သူမကို ခေါ်ပါ

လျူးယွဲ့ရဲ့ဦးလေးက ရှီယန်လျို့စိုင်ထွက်ခွာသွားတာကို ကြည့်နေရင်း သူ့လက်ထဲက ဘဏ်ကတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက်အေးစက်သွားတယ်။

ဘယ်တုန်းက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီရဲ့ ဘယ်တော့မှမပေါ်တဲ့ အကြီးအကဲကို ဒီလောက်ကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေမိလဲ။

"ဦးလေး၊ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ။ မန်နေဂျာ ရှီယန် သဘောတူမှာပဲ"

လျူးယွဲ့က မူလက သူ့ဦးလေးက ကားထဲမှာထားခဲ့ပြီး စောင့်ခိုင်းထားတာ။ ရှေ့တုန်းက သူဥက္ကဋ္ဌ လီကို မသင့်တော်တဲ့စကားပြောမိပြီး ဥက္ကဋ္ဌ လီက ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကုမ္ပဏီနှစ်ခုဆွေးနွေးနေတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ပယ်ဖျက်လိုက်တယ်။

ဒါကြောင့် သူက လျူးယွဲ့ကို မဝင်ခိုင်းဘူး။ မန်နေဂျာ ရှီယန်ကို မကျေနပ်မဖြစ်စေချင်လို့။

ဒီတစ်ခါ လုံးဝဆုံးရှုံးမယ်၊ ညှိနှိုင်းစရာနေရာမရှိတော့မယ်ဆိုတာ သူမတွေးခဲ့ဘူး။

"ဦးလေး၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

သူက ငွေနဲ့မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာမရှိဘူးလို့ယုံကြည်တယ်။ ရှီယန်လျို့စိုင်က အဆောက်အဦမန်နေဂျာတစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်သူက အဆောက်အဦကိုငှားငှား ကိစ္စမရှိဘူး။ သူ့အမြင်မှာတော့ ငှားရမ်းခတိုးပေးတာက လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ။

"ပြန်သွားကြ"

လျူးယွဲ့ရဲ့ဦးလေးရဲ့မျက်နှာက ပြာပြာဖျော့ဖျော့ဖြစ်သွားတယ်။ ဒေါသထိန်းချုပ်ထားတဲ့အသံနဲ့ သူ့ကိုဆူပူတယ်။

သူက ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပါ။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ မီးတောက်ကြီးတစ်ခု ပြင်းပြင်းထန်ထန်လောင်ကျွမ်းနေတယ်။

လျူးယွဲ့က မြန်မြန်ဆန်ဆန် နောက်ကလိုက်တယ်။ ခဏအတွင်းမှာပဲ နှစ်ယောက်သား ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီကနေ ထွက်ခွာသွားတယ်။

ရှီယန်လျို့စိုင်က ရှစ်ထပ်ကိုရောက်နေပြီ။ မင်ယွဲ့နဲ့တခြားသူတွေက ရုံးခန်းဧရိယာထဲက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးနေကြတယ်။

ရေအေးစက်၊ မိုက်ခရိုဝေ့ဗ်၊ ဝန်ထမ်းတွေနေ့လည်အိပ်ဖို့ စောင်တောင်ပါတယ်။

ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်ခုံစီစဉ်ပုံက ဝန်ထမ်းက တကယ်ပဲအခြေချပြီလားဆိုတာ ညွှန်ပြနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြသလား။

မင်ယွဲ့နဲ့သူ့အဖွဲ့က ရေခွက်တွေအပါအဝင် အားလုံးပြင်ဆင်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် ဝန်ထမ်းတွေက တိုက်ရိုက်စလုပ်နိုင်တယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ လိုအပ်သမျှအားလုံးရှိတယ်။

"ကုမ္ပဏီရဲ့ မူဝါဒတွေ နည်းလမ်းတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

မင်ယွဲ့က သူ့ရုံးခန်းထဲထိုင်ပြီးမေးတယ်။

ကျန်ဟင်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခုထုတ်ယူတယ်။

"အခြေခံစီမံကိန်းက ပြီးစီးပြီ။ မင်းညွှန်ကြားထားသလို အလုပ်သမားဥပဒေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်လိုက်နာမယ်"

မန်နေဂျာ ရှီယန်က မနိုင်မနင်းရယ်မောလိုက်တယ်။ တကယ်ပဲအတိုချုံးပြီး အဓိကကျတယ်။

"ကောင်းပြီ။ အရင်တုန်းက အဖွဲ့အစည်းရဲ့ကျွန် တွေမဖြစ်ချင်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ အကြီးအကဲတွေဖြစ်လာပြီ။ အရင်းအမြစ်တွေကိုမမေ့သင့်ဘူး။ အရေးပေါ်လိုအပ်ချက်မရှိရင် ပုံမှန်အချိန်ထက်ပိုမလုပ်ဘူး။ ပုံမှန်အချိန်ထက်ပိုလုပ်ရင် ပြည့်ပြည့်ဝဝပေးမယ်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကြေး ထောက်ပံ့မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေကိုလိုက်နာရမယ်။ အလုပ်ခွဲဝေမှုရှင်းလင်းရမယ်။ ဆုလာဘ်စနစ်ရှင်းလင်းရမယ်။ ဒါတွေအားလုံးလုပ်ရမယ်"

ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီနေရာက စားသောက်ဆိုင်တချို့ကို စမ်းသပ်စားသုံးနေတယ်။ အစားအသောက်ကောင်းရင် ဝန်ထမ်းတွေကို လစဉ်အစားအသောက်ကတ်တွေ ပုံသေထောက်ပံ့ပေးဖို့ သူတို့နဲ့ပူးပေါင်းမယ်။

ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီပတ်ဝန်းကျင်က စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ စားသောက်ကုန်တွေ၊ ဖျော်ဖြေရေးနေရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ စည်ကားတဲ့စီးပွားရေးလမ်းဖြစ်တယ်။

"နှစ်အစပဲ၊ နှစ်သစ်ကူးအိတ်နီတွေပြင်ဆင်ဖို့မမေ့နဲ့၊ လူတစ်ယောက်ကို နှစ်ရာပေးကြစို့"

သူတို့တွေ စည်ကားစွာဆွေးနွေးနေကြတယ်။ မီးပူတိုင်ပွဲပြီးနောက် ဝန်ထမ်းတွေအလုပ်စတင်ဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။

လျူးယွဲ့ရဲ့ဦးလေးက အဆောက်အဦကထွက်လာတာနဲ့ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်ထိန်းချုပ်လို့မရတော့ဘူး။ ပုံပျက်သွားတယ်။

"တစ်၊ ဘာအဖျင်းလဲ။ သူက အဆောက်အဦကိုကြည့်ရုံပဲ၊ ဘာလို့ဒီလောက်မောက်မာရတာလဲ"

လျူးယွဲ့က ပုံမှန်နဲ့လုံးဝမတူတဲ့ သူ့ဦးလေးကိုကြည့်ပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက်အေးစက်သွားတယ်။

"ဦးလေး"

"ဘာကြောင့်အော်နေတာလဲ၊ မင်းဝိညာဉ်ကိုပြန်ခေါ်ချင်လား။ မင်းက အသုံးမဝင်တဲ့အမှိုက်ပုံး၊ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ ငါက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီပိုင်ရှင်ကိုတောင် တွေ့ဖူးတာမဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုမကျေမနပ်ဖြစ်စေနိုင်မှာလဲ။ ကံဆိုးတာပဲ"

လျူးယွဲ့ရဲ့ဦးလေးက အကူအညီမဲ့ဒေါသထွက်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် လျူးယွဲ့က တစ်ခုခုမှတ်မိနေသလိုပဲ။

"ဦးလေး၊ အဆောက်အဦပိုင်ရှင်က မင်ယွဲ့ဖြစ်နိုင်မလား"

သူက အစကတည်းက မင်ယွဲ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ့ဦးလေးဆီကသင်ယူနေတယ်။ သူ့ဦးလေးက မင်ယွဲ့ကိုလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့တာမရှိဘူး။

သူအရင်ကကျေးလက်သားလို့ထင်ခဲ့တဲ့သူက အခုသူ့အသိအမြင်ကို လုံးဝလှန်ပစ်လိုက်ပြီး သူနဲ့အနားကပ်မရတဲ့သူဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ယုံဖို့ခက်တယ်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူကကျေးလက်ကလာတာ၊ သူက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီပိုင်ရှင်ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ"

လျူးယွဲ့က ဆက်လက်လက်မခံနိုင်သေးဘူး။ သူက ရူးသွပ်လုနီးပါးခံစားရတယ်။

မင်းခုနကလူတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ခေါ်တာလဲ။

ဒါကိုကြားတာနဲ့ လျူးယွဲ့ရဲ့ဦးလေးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်အေးဆေးသွားတယ်။ ရှေ့တုန်းက ယွဲ့ယွဲ့အတန်းဖော်က အဲဒီမှာရှိနေတယ်။ မန်နေဂျာ ရှီယန်လည်း အဲဒီမှာဖြစ်နေတယ်။

မန်နေဂျာ ရှီယန်က ဒီနေ့ရောက်နေတယ်။ ကျွန်တော့်အတန်းဖော် မင်ယွဲ့လည်း ဖြစ်သင့်သလိုအဲဒီမှာရှိနေတယ်။

သူက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီဝင်ပေါက်ကို ရက်အတော်ကြာစောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှီယန်လျို့စိုင်ကိုတွေ့ဖို့ခက်တယ်။ မင်ယွဲ့က နှစ်ကြိမ်လုံးမှာရှိနေတယ်။ ဒီလိုမတော်တဆဖြစ်ရပ်တွေက မတော်တဆမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခုဖြစ်လာဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။

ဒါ့ပြင် သူက ရှီယန်လျို့စိုင်ကို ကျေနပ်အောင်လုပ်ဖို့ အရမ်းအာရုံစိုက်နေတော့ တစ်ခုခုလွတ်သွားသလိုခံစားရတယ်။

ရှီယန်လျို့စိုင်က မင်ယွဲ့ကို ကြိုတင်နှုတ်ဆက်သလိုထင်ရတယ်။

သူက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီမှာ ရုံးခန်းငှားနေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ရှီယန်လျို့စိုင်က သူ့ကိုတောင်မှတ်မိနိုင်ချေမရှိဘူး။ နှုတ်ဆက်တာကို မပြောတော့ဘူး။

သူ့မျက်နှာက ပိုပိုပြီးတင်းကျပ်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့အကျပ်အတည်းကနေ ထွက်ပေါက်ရသလိုခံစားရတော့ အေးဆေးသွားတယ်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ မင်းအတန်းဖော်ကိုဖုန်းခေါ်ပြီး မင်းနဲ့အတူထမင်းစားဖို့ပြောပါ"

ဒီအတန်းဖော်က ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီပိုင်ရှင်မဟုတ်ရင်တောင်မှ ရှီယန်လျို့စိုင်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိရမယ်လို့ သူသေချာတယ်။ သူက ရှီယန်လျို့စိုင်အပေါ်လွှမ်းမိုးမှုရှိရမယ်။

"ဦးလေး၊ ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

လျူးယွဲ့က မျက်ခုံးကြုတ်ပြီးပြောတယ်။ "မင်ယွဲ့ကို တက်တက်ကြွကြွဆက်သွယ်တာ၊ သူ့မှာမာနမရှိဘူးလား"

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ကောင်းသောမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပါ"

သူ့ရဲ့ကြည့်ရှုမှုက လျူးယွဲ့ကို လန့်သွားစေတယ်။ သူက ပုံမှန်အသွင်အပြင်ဖြစ်တဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုမရှိတော့ဘူး။ အမြဲတမ်းရှိနေတဲ့ အတုအပပြုံးနေတဲ့မျက်နှာလည်းမရှိတော့ဘူး။ သူ့ကိုပဲ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်းကြည့်နေတယ်။

ဆံပင်ဖြီးဆေး သုတ်ထားတဲ့သူ့ဆံပင် နည်းနည်းရှုပ်ထွေးနေပေမယ့် သူ့ဝတ်စုံက သန့်ရှင်းပြီးအဆင့်အတန်းမြင့်မားနေတုန်းပဲ။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်ရင် လေးစားဖွယ်ရာကောင်းတယ်။

"ငါ... ငါ့မှာ သူ့ဖုန်းနံပါတ်မရှိဘူး"

လျူးယွဲ့ရဲ့အသံက တိုးတိုးလေးဖြစ်လာတယ်။ သူ့ဦးလေးက ဒီနေ့အရမ်းထူးဆန်းတယ်လို့ထင်တယ်။ ဘယ်အချိန်မဆိုပေါက်ကွဲနိုင်သလိုပဲ။

"မင်းမရှိရင် မင်းအတန်းဖော်ဆီသွားတောင်းပါ။ မင်းရနိုင်မှာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား ယွဲ့ယွဲ့"

သူက သူ့ဆီချဉ်းကပ်လာတယ်။ သူ့လက်အေးအေးက သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ထိလိုက်တယ်။ ကျောရိုးအေးစက်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့လက်က သူ့ကိုဆွဲမထုတ်ဘူး။ သူ့လည်ပင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း နှိမ့်ချပြီးနက်ရှိုင်းတဲ့အသံနဲ့ပြောတယ်။ မာရ်နတ်ရဲ့တိုးတိုးပြောသံလိုပဲ။

"ငါ... ငါအခုချက်ချင်းသွားယူမယ်"

"ကောင်းသောကလေးပဲ။ ဦးလေးက မင်းကိုစောင့်နေမယ်"

သူက မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာပြန်ရတယ်။

လျူးယွဲ့က ကြောက်လို့ လှည့်ပြေးသွားတယ်။ ကားခေါ်ပြီး ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားတယ်။