ယွဲ့က ဒါကိုကြားတော့ ပြုံးလိုက်တယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က အမျိုးသမီးတွေက ဇိမ်ခံပစ္စည်းဆိုင်ကထွက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးကိုကြည့်နေကြတယ်။ သူမလက်ထဲမှာ အိတ်တွေကိုင်ထားပြီး အနက်ရောင်ခေါင်းပေါင်းဝတ်ထားကာ လမ်းဘေးမှာရပ်နေတယ်။

နေရောင်ထဲမှာ သူမရဲ့အလှကို အပြည့်အဝပြသနေတယ်။ လေညင်းက သူမဆံပင်တွေကိုမြှောက်တင်လိုက်တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အာရုံစိုက်မှုတွေကိုဆွဲဆောင်တယ်။

"မစ်... ကားလိုသေးလား?"

ဇိမ်ခံကားတစ်စီးရပ်လိုက်တယ်။ လူပျိုကလေးက ပြတင်းပေါက်ချပြီးမေးတယ်။

"မလိုပါဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

မင်ယွဲ့က မသိသူတွေနဲ့စကားမပြောချင်ဘူး။

"မစ်… ငါဆိုးသူမဟုတ်ဘူး။"

"ဆိုးသူတွေက သူတို့မျက်နှာပေါ်မှာ 'ဆိုးသူ' ဆိုတဲ့စာလုံးတွေမရေးထားဘူး။"

မင်ယွဲ့က သူ့မျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်ရင်းပြောတယ်။

"ဟား။"

အမျိုးသားက ရယ်တယ်။

"မင်းအတော်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်လား? ငါ့နာမည် လျိုယူ။"

"ယူအစ်ကို... ဒါဖိန်းနဲ့တခြားသူတွေ စောင့်နေသေးတယ်။"

ခရီးသည်ခန်းမှာထိုင်နေတဲ့အမျိုးသားက သတိပေးတယ်။

"ဒါဆို ငါတို့အရင်သွားမယ်။ ကံတူရင် နောက်တစ်ခါပြန်တွေ့မယ်။"

မင်ယွဲ့က အားကစားကားမောင်းထွက်သွားတာကိုကြည့်နေတယ်။