နှစ်သစ်ကူး

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့တခြားလူတွေ ထွက်ခွာသွားတာနဲ့ လူတိုင်းက ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။

"မင်ယွဲ့၊ မင်းတော်တော်လေးကွာ"

စကားတစ်ထောင်ကို ဝါကျအနည်းငယ်ထဲချုံ့လိုက်ရင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုချီးမွမ်းရမှန်းမသိတော့ဘူး။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ မင်းက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ သိတယ်ဆိုတာ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး"

လျိုကျွန်းက မရှက်မကြောက်နဲ့ ချဉ်းကပ်လာတယ်။

"သူက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပဲ၊ ဘာများအရေးကြီးလဲ"

ရှန်တီးယန်းက မကျေနပ်စွာပြောတယ်။ "အနည်းဆုံးတော့ အသံနှိမ့်တတ်တယ်။ ငါ့ချစ်သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုပိုင်နိုင်တယ်။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အစိုးရဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့လစာဘယ်လောက်မြင့်နိုင်မလဲ။ ကြားရတာ ကောင်းပေမယ့် သူတို့အရမ်းချွေတာရတဲ့ဘဝနေနေရတုန်းပဲ"

လျိုကျွန်းက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ တွေးနေတယ်။ ရှန်တီးယန်းကတော့ သူ့ချစ်သူက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထက် ပိုတော်တယ်လို့ ထင်နေတယ်။

နှစ်ယောက်သားက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လုံးဝမတူကြဘူး။

မင်ယွဲ့က သူတို့ကို မကြည့်တော့ဘဲ တခြားအတန်းဖော်တွေကို ပြုံးပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လီဟွမ်ကို ဆွဲပြီးအပြင်ထွက်သွားတယ်။

ခုနက ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲမှာ မင်ယွဲ့နဲ့အတူစားသောက်ခဲ့တဲ့ အတန်းဖော်က နောက်ဆုံးမှ အောင်ပွဲခံသလိုခံစားရတယ်။ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ မင်ယွဲ့နောက်ကို လိုက်ပြီးထွက်သွားတယ်။ ဒီလူစုနဲ့ ပတ်သက်ဖို့ ပင်ပန်းနေလို့ပဲ။

"မင်ယွဲ့၊ ဘယ်လိုပြန်မလဲ။ ငါ့မှာ ကားသေးသေးလေးတစ်စီးရှိတယ်၊ အိမ်အထိ ငါလိုက်ပို့ရမလား"

ယောက်ျားလေးအတန်းဖော်တစ်ယောက်က သူ့အဖေ့ကားနဲ့လာတာလို့ပြောတယ်။

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မကားမောင်းလာတာ"

သူက ကားသော့တွေကို ခါလိုက်တယ်။

"သွားကြစို့ ဟွမ်ဟွမ်၊ ငါမင်းကို အိမ်အထိပို့မယ်"

သူတို့အားလုံး မင်ယွဲ့ထွက်ခွာသွားပြီဆိုတာ သတိထားမိကြတယ်။

"သူ့မိခင် ဘယ်သူက ယွဲ့အိမ်ကဆင်းရဲတယ်လို့ပြောတာလဲ။ ငါအရင်ကအဲဒါကိုအရမ်းယုံခဲ့တယ်။"

"ဟုတ်တယ်... သူ့မိသားစုက တကယ်ပဲသာမန်ပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်က အဆင်ပြေနေလောက်တယ်"

မင်ယွဲ့ရဲ့ထွက်ခွာသွားမှုက သူ့အတန်းဖော်တွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လှိုင်းတွေဖြစ်စေတယ်။ သူက လီဟွမ်နဲ့အတူတူ အဝေးကြီးသွားနေပြီ။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ဒီနေ့တကယ်ပဲစိတ်သက်သာရာရတယ်။ အခု ရှန်တီးယန်းဘယ်လိုပါးစပ်ပိတ်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

ဒါက လူ့သဘာဝပဲ။ မင်ယွဲ့က ရှန်တီးယန်းကိုတစ်ခုခုမှားလုပ်မိတယ်လို့မထင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှန်တီးယန်းက သူ့ကိုမကြိုက်ဘူး။ သူ့ကိုပစ်မှတ်ထားတာတောင်ရှိတယ်။

လီဟွမ်က မင်ယွဲ့အတွက် တကယ်ပဲစိတ်ပျော်ရွှင်နေတယ်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ချက်ချင်းမထွက်ခွာဘဲ လမ်းမပေါ်လမ်းလျှောက်ကြတယ်။

"ဒီအဝတ်အစားက မင်းနဲ့တော်တော်လိုက်တယ်၊ ဝတ်ကြည့်လိုက်ပါ"

မင်ယွဲ့က ဘူတီးယားဆိုင်ထဲဝင်သွားပြီး ရောင်းအားကြည့်ရှုသူကို ပုံတူရုပ်တုပေါ်က အနက်ရောင်သိုးမွှေးကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ခိုင်းတယ်။

လီဟွမ်က ဒီအမှတ်တံဆိပ်ကို ကြည့်ဖို့မဝံ့ဘူး။ အတွင်းအလှဆင်ပုံက အတော်စျေးကြီးသလိုထင်ရတယ်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ မဝယ်တော့ပါဘူး"

သူက မင်ယွဲ့ကို ဆွဲပြီးခေါ်သွားချင်တယ်။

"အမျိုးသမီးလေး၊ အခုမဝယ်သေးရင်တောင် စိတ်ချလက်ချလှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာလိုအပ်ရင် ကျွန်မတို့ဆိုင်ကို ပြန်လာဝယ်နိုင်ပါတယ်"

ဆိုင်ကအရောင်းမလေးက ဖော်ရွေစွာနဲ့ ရှေ့တိုးလာပြီး အဝတ်အစားတွေကို သူ့လက်ထဲထည့်ပေးလိုက်တယ်။

လီဟွမ်က မင်ယွဲ့ကို ကြည့်တယ်။ မင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

သူမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။ ကိုယ်ခန္ဓာကြည့်မှန်ဆီသွားပြီး ဝတ်ကြည့်ဖို့ဖြစ်တယ်။ ကုတ်အင်္ကျီကို တိုက်ရိုက်ဝတ်လို့ရတယ်။

မင်ယွဲ့က တော်တော်လေးကောင်းတယ်လို့ထင်ပြီး ငွေသွင်းခန်းကိုသွားပြီး ပေးချေဝယ်ယူလိုက်တယ်။

"ဘယ်လိုလဲ"

လီဟွမ်က ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့မေးတယ်။ "တကယ်ပဲ ပေးရတာတော့တန်တယ်၊ ဒီကုတ်အင်္ကျီက အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိတယ်"

"ကောင်းတယ်၊ ပြန်ကြရအောင်လေ"

မင်ယွဲ့ရဲ့စကားကိုကြားတာနဲ့ ဆိုင်အမှုဆောင်က လီဟွမ်ချွတ်ပြီးဆိုဖာပေါ်တင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဈေးဝယ်အိတ်ထဲမြန်မြန်ထည့်လိုက်တယ်။

"အော်၊ ဒါက..."

သူအခုတော့ နည်းနည်းကြားညှပ်နေသလိုခံစားရတယ်။ ဒီကုတ်အင်္ကျီက အနည်းဆုံးငွေနှစ်ထောင်တန်တယ်။ ဒါကြောင့် သွားကြိတ်ပြီးဝယ်သင့်လောက်တယ်။

"ငါသွားတော့မယ်၊ ငါပေးပြီးသားပါ"

မင်ယွဲ့က သူ့ပါးကို ဆုပ်နယ်ပြီးပြုံးတယ်။ ဆိုင်အမှုဆောင်က သူတို့စကားပြောနေတာကို ကြည့်ပြီး သူတို့ရင်းနှီးမှုကို အားကျနေတယ်။

"မင်းငွေကို ငါဘယ်လိုသုံးခွင့်ပြုနိုင်မလဲ"

လီဟွမ်က ချက်ချင်း နောက်ကလိုက်တယ်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က အပြင်ကိုလမ်းလျှောက်ထွက်ကြတယ်။

"ငါအခုအဆင်ပြေနေပြီ။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုဒီအဝတ်အစားပေးတာကို မကောင်းမှန်းမသိစေနဲ့"

အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက လီဟွမ်က သူ့လက်တွေအေးလို့နီနေတာမြင်တော့ သူ့နှစ်သစ်ကူးငွေထဲက ၁၈၀ ကျပ်ထုတ်ပြီး လက်အိတ်ဝယ်ပေးတယ်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒီလိုစျေးကြီးတဲ့လက်အိတ်ကို သုံးချင်တဲ့စိတ်မရှိခဲ့ဘူး။

လီဟွမ်သူ့ကိုဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ သူအမြဲမှတ်မိနေတယ်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ဈေးဝယ်ရတာ အတော်လေးကျွမ်းကျင်တယ်။

"ငါမင်းကို အိမ်အထိပို့မယ်၊ သွားကြစို့"

မင်ယွဲ့က လီဟွမ်ကို အိမ်တံခါးဝအထိလိုက်ပို့ပြီးမှ အိမ်ပြန်လှည့်တယ်။

"ဟွမ်ဟွမ်၊ ဘယ်သူက မင်းကိုပြန်ပို့လာတာလဲ"

လီဟွမ်ကားကထွက်လာတော့ ရွာသားတွေက အတင်းအဖျင်းပြောကြတယ်။

"ငါ့အထက်တန်းကျောင်းသူဟောင်း"

လီဟွမ်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ပြောတယ်။

"ယောက်ျားလေးလား မိန်းကလေးလား၊ မင်းလက်ထပ်ဖို့ အသက်ကြီးပြီ။ ကောင်းတဲ့လက်ထပ်ဖက်ဆိုရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်စတင်ကြည့်နိုင်ပြီ"

လီဟွမ်ရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်းပဲမည်းသွားတယ်။ ကျေးလက်ဒေသမှာ ဒါကအဲဒီလိုပဲ။ အချို့အမျိုးသမီးတွေက တစ်ခြားသူတွေရဲ့လုပ်ငန်းကို လုပ်ချင်ပြီး ကြားဝင်စွက်ဖက်တတ်တယ်။

"အမျိုးသမီး၊ ငါလက်ထပ်လား မလက်ထပ်ဘူးလားဆိုတာ မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းရဲ့သားလက်ထပ်ဖို့ကို စိုးရိမ်သင့်တယ်"

လီဟွမ်က လှည့်ပြီးထွက်ခွာသွားတယ်။ သူတို့နဲ့အတူရှိနေရတာ သိပ်မကျင့်သားရသေးဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသာနေတယ်။

သူအထက်တန်းကျောင်းပြီးတဲ့အချိန်မှာ ဒီလူတွေကပဲ မိန်းကလေးတွေက တက္ကသိုလ်မတက်သင့်ဘူးလို့ပြောတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျောင်းတက်ရင် လက်ထပ်ဖို့အသက်ကြီးသွားမှာစိုးလို့။

ကံကောင်းတာက သူ့မိဘတွေက ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားကို လစ်လျူရှုပြီး သူ့ကိုတက္ကသိုလ်ပို့ဖို့ ဇွတ်အတင်းလုပ်ခဲ့တယ်။

သူ့ကျောင်းက နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် လက်တွေ့သင်ကြားမှုစတင်မှာပါ။ သူအလုပ်စလုပ်တာနဲ့ သူ့မိဘတွေရဲ့ဝန်ထုပ်က ပေါ့ပါးသွားမှာပါ။

မင်ယွဲ့အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ့ညီမဝမ်းကွဲလည်း ပြန်ရောက်လာတာတွေ့ရတယ်။

"ယွဲ့ယွဲ့ ပြန်ရောက်ပြီလား"

"အစ်ကို"

အခု သူ့ညီမဝမ်းကွဲက ဟိုတယ်မန်နေဂျာဖြစ်နေပြီ။ သူကတော့ နှစ်သစ်ကူးလေးရက်နေ့မှာ အလုပ်ပြန်သွားရမယ်။ တကယ်တော့ သူ့မှာအနားယူဖို့အချိန်သိပ်မရှိဘူး။

"ယွဲ့ယွဲ့က တော်တော်လေးကွာ၊ ကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီထောင်ထားတယ်ဆိုတာ ကြားတယ်"

သူ့ညီမဝမ်းကွဲက သူ့ပခုံးကိုပုတ်ပြီးပြောတယ်။

အပြင်မှာ အမြဲစကပ်နဲ့တိုင်လုံးဝတ်တဲ့ သူ့ညီမဝမ်းကွဲက အေးတာကြောင့် အိမ်ပြန်တာနဲ့ ချည်သားကုတ်အင်္ကျီဝတ်လာတယ်။

မသိလိုက်ဘဲနဲ့ နှစ်ကူးညသန်းခေါင်ရောက်လာတယ်။ ဦးလေးအိမ်ကလူတွေလည်း ပြန်ရောက်လာကြပြီ။ ဒီနှစ်မှာ အားလုံးက အကြီးဆုံးဦးလေးအိမ်မှာပဲ နှစ်သစ်ကူးပျော်ပွဲစားကြမှာ။

မင်ကျော်နဲ့ မင်ချမ်းတို့က ရွာကကလေးတွေနဲ့ အပြင်ခန်းမှာ မီးရှူးမီးပန်းတွေဆော့ကြတယ်။ မင်ယွဲ့က ဒီနှစ် မတူညီတဲ့မီးရှူးမီးပန်းအမျိုးမျိုးဝယ်လာတယ်။

သူတို့တွေ အခုတော့ အလယ်တန်းဒုတိယနှစ်မှာရှိနေပြီ။ တကယ်တော့ ဒီလောက်ကစားတတ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရွာကကလေးတွေ သူတို့ကိုဝိုင်းပြီး မျက်လုံးတောက်ပတောက်ပနဲ့ "အစ်ကို" "အစ်ကို" ခေါ်နေတာကိုမြင်တော့ သူတို့တော်တော်ကျေနပ်နေတုန်းပဲ။

အိမ်ကနေ မီးရှူးမီးပန်းသေးသေးလေးတွေ အများကြီးထုတ်ယူပြီး ကလေးတွေနဲ့မျှဝေတယ်။

ချက်ချင်းပဲ ခန်းမက လင်းလက်တောက်ပမှုတစ်ခွင်ဖြစ်သွားတယ်။ ကလေးတွေလက်တွေလွှဲနေစဉ် ကြယ်တွေလို ကျနေတဲ့ တောက်ပြောင်တဲ့အလင်းတန်းတွေ။ မီးရှူးမီးပန်းတွေရဲ့ မြည်သံတွေကို ကလေးတွေရဲ့ပျော်ရွှင်တဲ့ရယ်သံတွေက လိုက်ပြီး ညကို ကစားကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေတယ်။

မင်ယွဲ့နဲ့ တခြားလူကြီးတွေက မသွားကြဘူး။ သူတို့က အိမ်အပြင်မှာကလေးတွေကစားနေတာကို ခြံထဲမှာရပ်ကြည့်နေကြတယ်။ အိမ်အထဲက တီဗွီကနေ နှစ်သစ်ကူးအစီအစဉ် နောက်ဆုံးအချိန်ရေတွက်သံလာတယ်။

"၅၊ ၄၊ ၃၊ ၂၊ ၁၊ ၀"

“ဂျူး——ဘောင်——”

အရောင်စုံပန်းတွေ လေထဲမှာပွင့်ပြီး ဥက္ကာခဲတွေလို ကျလာတယ်။ အနက်ရောင်ကုလားကာတစ်ခုလိုဖြစ်နေတဲ့ ညကောင်းကင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

မိသားစုတွေက ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ နှစ်သစ်ကိုကြိုဆိုကြတယ်။ မီးရှူးမီးပန်းတွေက မီးပန်းဖောက်သံတွေနဲ့ ညကောင်းကင်ကိုထွန်းညှိပေးတယ်။ ချက်ချင်းပဲ အရောင်တောက်ပတဲ့အရောင်တွေနဲ့ အနက်ရောင်ပတ္တူစကို ခြယ်မှုန်းလိုက်တယ်။

မြေကြီးကနေထလာပြီး လေထဲမှာပေါက်ကွဲကာ အလှဆုံးတောက်ပမှုနဲ့ ထွန်းညှိပေးကြတယ်။ ညကောင်းကင်ကို ချက်ချင်းပဲ မီးရှူးမီးပန်းပင်လယ်ဖြစ်သွားစေတယ်။

မင်ကျော်နဲ့ မင်ချမ်းတို့လည်း ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူတို့မိသားစုပိုင်မီးရှူးမီးပန်းတွေကို ဖောက်ကြတယ်။

ခုနက စက်ဝိုင်းမှာကစားနေတဲ့ ကလေးတွေအားလုံး အိမ်ပြန်သွားကြပြီ။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့ဖခင်တွေက သူတို့လက်ကိုကိုင်ပြီး မီးရှူးမီးပန်းတွေထွန်းညှိကောင်းညှိနေမယ်။ သူတို့အမေတွေက အဝေးကနေရပ်ပြီး နားကိုအုပ်ထားကောင်းထားနေကြတယ်။

မီးရှူးမီးပန်းတွေက ကောင်းကင်ထဲ ပျံတက်ပြီးပေါက်ကွဲကြတယ်။ အဖေက အမေ့လက်ကိုကိုင်ပြီး ကလေးကိုပွေ့ဖက်ထားတယ်။ မိသားစုက သူတို့ကိုယ်ပိုင်မီးရှူးမီးပန်းပြပွဲကို ကြည့်ရှုနေကြတယ်။ မီးရှူးမီးပန်းတွေက သူတို့မျက်နှာတွေကို ထွန်းညှိပေးတော့ ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာတွေက တောက်ပနေတယ်။

မီးရှူးမီးပန်းသံတွေ တဖြည်းဖြည်းကျဲသွားတယ်။ မင်ယွဲ့တို့တွေ အိပ်ဖို့ပြင်ဆင်နေကြတယ်။

ပုံမှန်အတိုင်း အမေနဲ့အဖေက မင်ယွဲ့နဲ့ မင်ချမ်းကို ကံကောင်းခြင်းငွေကြေးပေးကြတယ်။

"အမေ အဖေ၊ ကျွန်မကြီးလွန်းပါပြီ"

နောက်ဆုံးတော့ သူမငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် မင်ယွဲ့က သူ့ညီကိုလည်း နှစ်သစ်ကူးအိတ်နီထဲ ဒီနှစ် ၁၀၀၀ ကျပ်ထည့်ပေးတယ်။

အဲဒီညနေမှာ မင်ယွဲ့က သူ့အိပ်ယာပေါ်ထိုင်ပြီး အရင်ကပြင်ဆင်ထားတဲ့ အိတ်နီတွေထဲကို ငွေထည့်တယ်။ ပြီးရင် ဖုန်းထုတ်ပြီး ဝမ်ကျန်းနဲ့ ကျန်ဟင်ကို တစ်ယောက်ကို ၁၀၀၀ ကျပ်စီပို့တယ်။

ဒီမှာတော့ သူ့ညီမဝမ်းကွဲလေးတစ်ယောက်ပဲလိုတယ်။ အမေ့ဘက်က ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲငယ်တွေ၊ ညီဝမ်းကွဲငယ်တွေက မလိုအပ်ဘူး။

အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ သူက အေးချမ်းတဲ့အိပ်စက်မှုထဲကျရောက်သွားတယ်