ငါ့မှာအလုပ်ရှိတယ်

စာချုပ်ကို နှစ်ဖက်လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ကြပါပြီ။

"တစ်-"

ဆွဲဆောင်မှု: 80 (100) 【မျက်စိပသာဒ】

အလုပ်အကိုင်: 30+5 【အောင်မြင်မှုအနည်းငယ်】

ပိုင်ဆိုင်မှု: 43,466,000 - 10,000,000 = 33,466,000 (သုံးသန်းလေးသိန်းခြောက်သောင်းခြောက်ထောင်)

ယူဖူမြို့ရှိ အဆောက်အဦတစ်လုံး၊ ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦ၊ ဥယျာဉ်တော်အိမ်ကြီးတစ်လုံး၊ အာဖရိကရှိ သတ္တုတွင်းတစ်ခု။

ကျွမ်းကျင်မှုများ: စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှု (စတင်)၊ ချက်ပြုတ်အတတ် (အလယ်အလတ်)၊ အလှအပပြင်ဆင်မှု (အလယ်အလတ်)၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု (စတင်) 【ကျွမ်းကျင်မှုအကန့်အသတ်ရှိ】

မင်ယွဲ့က သူမရဲ့ အခြေအနေအပ်ဒိတ်ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေသည်- "ဒီနေ့ခေတ်မှာ ငွေရှာရတာ မြန်သလောက် ငွေကုန်တာလည်း မြန်နေသေးတယ်။ ငွေထပ်ရှာဖို့ ပိုကြိုးစားဖို့လိုနေသေးတယ်ထင်တယ်။"

ရတနာပြ စခရင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်၊ ဆုလာဘ်တစ်ခုခုရတော့မယ်လို့ ထင်ရ၏။

【တစ်-

အလုပ်အကိုင်အမှတ် ငါးမှတ်တိုးလာပြီး၊ ဆုကြေးငွေ ၅၀,၀၀၀ ကျပ်ကို အိမ်ရှင်အကောင့်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပါပြီ။

မင်ယွဲ့အတွက်တော့ ၅၀,၀၀၀ ကျပ်ဆိုတာ သိပ်စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ ရတနာပြ စခရင်မရခင်၊ ဒီငွေကိုရတုန်းကတော့ သိပ်ဝမ်းသာပြီး အိပ်မရဖြစ်ခဲ့တာ။

လူသားဆိုတာ တစ်ခါတရံ မကျေနပ်မှုတွေရှိတတ်ကြတာပဲလေ။

【ဒိုင်း- အိမ်ရှင်ဟာ ပထမဆုံးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို စတင်ခဲ့တာကြောင့် ကျွမ်းကျင်မှုကဏ္ဍမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးပြီး၊ ကျပန်းပိုင်ဆိုင်မှုဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိပါတယ်။】

မင်ယွဲ့က ဆုလာဘ်အတွက် စောင့်စား နေ၏။

【ဒိုင်း- ဆုကြေးရန်ပုံငွေ နှစ်ဆတိုးပေးပါပြီ၊ ယခုဆိုရင် မူလပမာဏရဲ့ ငါးဆဖြစ်သွားပါပြီ။】

မင်ယွဲ့ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသည်၊ သူမရဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု တကယ်ပြည့်ဝသွားခဲ့တာပင်။ သူမက ငွေဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ၊ ငွေတွေက ရောက်လာပါပြီ။

"ယွမ်ပေါ့... မင်းက တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းတဲ့ကြယ်ပဲ။"

"ယွဲ့ယွဲ့... ငါတို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝဖို့ စနစ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အိမ်ရှင်ကို ငွေကြေးမခက်ခဲစေဖို့ သေချာအောင်လုပ်ပေးတာပါ။"

မင်ယွဲ့က သူမရဲ့ စုစုပေါင်းရန်ပုံငွေကို ကြည့်လိုက်သည်- 33,466,000 * 5 = 167,330,000၊ ဆိုလိုတာက တစ်သိန်းခြောက်ဆယ့်ခုနစ်သန်းသုံးသိန်းသုံးသောင်းကျပ်ပါ။

တကယ့်ကို ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေဖုံးလွှမ်းသွား၏။

သူမအခု သန်းထောင်ချီရှိနေပြီ။

【ဒိုင်း- ရန်ပုံငွေ သန်းတစ်ထောင်ကျော်သွားပါပြီ။ စနစ် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ဆောင်ရွက်နေပါတယ်။ အိမ်ရှင်၊ နောက်မှဆက်သွယ်ပါ။】

သန်းထောင်ချီဖို့က အချိန်အတော်ကြာမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် စနစ်က ထပ်မံအဆင့်မြှင့်တင်မယ်ဆိုတာ မထင်ခဲ့မိ။

နောက်ဆုံးအကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်တုန်းက အခြေခံဆုချီးမြှင့်မှုစနစ်ကို ခြေလှမ်းအရေအတွက်ကနေ တစ်ရက်ကို ခြေလှမ်း ၂၀,၀၀၀ ပုံသေသတ်မှတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါ အဆင့်မြှင့်တင်ရင် အဓိကဘာတွေပြောင်းလဲမလဲဆိုတာ သူမစိတ်ဝင်စားနေ၏။

ကောလိပ်ကျောင်းသားဟောင်းတွေ ဘွဲ့ရခါနီး စုဝေးကြသည်၊ စနေနေ့မှာ ကျင်းပခဲ့တာကြောင့် အလုပ်သမားတွေလည်း နားနေရက်ရကြ၏။

မင်ယွဲ့က ကား သွားယူပြီး ဝမ်ကျန်းကို အတူတကွ ခေါ်သွား၏။

ကျန်ဟင်က ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲနေရပြီး ကုမ္ပဏီလုပ်ငန်းကိစ္စတွေကို မကြာခဏဆောင်ရွက်နေရလို့၊ မင်ယွဲ့က သူ့ကိုလည်း ကားတစ်စီးပေးထား၏။

ကျန်ဟင်က အတန်း ခေါင်းဆောင်ဖြစ်၍ စောစောရောက်နေ၏။

မင်ယွဲ့ရောက်လာတဲ့အခါ သူက တံခါးဝမှာ စောင့်နေသည်။

မင်ယွဲ့က ကားကို မြေအောက်ကားပါကင်ထဲ မောင်းဝင်ပြီး၊ ကျောင်းသားတွေလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြသည်။

သူမနဲ့ ဝမ်ကျန်းက အပေါ်ထပ်က စားသောက်ဆိုင်ကို တက်သွားကြသည်။

အတန်းပိုင်ဆရာက ဟောခန်းကြီးထဲမှာ စားပွဲကြီးတစ်ချို့ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထား၍၊ ကြည့်ရတာ အတော်လေးခမ်းနားသလိုပင်။

လာနိုင်တဲ့သူတိုင်းနီးပါး ရောက်လာကြပြီ၊ 4S ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျိုးကျွမ်းကလည်း အလုပ်ခွင့်ယူပြီး လာခဲ့သည်။

လာမရခဲ့တဲ့သူတွေကတော့ အချိန်မရှိတာ (သို့) ခွင့်မရတာကြောင့်ပါ။

ဒါဟာ ဘွဲ့ရခါနီးမှာ အတူတူစားသောက်ကြတဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပါပဲ၊ ဘွဲ့ရပြီးရင် လူတစ်ယောက်ချင်းစီ နေရာအနှံ့ပြန့်ကျဲသွားကြမှာပါ။

လေးနှစ်ကြာ တက္ကသိုလ်ဘဝဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ကုန်လွန်သွား၏။

အချို့သူတွေက မိတ်ဆွေဖြစ်ကြသည်၊ အချို့ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ မျှသာဖြစ်သွားကြသည်။

အတန်းပိုင်ဆရာက ပထမဆုံးစကားအချို့ပြောပြီး အခမ်းအနားကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ပေမယ့်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ အနည်းငယ်စိတ်ထိခိုက်မိပုံရ၏။

မင်ယွဲ့က ဝမ်ကျန်းနဲ့အတူ စားပွဲတစ်ခုမှာ ထိုင်နေတုန်း ကျန်ဟင်နဲ့ ကျိုးကျွမ်း လာကြသည်။

ကျောင်းသားတွေက သူတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေဘေးမှာ ထိုင်ကြ၏။

မင်ယွဲ့ရဲ့ အခန်းဖော်အခြားနှစ်ယောက်က မျက်နှာအသွင်အပြင် အတော်လေးမကောင်း။

ကျိုးရှီယန်က လျူးယွဲ့ရဲ့ ရည်းစားရဲ့ အချစ်စာတွေကို ပို့ပေးရင်းနဲ့ သူ့မအတွက်ရောက်လာတဲ့စာတွေကို သူကိုယ်တိုင်ယူထားသည်။ သူက မင်ယွဲ့ကို အမြဲကြည့်ရှုပြီး သူမဟာ အယောင်ဆောင်တစ်ယောက်လို့ ထင်နေမိသည်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျန်ဟင်ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ကြည့်နေကာ၊ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ပုံပေါ်နေ၏။

ကျန်ဟင်က အလွန်ကြိုးစားအားထုတ်တတ်တဲ့သူဖြစ်သလို၊ အလွန်‌ေချာ‌ေမာတဲ့ပုံရှိပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံက သာမန်ပါပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှန်းကျင်းရဲ့ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုကို မြင်ဖူးပြီးနောက် ကျန်ဟင်ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံက သာမန်ပဲလို့ သူမထင် ပေသည်။၊ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ သူက အတော်လေးတော့ အောင်မြင်နေပါပြီ။

သူမက ကျန်ဟင်ကို ကြိုက်နေပေမယ့်၊ မိန်းကလေးတွေဟာ ထိန်းသိမ်းသင့်တယ်လို့လည်း ခံစားမိ၏၊ ဒါကြောင့် သူမက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာနည်းလမ်းနဲ့ စကားစမြည်ပြောဖို့ ကြိုးစား နေသည်။

ဒါပေမယ့် ကျန်ဟင်က ထုံးစံအတိုင်း တည့်တည့်ကြီးပဲ၊ သူကတော့ ဒီမိန်းကလေးက စိတ်မနှံ့ဘူးထင်၏၊ ဘာအဓိပ္ပါယ်မှမရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေ ဘာလို့အများကြီးမေးနေတာလဲလို့ပဲ တွေးနေသည်။

ကျန်ဟင်နဲ့ မင်ယွဲ့တို့နှစ်ယောက်ဟာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အမှတ်အမြင့်ဆုံးရခဲ့သူတွေဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပြဿနာတွေကို အတူတကွ ဆွေးနွေးကြသည်။

ကျုဆူဆူက ကျန်ဟင်ကို မကြိုက်တာတော့ မဟုတ်ပေမယ့်၊ မင်ယွဲ့ကိုတော့ စတင်မကြိုက်ဖြစ်လာသည်။

အခု သူတို့နှစ်ယောက် ပိုပြီးနွေးထွေးတဲ့အပြင်၊ ရယ်မောစကားပြောနေတာကို မြင်တော့ သူမအလွန်ဒေါသထွက်နေ၏။

"မင်ယွဲ့၊ ခုနောက်ပိုင်း အလုပ်က ဘယ်လိုလဲ။ လျူးယွဲ့က မင်ယွဲ့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါကူညီပေးရမလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်ယွဲ့။ ကျောင်းမှာ စာမေးပွဲအမှတ်ကောင်းတာက အသုံးမကျဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့က မင်ယွဲ့ရဲ့ အခန်းဖော်တွေဆိုတော့၊ ငါတို့ ကူညီနိုင်သေးတာပေါ့။ မင်ယွဲ့ အလုပ်စစ်ဆေးမှု အောင်မလား မသိဘူး။"

ကျုဆူဆူနဲ့ ကျိုးရှီယန်တို့က လက်တွဲပြီး ပြောနေသလိုပဲ၊ "စာသင်ခြင်းက ဘာအကျိုးရှိလဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အသုံးမကျဘူး။"

သူတို့က သူမကို အလုပ်စားပွဲခေါ်ဖို့ တကယ်ကူညီတာမဟုတ်ဘူး၊ မာနကြီးတဲ့အပြုအမူနဲ့ သူမကို နှိမ့်ချနေတာပါ။

ကျိုးကျွမ်းက အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေ၏။ သူက အတန်းဖော်တွေရဲ့ အလုပ်အကိုင်အခြေအနေကို တကယ်ဂရုမစိုက်မိ။ သူက နေ့တိုင်းငွေရှာရတာနဲ့ မအားလပ်၊ အတန်းသတင်းတွေကိုလည်း သိပ်ဂရုမစိုက်မိ။ ဒါ့အပြင် အတန်းထဲက မိန်းကလေးတွေက သူတို့ကိုယ်ပိုင်အုပ်စုလိုက်ရှိနေကြသည်။ သူ့မမိသားစုက ဆင်းရဲပြီး၊ အားလပ်ချိန်တိုင်းမှာ ငွေရှာနည်းတွေကိုပဲ တွေးနေရတော့ သူငယ်ချင်းမရှိသလောက်ပါပဲ။

ဒါပေမယ့် မင်ယွဲ့က သူမဆီက ကျပ်သိန်း ၁၄၀ လောက်တန်တဲ့ ကားတစ်စီးကို မကြာခင်ကပဲ ဝယ်ထားတာကို သူသိသည်၊ ပြီးတော့ အဲဒီကားကို ဝယ်နိုင်တဲ့သူက လက်ရှိဒီမှာ များများစားစားမရှိ!

သူက ကျိုးရှီယန်နဲ့ ကျုဆူဆူတို့ကို ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာနဲ့ စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဒီလူနှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းသည်။ ဒါက လက်တွေ့ကြိုတင်လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုပဲ၊ သူတို့က လက်တွေ့ကြိုတင်လေ့ကျင့်ခန်းသင်တန်းသားတွေပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ကြီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေလို ပြုမူနေကြ ပေသည်။

"မလိုတော့ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့မင်ယွဲ့မှာ အခု အလုပ်ရှိပြီ။"

ဝမ်ကျန်းက လျစ်လျူရှုသလို ပြောလိုက်သည်၊ "ခုနောက်ပိုင်း ငါ့ကို အရမ်းစိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်စေတယ်။ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိရတာ တကယ်တန်တာပဲ။"

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်လဲ။"

ကျုဆူဆူရဲ့ မျက်နှာက အဖြူရောင်ပြောင်းသွားပြီး၊ အသံက အနည်းငယ်ချွန်ထွက်လာသည်။ ဘေးခန်းက ကျောင်းသားတွေအားလုံးက သူမကို ကြည့်နေကြ၏၊ သူမရဲ့ စားပွဲဖော်တွေတောင်မှ အစာစားတာကို ရပ်လိုက်ကြသည်။ အလွယ်တကူရနိုင်တဲ့ ကောလဟာလတွေကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။