ကျေးဇူးတင်ပါတယ်
Vol. 3 Ch. 28
ကြမ်းတမ်းတဲ့ခွေးက သားကောင်ကို ခုန်ဖမ်းသလိုမျိုး ကားမောင်းသူက ခေါင်းထွက်ကြည့်လိုက်တော့ လူကောင်းဝတ်စုံပြည့်၊ ယဉ်ကျေးတဲ့အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူတို့ကိုကြည့်နေတာပဲမြင်ရတယ်။
လျူးယွဲ့ပြန်ရောက်တော့ သူ့အဖေကို ဦးလေးကုမ္ပဏီကို ထပ်မသွားချင်တော့ဘူးလို့ပြောတယ်။
"ယွဲ့ယွဲ့၊ ပိုပြီးနားလည်မှုရှိပါ။ မိသားစုလုပ်ငန်းက မကြာခင်မင်းရဲ့ဖြစ်လာမယ်။ မင်းဦးလေးရဲ့ကုမ္ပဏီက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီမှာ။ ဒါဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ။ ထူးချွန်တဲ့သူတွေစုဝေးရာနေရာ။ သူ့ဆီကပိုသင်ယူပါ"
သူ့မိန်းမ ညီအစ်ကိုရဲ့ကုမ္ပဏီက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီကနေထွက်ခွာခံရတာကို သူမသိဘူး။
"အဖေ၊ ဦးလေးကုမ္ပဏီက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီနဲ့ ငှားရမ်းခတိုးခွင့်မရတော့ဘူး"
"ဘာပါလိမ့်"
လျူးယွဲ့အဖေက အံ့အားသင့်စွာနဲ့ မတ်တတ်ရပ်သွားတယ်။ သူ့မောင်အရင်းက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီကိုပြောင်းတာကို အမြဲဂုဏ်ယူတယ်။ သူ့ကိုယ်သူထူးခြားတယ်လို့ ယူဆတယ်။
ဒါပေမယ့် သူက ကိုယ့်မိသားစုအတွက် စီးပွားရေးရအောင်လည်း ကူညီပေးခဲ့တော့ သူ့မောင်အရင်းဆက်ပြီးစည်ကားဖို့လည်း သူလိုချင်တာပေါ့။
"ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ။ အသေးစိတ်ပြောပြပါ"
သူ့မျက်နှာက ပိုပိုပြီးတင်းကျပ်လာတယ်။ "မင်းဆိုလိုတာက ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီပိုင်ရှင်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေပြီး မင်းအတန်းဖော် မင်ယွဲ့ကို ဆက်သွယ်ခိုင်းတာလား"
လျူးယွဲ့က ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"ဒါဆို မင်ယွဲ့ကိုဆက်သွယ်ပါ"
သူမအံ့အားသင့်စွာနဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့အဖေကပါ မင်ယွဲ့ကိုဆက်သွယ်ခိုင်းမယ်လို့ ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
"အဖေ"
သူက ထိန်းချုပ်မှုပျောက်ပြီး အော်လိုက်တယ်။ မင်ယွဲ့က တခြားသူတွေနဲ့မတူဘူး၊ သူက မင်ယွဲ့ကိုဆက်သွယ်ချင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ကိုဆက်သွယ်တာက ရှုံးနိမ့်တာနဲ့ညီမျှနေလို့။
ဒါပေမယ့် သူ့မေတ္တာရှိတဲ့အဖေနဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ဦးလေးက သူ့ကိုဖိအားပေးနေတယ်။ သူ့ဆန္ဒတွေကို လေးစားမှုမပြခဲ့ဘူး။
"ယွဲ့ယွဲ့၊ ငါတို့က အရင်ကမင်းလိုချင်တာတွေအမြဲလုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စမှာတော့ မင်းကိုနားထောင်မယ်"
သူ့မျက်နှာက မည်းမည်းနက်နက်ဖြစ်နေတယ်။
"အဖေ၊ မင်းဘာသိလဲ။ မင်ယွဲ့ကို အရင်တုန်းက ငါတို့ကုမ္ပဏီကနေထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ့ကိုဖုန်းခေါ်ရုံနဲ့ မင်းသူ့ကိုအနိုင်ရမယ်ထင်လား။ သူမှာတကယ်ကိုအဆက်အသွယ်ရှိရင် ပထမဆုံးလုပ်မှာက ငါတို့ကိုဖျက်ဆီးမှာပဲ"
လျူးယွဲ့က ဒေါသထွက်ပြီးပြောတယ်။
လျူးယွဲ့အဖေက တကယ်ပဲ အကြောင်းပြချက်တွေရှိမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကုမ္ပဏီမှာ မင်ယွဲ့ဆိုတဲ့ အကြီးတန်းဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ သူမသိခဲ့ဘူး။ သူ့သမီးကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။
သူက ထိပ်ပြောင်နေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘူး။
သူ့သမီးကို ဆက်အားကိုးလို့မရတော့တာသိပြီး ဒီလမ်းကြောင်းကိုစွန့်လွှတ်ဖို့သူမှာရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော့်မောင်အရင်းက ဒီလောက်အရေးတကြီးဖုန်းဆက်နေတယ်ဆိုတာ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မောင်အရင်းက ငါ့ဆီကတောင်းဆိုတာ ရှားတော့ ကြိုးစားကူညီပေးမယ်။
သူက လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာနကိုခေါ်ပြီး ယခင်ဝန်ထမ်းဖိုင်တွေပြန်ထုတ်ယူကာ မင်ယွဲ့ရဲ့အချက်အလက်တွေကိုရှာဖွေတယ်။
မိဘကဏ္ဍမှာ သူတို့ကို သာမန်ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေအဖြစ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းစာရင်းပြုထားတယ်။ အိမ်လိပ်စာက ကျေးလက်ဒေသမှာဖြစ်တယ်။ တကယ်ပဲထူးခြားတာတစ်ခုခုမမြင်မိဘူး။
"ဟယ်လို၊ မင်ယွဲ့လား"
မင်ယွဲ့က သူအရင်အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီ၊ လျူးယွဲ့ရဲ့ကုမ္ပဏီဆိုတာ သိတယ်။
ဘာဖြစ်တာလဲ။
မင်ယွဲ့က ဆိုဖာပေါ်ထိုင်နေတယ်။ ဝမ်ကျန်းက သူ့ရှေ့မှာထိုင်နေတယ်။
"ကျွန်မမှာ မင်းနဲ့စကားပြောစရာဘာမှမရှိဘူးထင်တယ်။ ဦး ဝူ ကိုပြောပါ။ ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦီစာချုပ်ကို စာချုပ်အရပုံမှန်ပယ်ဖျက်လိုက်တာမို့လို့ ဆက်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့"
လျူးယွဲ့အဖေက ဆန့်ကျင်ဘက်က ဒီလောက်ခိုင်မာမယ်လို့မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
"မင်ယွဲ့၊ ကျွန်တော်တို့မင်းနဲ့စကားပြောရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ယွဲ့ယွဲ့လုပ်ခဲ့တာတွေကြောင့် မင်းနာမည်ပျက်ရတာပါ။ ဒါကသူ့ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီက မင်းလိုလူကိုတကယ်လိုအပ်တယ်။ အချိန်ရှိလား။ ကျွန်တော်တို့က ထမင်းဧည့်ခံပြီး တောင်းပန်ချင်တယ်"
မင်ယွဲ့က မျက်ခုံးမော့ပြီး စပီကာဖွင့်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ဝမ်ကျန်းကလည်း ဖုန်းကထွက်လာတဲ့အသံကိုကြားနိုင်တယ်။
"ဦးလျူး၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ကျွန်မမှာ မင်းနဲ့စကားပြောစရာဘာမှမရှိဘူး။ ကျွန်မကိုဒီမှာမထားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ၊ ကျွန်မအခုအရမ်းအဆင်ပြေနေပါပြီ"
ပြောပြီးတာနဲ့ မင်ယွဲ့က ဖုန်းချလိုက်တယ်။ ခေါ်ဆိုသူကိုတားမြစ်လိုက်တယ်။
လျူးယွဲ့အဖေက ပြန်ခေါ်တော့ လိုင်းအလုပ်မလုပ်ဘူး။ ဒါက ဆက်တိုက်အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ငါ့ကို နံပါတ်ပေးပါ။
လျူးယွဲ့ရဲ့ဦးလေးက သူ့ဖုန်းကိုကောက်ယူပြီး နံပါတ်ကိုနှိပ်လိုက်တယ်။
ချိတ်ဆက်ထားတယ်
လျူးယွဲ့အဖေရဲ့ မျက်နှာက မည်းသွားတယ်။ လျူးယွဲ့ရဲ့အဆက်အသွယ်ကို ပိတ်ပင်လိုက်တယ်။
မင်ယွဲ့က ချက်ချင်းပဲ မရင်းနှီးတဲ့နံပါတ်ကို ပိတ်ပင်လိုက်တယ်။
"တစ်"
သူ့ဖုန်းကို ပစ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့အပြုအမူက နောက်တစ်ခါပြန်ကွဲသွားတယ်။ လျူးယွဲ့အဖေက သူ့မောင်အရင်းဒီလောက်ဒေါသထွက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးတယ်။ တည်ငြိမ်မှုရဲ့အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်အားလုံးကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။
တစ်ဘက်က စိတ်ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေချိန်မှာ အခြားတစ်ဘက်ကတော့ ပျော်ရွှင်နေတယ်။
ဝမ်ကျန်းက သူ့ညီမတွေမှာ ယူဖူး မှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းပိုင်ဆိုင်တယ်ဆိုတာသိရတော့ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ အိမ်အသစ်ဝင်စားပွဲလာဖို့ အော်ဟစ်တောင်းဆိုတယ်။
"ဒင်ဒင်"
ကျန်ဟင်လည်းရောက်လာတယ်။
ခဏအကြာမှာ တံခါးခေါင်းလောင်းထပ်မြည်လာတယ်။ မင်ယွဲ့အော်ဒါထားတဲ့ ပုဂ္ဂလိကစားဖိုမှူးဖြစ်တယ်။ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုက ဒီအချိန်အတွင်းမှာ တိုးတက်လာပြီး အခုအလယ်အလတ်အဆင့်ရောက်နေပြီ။
ဒါပေမယ့် ဒါက သူငယ်ချင်းတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ်ဧည့်ခံတာမို့လို့ ပုဂ္ဂလိကစားဖိုမှူးစားသောက်ဆိုင်ကို ဘွတ်ကင်လုပ်မယ်လို့ထင်တယ်။ ဒီတစ်ခုက အတော်ကောင်းတယ်လို့ကြားတယ်။
"အား... ငါစိတ်ကူးယဉ်နေတယ်မထင်ခဲ့ဘူး၊ ငါ့အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းက တစ်ညခြင်းကြီးပွားလာတယ်"
ဝမ်ကျန်းက ကဏန်းဘုရင်၊ ဆားကင်၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်၊ ဝက်မြစ်ခေါင်းမှိုနဲ့ခရု၊ ရှဉ့်ပုံစံငါးတွေကို ဓာတ်ပုံအမြောက်အမြားရိုက်တယ်။
မင်ယွဲ့ရဲ့စားသောက်ဆိုင်က စားပွဲတွေက အတော်ရှည်တယ်။ လူတစ်ယောက်တည်းစားရင် နည်းနည်းဟာနေသလိုခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့စားပွဲက လုံးဝပြည့်နေတယ်။ ဟင်းလျာတွေ၊ အချိုပွဲတွေ၊ အချိုရည်တွေ ခင်းကျင်းထားတယ်။
ကျွန်မအခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းက ရုတ်တရက်ချမ်းသာလာပြီ။ ကျွန်မက ပထမဆုံးစားပွဲနဲ့ သူ့ပျော်ရွှင်မှုကို မျှဝေနေတယ်။
ဝမ်ကျန်းက အရသာရှိတဲ့အစားအစာရဲ့ ဓာတ်ပုံကိုးကားကို တင်လိုက်တယ်။ WeChat Moments က မှတ်ချက်တွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖတ်တယ်။
—"ကံကောင်းပါစေ"
— "+1"
—"နေ့စဉ်နံနက်ခင်းတိုင်း ကျွန်မလုပ်တဲ့ပထမဆုံးအရာက ကျွန်မအခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းကို အားပေးပြီး သူဘာလို့ချမ်းသာမသွားသေးလဲလို့မေးတာပါ"
"ဘာမျှဝေစရာရှိလဲ။ ထမင်းတစ်နပ်ပဲ"
"ဟေ့... မင်းရဲ့မသိနားမလည်မှုကို မပြပါနဲ့၊ အိုကေ။ ဒါက ပုဂ္ဂလိကစားဖိုမှူးစားသောက်ဆိုင်ပါ၊ ဘယ်လောက်စျေးကြီးလဲသိလား"
—"ငါငိုချင်လောက်အောင်အားကျမိတယ်"