လက်နှင့်ရိုက်သည်

လူတိုင်းက ဒီအဆိုကို သဘောတူကြတယ်။ ပျမ်းမျှတွက်ရင် သူတို့တတ်နိုင်သေးတယ်။

မင်ယွဲ့က သိပ်မပြောတော့ဘဲ ရှေ့စားပွဲကိုသွားပြီး အခန်းကြီးတစ်ခန်း ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လိုက်တယ်။

အစားအစာတွေ မပို့မီ စိတ်မပါတပါနဲ့ ဖုန်းကို ဆွဲဆင်းကြည့်နေတုန်း သူတို့ရဲ့ WeChat Moments ပို့စ်တွေကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။

【တချို့လူတွေက တကယ်ကံမကောင်းကြဘူး။ ကျေးဇူးပဲ ရှန်တီးယန်းရေ။】

အတန်းမှူးကတောင် ဓာတ်ပုံကိုးကား ပုံတစ်စုတစ်ခုတင်ထားတယ်။ အထဲမှာ အုပ်စုဓာတ်ပုံတွေ၊ အစားအစာတွေ၊ ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲက ဇိမ်ခံပရိဘောဂတွေ ပါတယ်။

ကျောင်းသားဟောင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဒီတစ်ခါမလာနိုင်တဲ့သူတွေက အောက်မှာ မှတ်ချက်တွေချန်ထားခဲ့တယ်။

【ဒါ ရှင်းကွောဟိုတယ် ကြီးပဲဖြစ်မယ်။ ဝိုး... ငါဒီမှာတကယ်စားချင်တယ်။】

【ဟေ့... ဒီတစ်ခါမလာရင် ဝန်ဆောင်မှုမရဘူးနော်။】

【မင်ယွဲ့လာတယ်လို့ကြားတယ်လေ။ သူဘယ်ရောက်သွားလဲ။】

မင်ယွဲ့က ကျောင်းမှာ အမြဲတမ်း ထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်နေတယ်။ သူမှာ ရှိတယ်လို့ပြောလို့ရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက အရေးကြီးအချိန်တွေမှာ သူ့ကိုမေးခွန်းထုတ်ဖို့ အမြဲခေါ်သုံးလေ့ရှိတယ်၊ ခုလိုအချိန်မျိုးမှာပေါ့။ သူမှာ မရှိဘူးလို့လည်းပြောလို့ရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အထက်တန်းကျောင်းမှာ လှပပြီး ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် သူကမထင်ပေါ်နေပဲ အမြဲလိုလို ဘေးဘက်မှာပဲရှိနေတယ်။

အတန်းအုပ်စုလိုင်းထဲမှာ အရင်က မင်ယွဲ့ကို တင်စားထားတော့ အားလုံးက သတိထားမိသူတိုင်း မင်ယွဲ့ရောက်မယ်ဆိုတာ သိနေကြတယ်။ အခု မင်ယွဲ့က အုပ်စုဓာတ်ပုံထဲမှာမပါတော့ တစ်ခုခုဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။

အတင်းအဖျင်းပြောတာက လူ့သဘာဝပဲ။ အောက်ကမှတ်ချက်တွေက ချက်ချင်းပဲ အပူတပြင်းဆွေးနွေးမှုစတင်သွားတယ်။

【ရှန်တီးယန်းရဲ့ချစ်သူက ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းအောင် ထမင်းဧည့်ခံတာ၊ မင်ယွဲ့က မစားဘဲထွက်သွားတယ်၊ သူ့အတန်းဖော်တချို့ကိုပါ ခေါ်သွားတယ်။】

အတန်းမှူးရဲ့ စကားလုံးတွေက မင်ယွဲ့ကို ကြေကွဲစေတယ်။ သူ့စကားလုံးတွေက တစ်ဝက်လောက်မှန်တာနဲ့တင် ပိုပြီးစစ်မှန်သလိုခံစားရတယ်။

【မင်ယွဲ့က တကယ်ပဲကြီးကျယ်တယ်။ တစ်ခြားတစ်ယောက်ကပေးတဲ့ထမင်းကို မစားဘူး။ ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲ။】

【သူတို့တွေ အရမ်းငယ်ရွယ်နေသေးတယ်။ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုတွေကို မကြုံဖူးသေးဘူး။】

【တကယ်ပြောရရင် ရှန်တီးယန်းက စိတ်ရှည်တယ်။ သူလက်ခံနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် စွန့်လွှတ်နိုင်တယ်။】

......

ချက်ချင်းပဲ မင်ယွဲ့က လူတိုင်းရဲ့ ဝေဖန်မှုပစ်မှတ်ဖြစ်သွားတယ်။

မင်ယွဲ့နဲ့အတူတူ ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲမှာရှိတဲ့သူက သူ့ကိုစိုးရိမ်စွာနဲ့ကြည့်နေတယ်။ မင်ယွဲ့က လေလေ့လဲ့လဲ့နဲ့ ဖုန်းကြည့်နေတယ်။ WeChat Moments ပို့စ်ကိုမြင်လားဆိုတာ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမြင်နိုင်တယ်။ သူက သူ့ရှေ့မှာ မရှက်ရအောင် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။

သူတို့က အားလုံးကို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာအောင် ကြိုးစားပြီး မှတ်ချက်တင်လိုက်တယ်။

【ငါတို့က တစ်ခြားတစ်ယောက်ပေးတဲ့အစားအစာကို မစားဘူး။ မင်ယွဲ့ကပေးနေတာနဲ့တင် ငါတို့က သူ့ကိုချော့မော့စရာမလိုဘူး။ သက်တောင့်သက်သာနဲ့စားလို့ရတယ်။】

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မှတ်ချက်တင်လိုက်တာနဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်က ထရပ်ပြီး ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲလှည့်ပြီး ဓာတ်ပုံတွေရိုက်နေတယ်။

အရင်ကတော့ ပုဂ္ဂလိကအခန်းကြီးတွေက အလွန်အကျွံဖြစ်တယ်လို့ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဒါကိုလုပ်သင့်တယ်လို့ထင်တယ်။ ငါတို့က မာနအတွက်နေသင့်တယ်။

အဲဒီယောက်ျားလေးက တက္ကသိုလ်မှာ ကွန်ပြူတာသိပ္ပံပညာရပ်ကို အဓိကသင်ယူခဲ့တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဓာတ်ပုံတည်းဖြတ်တဲ့အလုပ်သေးသေးလေးတွေ လုပ်ကာ ငွေအနည်းငယ်ရှာဖွေတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ဓာတ်ပုံတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်တည်းဖြတ်ပြီး လူတိုင်းကို လှပတဲ့ပုံစံထွက်အောင်၊ အစားအစာတွေကို အရသာရှိပြီး အနံ့ချိုးအောင်လုပ်ပြီး ပရိဘောဂတွေကိုလည်း လှပအောင်လုပ်ပြီး WeChat Moments မှာတင်လိုက်တယ်။

နောက်ပြီး မှတ်စုတစ်ခု။

【ကျေးဇူးပဲ မင်ယွဲ့။ ငါလည်း ရှင်းကွောဟိုတယ် ကြီးကိုရောက်ဖူးပြီ။】

သူတို့ရဲ့ဖုန်းတွေက ချက်ချင်းမြည်လာတယ်။

【မင်ယွဲ့တကယ်ပဲပေးနေတာလား။ သူငွေဘယ်ကရတာလဲ။】

ဒါတော်တော်ရက်ရောတာပဲ။

【မင်းတို့လိမ်မနေဘူးလား။】

【မင်ယွဲ့က တစ်ခုခုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ပီကင်းတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရတယ်။】

......

သံသယတွေ၊ ဝေဖန်မှုတွေ၊ ချီးကျူးမှုတွေ ရှိတယ်။ အကြောင်းပြချက်ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်တီးယန်းဘက်ကလေထုက မကောင်းဘူး။

"မင်ယွဲ့ ဘယ်ကငွေရတာလဲ။ သူ့မိသားစုက ရွာမှာနေတယ်မလား။"

ရှန်တီးယန်းက မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်နဲ့မေးတယ်။ "မိသားစုအတော်များများက ခရိုင်မြို့မှာ အိမ်ဝယ်ကြပြီ။"

မင်ယွဲ့ရဲ့မိဘတွေက ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ပညာရေးကို ပံ့ပိုးပေးရတော့ ခရိုင်မြို့မှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ အခုချိန်ထိစီစဉ်မထားဘူး။ နောက်ပိုင်း မင်ယွဲ့က ထီပေါက်သွားတော့ သူတို့အိမ်ဟောင်းကို ပြန်တည်ဆောက်တယ်။ သူတို့မိသားစုက လူတွေထင်သလို ဆင်းရဲတာ ငွေကြေးချို့တဲ့တာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။

"မင်ယွဲ့၊ ငွေကိုထပ်ခွဲကြရအောင်။ သူတို့မင်းအကြောင်းပြောတာကို ငါတို့စိတ်ဆိုးလို့ မင်းကိုဧည့်ခံခိုင်းတယ်လို့ပြောခဲ့တာ။"

မင်ယွဲ့နဲ့အတူတူ ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲမှာရှိတဲ့ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ သူက အစကတည်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဧည့်ခံခွင့်ပေးချင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ရှန်တီးယန်းနဲ့သူ့အပေါင်းအသင်းတွေက လွန်လွန်ကဲကဲလုပ်သွားတယ်။ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ နှိမ်ချတဲ့စကားတွေပြောတော့ မင်ယွဲ့ကို ထောက်ခံရမှာပေါ့။

သူတို့တွေ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ထမင်းစားပြီးတယ်။ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်က ဆူပူသံတွေကို လစ်လျူရှုထားတယ်။ ရှန်တီးယန်းနဲ့သူ့အပေါင်းအသင်းတွေကတော့ သိပ်မပျော်ရွှင်ဘဲ စားကြတယ်။

လူတွေ စားပြီးပြီလောက်ရှိမှန်းသိတော့ မင်ယွဲ့က သန့်စင်ခန်းသွားမယ်ဆိုပြီး ပြောပြီး ငွေရှင်းလိုက်တယ်။

ရှန်တီးယန်းနဲ့အုပ်စုက တမင်သက်သက်နောက်ကျအောင်လုပ်ပြီး သူတို့အပြင်ထွက်လာပြီး ငွေရှင်းရင် မျက်နှာပျက်ကြမှာကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။

မင်ယွဲ့တို့တွေ ထပ်ထွက်လာတော့ သူတို့နဲ့တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ငွေရှင်းကြစို့"

ယောက်ျားလေးက ရှေ့ဆောင်နေတယ်။ တခြားကျောင်းသားတွေက သူ့ကို ငွေပေးဖို့ ငွေတွေပေးလိုက်ကြတယ်။ ရှန်တီးယန်းနဲ့အပေါင်းအသင်းတွေက ရှေ့မှာရှိနေတော့ သူဆုတ်မသွားနိုင်ဘူး၊ အသံနည်းနည်းမြှင့်ပြီးပြောလိုက်တယ်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ မင်းတို့အခန်းရဲ့ဘေလ်က အရင်ကတည်းက ရှင်းပြီးသားပါ"

စားပွဲထိုးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ပြောတယ်။

မင်ယွဲ့က မြန်မြန်လေးပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်မက ခုနပဲပေးလိုက်တာ။ ကျွန်မဧည့်ခံမယ်လို့ပြောထားတယ်။ ကျွန်မမှာ ငွေရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းစိုးရိမ်စရာမလိုဘူး"

ယောက်ျားလေးက သူ့ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ခံစားချက်နဲ့ကြည့်တယ်။ အံ့ဩမှု၊ သံသယနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေရောထွေးနေတယ်။

"ဟေ့... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းတို့မှာ ငွေမလုံလောက်ရင် ငါတို့ကူညီနိုင်တယ်မလား ကျွန်းကို။"

ရှန်တီးယန်းက ပါးစပ်ကိုအုပ်ပြီး ဟန်ဆောင်ပြီးရယ်နေတယ်။

မင်ယွဲ့တို့အုပ်စုက မျက်ခုံးကြုတ်သွားတယ်။ ဘယ်သူက သူတို့ငွေမတတ်နိုင်ဘူးလို့ပြောတာလဲ။

အငြင်းပွားမှုကိုမြင်တော့ ရှန်တီးယန်းက ဘေလ်မှာပြဿနာရှိပြီး သူတို့မှာငွေမရှိဘူးလို့ သဘာဝအတိုင်းယူဆလိုက်တယ်။

"မင်းတို့ရဲ့ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးပါ။ ဒါပေမယ့် ငါတို့က ထမင်းတစ်နပ်မတတ်နိုင်တဲ့အထိ ဆင်းရဲတာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ပိုင်း ဆွမ်းခံစားဖို့လိုတဲ့အခါ ကိုယ့်အတွက်သိမ်းထားပါ။ မကောင်းတဲ့လူတွေက ဘယ်တော့မှ ကောင်းတဲ့အဆုံးသတ်မရှိဘူးလေ။"

မင်ယွဲ့က တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်တယ်။ သူတို့ကို ကြင်နာမှုမပြခဲ့ဘူး။

"မင်ယွဲ့၊ ငါတို့က ကြင်နာလို့ပြောတာ"

အတန်းမှူးက ထပ်ပြီးရှေ့တိုးလာတယ်။ ရန်စတဲ့လူလိုပြုမူနေတယ်။ သူ့အာဏာကိုမပြဘဲမနေနိုင်ဘူး။

"မင်းက ငါ့ကို 'ဖခင်'လို့ဘာလို့ခေါ်တာလဲ။ မင်းဒီနေ့ ငါ့ကိုဘယ်နှစ်ကြိမ်ခေါ်ခဲ့လဲရေတွက်။ မင်းတို့တွေက အသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲ၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငါ့အတွက်ပေးဖို့ ယှဉ်ပြိုင်နေကြတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါငွေမလိုအပ်ပါဘူး။"

မင်ယွဲ့က သူ့လက်ထဲကကုပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ကထွက်ဖို့ပြင်ဆင်နေတယ်။

"မင်ယွဲ့၊ မင်းဒီမှာလား။"

မင်ယွဲ့က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆိုတာ သူရွာကိုစစ်ဆေးတုန်းက တွေ့ဖူးတယ်။

"မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ကျွန်မတို့ စားဖို့လာတာ"

မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့ကိုထပ်မပြောတော့ဘူး။ ချက်ချင်းပဲ သူ့ဘေးကလူတွေကို မိတ်ဆက်ပေးတယ်။

မင်ယွဲ့က မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ကြည့်ရှုမှုကိုလိုက်ပြီး စီးပွါးရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေလို့ထင်ရတဲ့ဝတ်စုံအပြည့်ဝတ်ထားတဲ့အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကလွဲရင် လူတိုင်းက သန့်ရှင်းပြီးအဆင့်အတန်းမြင့်မားစွာဝတ်ဆင်ထားတယ်။ အစိုးရမှာအလုပ်လုပ်ကိုင်နိုင်တယ်။

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ဒါက လမ်းပြင်ဆင်ရန် လှူဒါန်းငွေထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ လီအို ကျေးရွာက ကျောင်းသားပါ၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ရန်ချင်း ဝင်ခွင့်ရခဲ့တဲ့သူပါ။"

သူတို့ခရိုင်မှာ နှစ်စဉ် တက္ကသိုလ်ကြီးတွေကို တက်ရောက်ခွင့်ရတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ အစိုးရက ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်တဲ့သူတွေအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးပေးတယ်။

ဒါကြောင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ သူ့အပေါ်အထင်အရှားရှိတယ်။

"တကယ်ပဲ၊ လူငယ်တွေထဲမှာ သူရဲကောင်းတွေပေါ်ထွန်းလာတယ်။ မြို့သားရဲ့ ကျေးဇူးပါ မင်ယွဲ့။"

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် သူ့နှစ်စဉ်ဘတ်ဂျက်က ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ သူ့ခရိုင်က ဖွံ့ဖြိုးပြီးမဟုတ်တော့ ငွေတောင်းပြီးရတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။ သူလုပ်ချင်ပေမယ့် မလုပ်နိုင်ဘူး။

မင်ယွဲ့က သူ့ဘာသာငွေလှူနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။

"ဒါကတော့ သင့်တော်တဲ့အရာပါ"

မင်ယွဲ့က နှိမ့်ချစွာပြောလိုက်တယ်။

ရှန်တီးယန်းက တုန်လှုပ်သွားတယ်။ လျိုကျွန်းတောင် မယဉ်ကျေးတော့ဘူး။

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ကျွန်တော်က လီယွန် လူမှုကြီးကြပ်ရေးကုမ္ပဏီ ရဲ့မန်နေဂျာပါ။ ဒီမှာခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါစားပွဲဖိုးက ကျွန်တော်ပေးမှာပါ။"

သူက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှေ့တိုးပြီး ဦးညွှတ်တယ်။ အသံထဲမှာ ချော့မော့မှုတွေပြည့်နေတယ်။

ခုနကလေးက သူ့ကိုချော့မော့နေတဲ့ သူတွေက ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာပြောင်းသွားတယ်။ ခုနက လျိုကျွန်းက သူတို့ရှေ့မှာ ချမ်းသာတဲ့လူငယ်လိုပြုမူနေပေမယ့် အခုတော့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှေ့မှာ အရိုးတစ်ချောင်းကိုမြင်တဲ့ခွေးလိုဖြစ်နေတယ်။

"လီယွန် လား။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်သေချာမသိပါဘူး။ ဧည့်ခံဖို့မလိုပါဘူး။"

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မတွန့်မဆုတ်ဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ မင်ယွဲ့ကို ကြင်နာစွာကြည့်ပြီးပြောတယ်။

"မင်ယွဲ့နဲ့တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"

ပြီးတော့ အတွင်းရေးမှူးကို မင်ယွဲ့ကို သူ့လုပ်ငန်းကတ်ပြားပေးဖို့ အမူအရာပြလိုက်တယ်။ မြို့သားတွေကို လှူဒါန်းတဲ့သူတွေက ဆက်ဆံဖို့ထိုက်တန်တယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါ့ပြင် ဒီလူငယ်က ပုံစံထူးခြားပြီး အနာဂတ်ကောင်းမွန်တယ်လို့ထင်ရတယ်။

လျိုကျွန်းက ရှက်သွားတယ်။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့ကိုလစ်လျူရှုပြီး မင်ယွဲ့ကိုတော့ ကြင်နာပြီးဖော်ရွေတယ်။