ဂုဏ်ရည်တူသော်လည်း အဆင့်မတူသော ဘဝများ

ကျန်ဟင်သည် မင်ယွဲ့ ပေးအပ်သော အနီရောင်စာအိတ်လေးကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဦးဆုံးသော လုပ်ငန်းဝင်ငွေဖြစ်ရာ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၌ အလုပ်သင်ဆင်းစဉ်ကထက် ပိုမို၍ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ဆေးရုံသို့ ခေတ္တသွားရောက်ပြီးအထွက်တွင် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမကို လှမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးကိုလည်း ဆွဲခေါ်လာ၏။

"ရှောင်ယွဲ့... နင် ယန်ကျန်းမှာ ကုမ္ပဏီထောင်ထားတယ်ဆို နင့်အစ်မ မေကျိအတွက် အလုပ်လေးတစ်ခုလောက် စီစဉ်ပေးပါဦးအေ သူကလည်း မြို့ကြီးမှာ အလုပ်လုပ်ချင်နေတာ"

မင်ယွဲ့သည် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်တိုးတိုးချလိုက်ပြီး-

"အဒေါ်... ကျွန်မကုမ္ပဏီက ပညာအရည်အချင်း သတ်မှတ်ချက် သိပ်မြင့်တယ်ရှင့် မေကျိမမနဲ့ဆိုရင် အဆင်မပြေမှာ စိုးလို့ပါ"

"ဟဲ့... ဒါက ဘာခက်တာမှတ်လို့လဲ တို့တွေက ဆွေမျိုးသားချင်းတွေပဲဟာ မန်နေဂျာကြီးတွေ ဘာတွေ မလုပ်ခိုင်းပါဘူးအေ၊ သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းလေးဆိုရင်ပဲ အဆင်ပြေပါပြီ"

ထိုအဒေါ်ကြီးမှာ သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ ဇနီးထံမှ "အဖြူရောင်ကော်လာ ဝန်ထမ်း" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားဖူးနားဝ ရှိထားပုံရသည်။

သူမ၏ အထင်တွင် ရုံးဝန်ထမ်းဟူသည် လေအေးပေးစက်အောက်၌ နေပူမိုးရွာ မရှောင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေရသူများဟု မှတ်ယူထားပုံရ၏။ မင်ယွဲ့အနေဖြင့် အောက်ခြေဝန်ထမ်းတစ်ဦးအဖြစ် ခန့်ထားနိုင်သော်လည်း၊ လုပ်ငန်းစတင်ချိန်တွင် ရွာသားများကို ခေါ်ယူထားခြင်းက နောက်ပိုင်းတွင် စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်လာမည်ကို သူမ ကြိုတင်တွက်ဆထားသည်။

"မရဘူး အဒေါ်... ကျွန်မ ကုမ္ပဏီက အခုမှ စတာမို့လို့ပါ"

မင်ယွဲ့က ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည့်အခါ ထိုအဒေါ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားကာ ခါးထောက်လျက်-

"မင်ယွဲ့... နင်က တောထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်ပြီဆိုတော့ ရွာက လူကြီးသူမတွေကိုတောင် မလေးစားတော့ဘူးပေါ့လေ နင် သင်လာတဲ့ ပညာတွေက ဒါပဲလား" ဟု အော်ဟစ်ဆဲဆိုကာ ဖိအားပေးလေတော့သည်။

ထိုစဉ် လယ်ထဲသို့ သွားရန် ပြင်နေသော မင်ဂန်း ရောက်ရှိလာပြီး-

"အဒေါ်ဟွာ... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ ရှောင်ယွဲ့က ရွာလမ်းပြင်ဖို့ သိန်းပေါင်းများစွာ လှူထားတဲ့သူပါအဒေါ်တို့ကကော ဘာလုပ်ပေးဖူးလို့လဲ"

ဟု ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်။

"ဂန်းဂန်း... နင်ကတော့ မင်မိသားစုဆီက အခွင့်အရေးရထားလို့ မြေခွေးက ဖျံကို အားကိုးသလို လုပ်နေတာပေါ့"

အဒေါ်ဟွာ၏ ရုန့်ရင်းသော စကားများကြောင့် မင်ဂန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။

"အဒေါ်ဟွာ... ကျွန်မကို အကူအညီ လာတောင်းတာဆိုရင် အပြောအဆို ဆင်ခြင်ပေးပါ လူကုံထံတွေလို ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့"

မင်ယွဲ့၏ စကားမှာ ထိမှန်လွန်းလှသည်။

အမှန်စင်စစ် အဒေါ်ဟွာ၏ မိသားစုသည် ယခင်ကတည်းက မင်ယွဲ့၏ မိဘများကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်သည်။ လယ်ကွင်းချင်း ထိစပ်နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မင်ယွဲ့တို့၏ လယ်ကွက်ထဲသို့ နယ်နိမိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုးချဲ့ခဲ့ဖူးသည့် ရန်ကြွေးဟောင်းများ ရှိခဲ့သည်။

"မင်ယွဲ့... နင်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဖြစ်ပြီး ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့ ယန်ကျန်းတက္ကသိုလ်ကို သိက္ခာမကျဘူးလား"

ဟု မေကျိက အသံနွဲ့နွဲ့ဖြင့် ရန်တွေ့ပြန်သည်။

"မမမေကျိ... ပညာတတ်တွေက ဆဲရင် ပိုနာတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား အို... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က သာမန်လူတွေကိုတော့ မဆဲပါဘူး"

မေကျိမှာ ဒေါသကြောင့် နောက်သို့ပင် လန်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

မင်ယွဲ့ကမူ သူမကို လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်ပင် အသိအမှတ်မပြုကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ရွာသူရွာသားများ နောက်နောင်တွင် သူမကို လာရောက် အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား သတိပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိဘများအတွက် သိန်းတစ်ထောင်ကျော် (ယွမ် တစ်သိန်းကျော်) တန်ဖိုးရှိသော ကားအသစ်တစ်စီးကို ဝယ်ယူပေးလိုက်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ မင်လျံသည် ယခင်က ကုန်တင်ကား မောင်းဖူးသူဖြစ်ရာ ကားမောင်းလိုင်စင်လည်း ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကားသစ်ကြီးပေါ်တွင် အောင်ပွဲရ အနီရောင်ပန်းစည်းကြီးကို တပ်ဆင်လျက် ရွာထဲသို့ မောင်းဝင်လာသည့်အခါ ရွာသားအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုကြတော့သည်။

"ဒါ... မင်လျံ မဟုတ်လား ကားအသစ်ကြီးနဲ့ပါလား"

"ကြည့်ပါဦး... ရှောင်ယွဲ့ကတော့ တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ သမီးလေးပဲ"

မင်လျံ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတို့က နေရာယူထားပြီး၊ အိုမင်းခြင်း၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သော အရေးအကြောင်းများမှာလည်း ပီတိကြောင့် ဝင်းပနေတော့သည်။

"ကျွန်တော်က မဝယ်ပါနဲ့လို့ တားပါသေးတယ်

ဒါပေမဲ့ သမီးက အတင်းဝယ်ပေးတာဆောင်းတွင်း အလုပ်သွားရင် မအေးတော့ဘူးပေါ့တဲ့ဗျာ"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖခင်များမှာ မနာလိုစိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း မင်လျံ၏ ကံကောင်းမှုကို ချီးကျူးနေကြတော့သည်။

မင်ယွဲ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် ချမ်းသာရုံသာမက မိဘများကိုလည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ထားရှိပေးရန်ဖြစ်ရာ၊ ယခုမူ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အောင်မြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။