ကျောင်းသားဟောင်းများ ပြန်လည်တွေ့ဆုံပွဲ
Vol. 3 Ch. 22
အထက်တန်းကျောင်းပြီးပြီး ပထမနှစ်မှာ အတန်းလိုက် ပြန်လည်တွေ့ဆုံပွဲလုပ်ကြတုန်းက ကျောင်းသားတွေက အတော် စိတ်ရင်းမှန်ကန်ကြတယ်။
နောက်ပိုင်းကျတော့ တက္ကသိုလ်တက်ရင်း လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ဘဝတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားကြတယ်။ အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းမှူးက နှစ်စဉ်စီစဉ်ပေးပေမယ့် လာသူဦးရေနည်းပြီး ဘယ်တော့မှ ပြည့်စုံခဲ့ဘူး။
လာခဲ့ရင်တောင် စစ်မှန်တဲ့ အတန်းဖော်ချစ်ခြင်းနဲ့ လာတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။ လူတွေဘယ်လိုရှိနေလဲကြည့်ဖို့၊ ကိုယ်ဘယ်လိုကောင်းကောင်းနေလဲပြဖို့ လာကြတာများတယ်။
တချို့ကတော့ အတိတ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရဖို့၊ အချိန်တွေဘယ်လိုကုန်လွန်သွားလဲဆိုတာ ဝမ်းနည်းဖို့ပဲလာကြတယ်။
ဘယ်လိုမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ အားလုံးကို စုစည်းလို့မရတော့ဘူး။
တချို့က ကျောင်းထွက်ပြီးသား၊ တချို့က ကောလိပ်ပြီးသား၊ မင်ယွဲ့လိုမျိုးဆိုရင် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်ထဲမှာပဲရှိနေသေးတယ်။
ကျောင်းစာနဲ့အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့သူတွေ၊ လက်တွေ့လောကထဲမှာ ရုန်းကန်နေရတဲ့သူတွေ၊ ဒီလောက်ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်မနေနိုင်ကြတော့ဘူး။
မင်ယွဲ့က သူတို့ကို ဟော့ပေါ့စားသောက်ဆိုင်ခေါ်သွားတယ်။
အထဲမှာ လေအေးပေးစက်ဖွင့်ထားတယ်၊ ဟော့ပေါ့အိုးတွေအငွေ့တွေထွက်နေတယ်၊ လူတွေလည်း အတော်ရှိတယ်။
မင်ယွဲ့ ဝင်လာတာနဲ့ ဦးထုပ်နဲ့ အောက်ခံဂျာကင်တွေချွတ်လိုက်တယ်။ လန်းဆန်းတဲ့မျက်နှာလေးပေါ်လာတယ်။
အော်ဒါယူနေတဲ့ စားပွဲထိုးက မျက်လုံးပြူးကြည့်နေတယ်။
"ငါ့ညီမလှလား"
မင်မင်းက ဟာသလုပ်တယ်။ အသံထဲမှာ ရယ်စရာအပြည့်နဲ့။
"အင်..."
စားပွဲထိုးက မသိမသာခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"ဖြစ်... ယွဲ့ယွဲ့... မင်းက အတော်လှတာပဲ။ မိန်းကလေးတောင်မှ စွဲလမ်းသွားတယ်"
ဒါကတော့ ယောက်ျားလေးဆိုရင် နည်းနည်းမသက်မသာဖြစ်စရာပဲ။
စားပွဲထိုးက သဘောပေါက်သွားပြီး နည်းနည်းရှက်ကာသိမ်ကာ ချက်ချင်း မျက်လုံးချပြီး မျက်နှာနီသွားတယ်။
အော်ဒါမှတ်ပြီးတော့ စားပွဲထိုးက လျင်လျင်မြန်မြန်သွားတယ်။
မိသားစုလိုက် အရမ်းပျော်ရွှင်စွာစားသောက်ကြတယ်။ ဆောင်းရာသီမှာ လေပူပေးစက်ဖွင့်ထားတဲ့အခန်းထဲမှာ ဟော့ပေါ့စားရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။
"အောင်မလေး... လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး"
တကယ်ပဲဗိုက်ပြည့်နေပေမယ့် အစားအစာများမပျက်စီးစေချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ဆက်စားမိပြီး နောက်ဆုံးတော့လည်း မကုန်ဘူး။
အုပ်စုလိုက်လည်း ရုပ်ရှင်သွားကြည့်တယ်။
ဆောင်းရာသီဆိုတော့ ညနောက်ကျမှ အမှောင်ကျမယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နေဝင်ဆည်းဆာရိပ်ထဲမှာပဲ။
သူတို့တွေ အများကြီးသယ်လာတာကိုမြင်တော့ မင်ယွဲ့တို့မိသားစုက မဖြန်းတီးပါနဲ့၊ ချွေချွေတာတာနေပါလို့ အထပ်ထပ်ပြောတယ်။
မင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြရုံပဲ။
မိသားစုအတွက် နှစ်သစ်ကူးအဝတ်အစားတွေ အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးသားပဲ။
ရှန်တီးယန်းက အရှိန်အဟုန်မြင့်တယ်။ အဲဒီညနေမှာပဲ အထက်တန်းကျောင်းအတန်းမှူးက အုပ်စုလိုင်းထဲမှာ ကျောင်းသားဟောင်းတွေတွေ့ဆုံပွဲလုပ်မယ်လို့ ကြေညာလိုက်တယ်။
ဘယ်လိုကြောင့်မသိ ဒီနှစ်က အရင်နှစ်တွေထက် လာမယ်လို့သဘောတူတဲ့သူ ပိုများနေတယ်။
မင်ယွဲ့က အုပ်စုထဲမှာ ကြာပြီးပုန်းနေတာ၊ သိပ်ပြီးမပြောဘူး။
မျက်နှာမပြမီနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ရိုက်ထုတ်ခေါ်လိုက်တယ်။
"ဒီနေ့ မြို့ထဲမှာ မင်ယွဲ့ကိုတွေ့တယ်။ မင်းတော့အသေအချာလာရမယ်။ ငါတို့အတန်းဖော်ဟောင်းတွေပဲ၊ နှစ်တွေဘယ်လောက်ကြာကြာ မတွေ့ရတော့ဘူး"
မင်ယွဲ့က မသွားချင်ပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့အထက်တန်းကျောင်း ခုံဖက်တွဲဖော် လီဟွမ် က သူ့ကိုဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။
"ယွဲ့ယွဲ့... မင်းအသေအချာလာရမယ်။ သူတို့တွေ မင်းနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လိုပြောနေလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက မင်းကို စာအုပ်စာပေသာဖတ်တဲ့သူလို့ပြောပြီး သိပ်အဆင်မပြေဘူးဆိုတာမျိုးပေါ့။ မင်းလာပြီး သူတို့ကိုပြန်ပြရမယ်"
လီဟွမ်ရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ပုံစံကိုမြင်တော့ မင်ယွဲ့က သဘောတူလိုက်တယ်။ ကျောင်းသားဟောင်းတွေတွေ့ဆုံပွဲပဲ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။
ကျောင်းသားဟောင်းတွေတွေ့ဆုံမယ့်နေ့မှာ မင်ယွဲ့က ဖခင့်ကားမောင်းပြီး အတန်းမှူးပြောထားတဲ့ နေရာကို သွားတယ်။ ရှင်းကွောဟိုတယ်ပါတဲ့၊ အတော်ကောင်းတယ်လို့ဆိုတယ်။
ကားရပ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ဝင်ပေါက်ကို လမ်းလျှောက်လာတော့ လီဟွမ် က သူ့ကိုစောင့်နေတယ်။ အတန်းမှူးလည်းရှိနေတယ်။
ဘာလို့မဝင်ကြတာလဲ။
သူက နည်းနည်းအံ့သြနေတယ်။ ဒီအေးစက်နေတဲ့ရာသီဥတုထဲမှာ အပြင်မှာဘာလုပ်နေတာလဲ။
လီဟွမ်က သူ့ဘက်ကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ညွှန်ပြလိုက်တယ်။ သိပ်ပျော်တဲ့ပုံမပေါ်ဘူး။
အထက်တန်းကျောင်းသူဟောင်းတွေ အတော်များများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ရောက်လာကြတယ်။
"အတန်းမှူး... ဘာလို့မဝင်ကြတာလဲ"
လူတိုင်းက အတန်းမှူးက သူတို့ကိုစောင့်နေတယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။
"ငါတို့အတွက် စောင့်စရာမလိုပါဘူး။ ငါတို့က အထူးဧည့်သည်တွေမဟုတ်ပါဘူး။ ကျောင်းသားဟောင်းတွေပဲ၊ အတန်းမှူးကိုကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့"
အတန်းမှူးက ဘယ်သူကပေးမှာလဲဆိုတာ မပြောဘူး။ ကုန်ကျစရိတ်လည်းမပြောဘူး။ လူတိုင်းက အတန်းမှူးကိုယ်တိုင်ပေးမယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။
"မင်းတို့မှားယွင်းနေပြီ။ ငါက တစ်ယောက်ယောက်ကိုစောင့်နေတာ။ ဒီတစ်ခါ ရှန်တီးယန်းကပေးမှာ"
အတန်းမှူးပြောလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက စကားစပြောကြတယ်။
"ရှန်တီးယန်းလား။ သူဒီနေ့အတော်အဆင်ပြေနေပြီနဲ့တူတယ်"
"သူ့မှာ ချမ်းသာတဲ့ချစ်သူရသွားတယ်ဆိုတာ ကြားတယ်"
......
"မင်ယွဲ့၊ မင်းလည်းလာပြီလား"
သူတို့တွေက အနည်းငယ်စကားပြောပြီးမှ မင်ယွဲ့ရောက်လာတာကို သိသလိုဖြစ်နေတယ်။ မင်ယွဲ့ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ လီဟွမ် နဲ့အတူရပ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တိုးတိုးပြောနေတယ်။
"ဟမ်... ဝင်ကြစို့"
လီဟွမ် က မင်ယွဲ့ကိုဆွဲပြီးအထဲဝင်သွားတယ်။ အပြင်မှာရှိတဲ့လူတွေအားလုံးက ရှန်တီးယန်းနဲ့ ရင်းနှီးတာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့လည်း ဟိုတယ်ထဲဝင်ချင်နေကြတယ်။
ဆောင်းရာသီအလယ်ပိုင်းပဲ၊ ဟိုတယ်ထဲမှာ အပူပေးစနစ်ကောင်းကောင်းရှိပေမယ့် အပြင်မှာတော့ အေးစက်နေတယ်။ ချည်သားကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားရင်တောင် နွေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုတွေ့ဆုံပွဲအတွက် ပိုပြီးတင်တင်ကြီးဝတ်ဖို့ဆိုတာ မပြောနဲ့တော့။
"မင်ယွဲ့၊ ဒါနည်းနည်းတော့ များနေပြီလား။ ရှန်တီးယန်းကပေးနေတာ၊ မင်းက စောင့်တောင်မစောင့်ဘူးလား"
အတန်းမှူးက ပြောလိုက်တယ်။ မင်ယွဲ့ရဲ့မျက်နှာကိုလှမ်းပြောပြီး ကျေးဇူးမရှိတဲ့သူလို့ ခေါ်လိုက်သလိုပဲ။
လီဟွမ်က တိုက်ရိုက် မင်ယွဲ့ရှေ့ကိုရောက်သွားပြီး လမ်းကိုပိတ်လိုက်တယ်။
"ငါက မင်ယွဲ့ကို ဆွဲသွင်းလိုက်တာ၊ ငါ့ကိုဘာလို့ မင်ယွဲ့လို့မခေါ်တာလဲ။ ဒီလောက်နှစ်တွေကြာပြီးနောက် မင်းရဲ့ မင်ယွဲ့ကိုအားကျမနာလိုမှုက တစ်ချိန်လုံးရွံစရာကောင်းနေဆဲပဲ"
လီဟွမ်က မင်ယွဲ့ ထီပေါက်သွားတာသိတယ်။ မင်ယွဲ့မှာ ငွေဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ တိတိကျကျမသိပေမယ့် သူတို့လို လုပ်ငန်းခွင်ဝင်တော့မယ့်သူတွေထက် ပိုပြီးချမ်းသာတာတော့ အသေအချာပဲ။ ဒါကြောင့် သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရပ်ပြီး ဒီနေ့ မင်ယွဲ့အတွက် လက်စားချေမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။
"မင်ယွဲ့၊ မင်းက လီဟွမ် ကိုအသုံးချရတာ ကြိုက်နေဆဲပဲ"
လီဟွမ်က စကားပြောထက်မြက်တာတွေ့တော့ အတန်းမှူးက မင်ယွဲ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တယ်။
"မင်းက အရင်က ရှန်တီးယန်းကပေးမယ်လို့မပြောခဲ့ဘူး။ သူကပေးနေတယ်ဆိုတော့ သူ့ကိုကျွန်အဖြစ်ဆက်ဆံပြီး ချော့မော့ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ မင်းက အတန်းဖော်ဟောင်းကို ခေါင်းမာမာနဲ့ဆက်ဆံချင်တာလား"
မင်ယွဲ့ရဲ့စကားက ရှိနေတဲ့ကျောင်းသားတွေကို မကျေနပ်စေဘူး။
ရှင်းကွောဟိုတယ် မှာ အစားအစာတွေက တကယ်စျေးကြီးပေမယ့် သူတို့အားလုံးက စျေးကြီးလို့မစားနိုင်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် အထူးသဖြင့် အများရှေ့မှာ တစ်နပ်စာအတွက် သူတို့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မဆုံးရှုံးချင်ကြဘူး။
လီဟွမ် က မင်ယွဲ့ကို ကြယ်ပွင့်မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်း ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူးဆိုတာ သိတယ်။
အတန်းမှူးက သူပြောတာက မသင့်လျော်ဘူးဆိုတာ သိတယ်။
"ငါဆိုလိုတာက အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ ငါထင်တာက လူတွေက ကျေးဇူးသိတတ်သင့်တယ်..."
သူစကားမပြီးခင်မှာ မင်ယွဲ့က လက်လွှဲပြီးကြားဖြတ်လိုက်တယ်။
"အတန်းမှူး... တကယ်တော့ ထမင်းတစ်နပ်အတွက် 'ကျေးဇူးတင်တယ်'ဆိုတဲ့စကားလုံးကို သုံးဖို့မလိုပါဘူး။ ငါမတတ်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့တွေ့ဆုံပွဲကို မတက်တော့ဘူး"
မင်ယွဲ့ပြောတာနဲ့ လီဟွမ် ကို ဆွဲပြီးအထဲဝင်သွားတယ်။
ရှန်တီးယန်းက သူ့ကို ဒီဇိုင်နာအိတ်တစ်လုံးပေးထားတယ်။ မင်ယွဲ့က ဒီနေ့ဒီမှာရှိဖို့ အရေးကြီးတယ်။ သူ့ကို ဘယ်လိုခွင့်ပြုမလဲ။
"မင်ယွဲ့... ငါတို့အားလုံးက ကျောင်းသားဟောင်းတွေပဲ၊ တကယ်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး"
စကားစမြည်ပြောနေစဉ်မှာ ကားတစ်စီးက စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှာရပ်လိုက်တယ်။
လျိုကျွန်းက ဒရိုင်ဘာခုံကနေ ထွက်လာပြီး စီးနင်းသူဘက်က ကားတံခါးဖွင့်ပေးတယ်။
ဖိနပ်မြင့်တစ်စီးက ထွက်လာတယ်။
"ဟေ့ဟေ့... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဝင်ပေါက်မှာ ကားရပ်ခွင့်မရှိဘူး။ မြေအောက်ကားပါကင်မှာ ရပ်ပါ။ ဆိုင်းဘုတ်မမြင်ဘူးလား"
ရှန်တီးယန်းက ဂါဝန်ကိုမြန်မြန်ဆွဲတင်ပြီး ကားကထွက်လာတယ်။ လျိုကျွန်းကတော့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ မျက်နှာမည်းမည်းနဲ့ ဆူပူတာကို ခံလိုက်ရတယ်။
နှစ်ယောက်သားက ဟန်ဆောင်ပြဖို့ကြိုးစားတာ မအောင်မြင်ဘဲ အပြစ်တင်ခံလိုက်ရတယ်။
"ဖြစ်... ရကျိုးနပ်တယ်"
လီဟွမ် က ရယ်မောပြီးပြောလိုက်တယ်။
သူတို့တွေ မျက်စိအကြောင်းအမြင်တွေဖလှယ်နေကြတယ်။
အတန်းမှူးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ရှေ့တိုးပြီး ရှန်တီးယန်းရဲ့လက်ကို စွတ်စိုပျော့ပျောင်းစွာဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။
"တီးယန်းတီးယန်း... နောက်ဆုံးမင်းရောက်လာပြီ။ မဟုတ်ရင် မင်ယွဲ့ထွက်သွားမှာပဲ။ ငါကတော့ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ သူ့ကိုထိန်းထားလိုက်တယ်"
အတန်းမှူးက ကျေးဇူးတင်စရာလုပ်နေတယ်။ ရှန်တီးယန်းက အလကားပေးလိုက်ရတဲ့အိတ်ကို မထင်စေချင်ဘူး။
"ကျေးဇူးပဲ အတန်းမှူး"
လျိုကျွန်းက ကားရပ်ပြီး လာတယ်။ လူစုက ကြိုတင်ဘွတ်ကင်ထားတဲ့ ပုဂ္ဂလိကအခန်းကို သွားကြတယ်။
"ဝိုး... ဒီအခန်းက အရမ်းလှတာပဲ"
"တကယ်ကောင်းတယ်။ နံရံပန်းချီကားတွေ၊ ဆိုဖာတွေ၊ အနားယူခန်းကိုကြည့်ပါ"
ရှန်တီးယန်းက ချီးကျူးခြင်းတွေထဲမှာ မော့မော့ကြီးနဲ့ရှိနေပြီး ရင်ဘတ်က ပိုပိုမော်ကြွားလာတယ်