ဒီကား သိန်းတစ်ရာကျော်တန်တယ်

【ဒိုင်း- သီးသန့်သိုလှောင်နေရာ (၁၀ မီတာ x ၁၀ မီတာ) အထူးဆုလာဘ်ကို ရရှိပါပြီ။】

မင်ယွဲ့က သူမရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက နေရာလွတ်ကြီးကို မြင်နိုင်တယ်။ အဖြူရောင်အလွှာကြီးတစ်ခုပါ၊ လုံးဝအလွတ်ကြီးဖြစ်နေပြီး၊ ၁၀x၁၀ နေရာဆိုတာ သေးတာမဟုတ်ပါဘူး။

ဒီလိုမျိုး မှော်ဆန်တဲ့ ဆုလာဘ်ကို ရလာမယ်လို့ သူမ ဘယ်တော့မှ မျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ကောင်းပြီ၊ သူမမှာ စနစ်တစ်ခုရှိနေပြီဆိုရင်၊ ဒီအရာတွေက ဘယ်လောက်ဝေးကွာနိုင်မှာလဲ။

အိုး၊ မကြာခင်မှာ၊ သူမ အနှစ်သက်ဆုံးပစ္စည်းတွေအားလုံးကို သူမရဲ့ ပုဂ္ဂလိကနေရာမှာ သိမ်းထားနိုင်မှာပါ။ အမေက အိမ်ခိုးမှုတွေကို ထပ်ပြီးစိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။

ကောင်းတဲ့အမှုတွေလုပ်ရင် ဆုချီးမြှင့်တာကို သူမ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခု ဆုလာဘ်ရောက်လာတော့၊ မိခင်နဲ့ သမီးလေးနှစ်ယောက် လုံခြုံစွာရှိနေတယ်ဆိုတာကို မင်ယွဲ့ကို တိုက်ရိုက်မဟုတ်ဘဲ သွယ်ဝိုက်ပြောပြနိုင်မှာပါ။

သူမက ပျော်ရွှင်တဲ့အပြုံးနဲ့ အော်ဒါတွေကို ဆက်လက်လက်ခံနေပြီး၊ သူမရဲ့ကားက လမ်းများကို ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်နေ၏။

ညနေပိုင်းအိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျောနဲ့ ခါးတွေ ကိုက်ခဲနေသည်။ တက်စီမောင်းသူဖြစ်တာ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းလှသည်။

နက်ဖြန်ကျရင် အော်ဒါနည်းနည်းပဲ လက်ခံသင့်၏။ စနစ်ကြောင့် ဒီအလုပ်လုပ်နေရတာကို သူမ ဝမ်းသာသင့်တယ်၊ ကားမောင်းသူဖြစ်ဖို့ မလိုအပ်ဘူးလေ။

တချို့ တက်စီမောင်းသူတွေက မနက် ၆ နာရီမှာ ထပြီး၊ ည ၁၀ နာရီမှာ အလုပ်ပြီးကာ၊ ည ၁၁ နာရီ ၁၂ နာရီကျမှ အိပ်တာကိုလည်း သူသိလာတယ်။ သူတို့က တစ်ရက်ကို ၁၀ နာရီကျော် အလုပ်လုပ်ကြသည်။

တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် လူတိုင်းက ပိုက်ဆံရှာဖို့ ရုန်းကန်နေကြရ၏။

အဲဒီနေ့မှာ၊ မင်ယွဲ့က အော်ဒါတစ်ခုလက်ခံလိုက်တာ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ရှူးရှူး၊ မင်းကျောင်းမှာ ကြိုးစားပြီးလေ့လာရမယ်၊ အဲဒီလူယုံမရတဲ့သူတွေနဲ့ ရောထွေးမနေနဲ့။ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ပိုက်ဆံသုံးပါ၊ ဒါပေမယ့် မသုံးသင့်တာတွေအတွက် မသုံးနဲ့၊ နားလည်တယ်နော်။"

မိခင်နဲ့ သမီးက ကားပေါ်တက်လာသည်။ အမေက ရိုးသားစွာပြောနေပေမယ့်၊ သမီးက စိတ်မရှည်တဲ့ပုံရပြီး၊ ဖုန်းကိုင်ထားရင်း ပြောနေ၏-

"အမေ၊ ကျွန်မနားလည်ပါတယ်။"

"အသက်ကြီးပြီ၊ ဖုန်းကို အမြဲကြည့်နေတာ ရပ်လိုက်ပါ။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဝင်လို့ရတာနဲ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီလို့ မထင်နဲ့။ မင်းကို ကောလိပ်ပို့ဖို့ ငါတို့ ဒီလောက်ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရတာ၊ ဒီနောက်ဆုံးနှစ်အနည်းငယ်ကို မင်းအလဟဿမဖြစ်စေနဲ့..."

အမေက ဆက်တိုက်ပြောနေဆဲပါ၊ မိန်းကလေးက သိသိသာသာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေ၏။

"အမေ စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဘူးလား။ တစ်လကို ၁၅၀၀ ယွမ်ပဲ ရတယ်။ သမီးစိတ်ကြိုက် သုံးစွဲခွင့်ပေးချင်တာလား။ ပေကျင်းမှာ ၁၅၀၀ ယွမ်ဆို အခြေခံလိုအပ်ချက်အတွက်ပဲ လုံလောက်တယ်။ သမီးတော့ အရမ်းစရိတ်ကြေအောင် နေနေတာ။ သမီးဆီက ဘာထပ်လိုချင်သေးလဲ။ ဒါ့အပြင်၊ သမီးက အခုပထမ

နှစ်ကျောင်းသူပဲ။ ဖုန်းကြည့်တာက ဘာအမှားရှိလို့လဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး နေ့တိုင်းစကားများများနေတာ ရပ်လိုက်ပါလား။ အမေ သမီးကိုကျောင်းလိုက်ပို့စေချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ အမေဘာလို့လိုက်လာတာလဲ သမီးက သုံးနှစ်သမီးလည်းဟုတ်မနေဘူး”

အမေက သူမပြောတဲ့စကားကို အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ နောက်ခုံက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မင်ယွဲ့က အနည်းငယ် အရှက်ရနေပြီး၊ လမ်းပေါ်ကို မျက်စိမပြတ် စိုက်ကြည့်ရင်း ကားမောင်းနေသည်။

"ကလေး၊ မင်း ဘာလို့ဒီလိုပြောနေရတာလဲ။ ငါတို့က မင်းကို ကူညီဖို့ပဲ။ မင်းကြိုးစားမလေ့လာရင်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ တက်စီပဲမောင်းနိုင်မှာပါ။"

ပြောရင်းမင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်

မိန်းကလေးက မင်ယွဲ့ကို သိသိသာသာ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့ရဲ့ ငြင်းခုံမှုက မသက်ဆိုင်သူတွေကို ထိခိုက်စေမယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး၊ သူမရဲ့ အမေပြောတဲ့စကားက အထူးသဖြင့် မလေးမခန့်ဖြစ်တယ်လို့ သူမခံစားမိသည်။

"အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားသူတွေကို ထပ်မပြောပါနဲ့ တော့။"

သမီးရဲ့ အသံက အနည်းငယ်အားနည်းနေတယ်၊ သိသာစွာပဲ အများပြည်သူရှေ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာထိန်းဖို့ လိုအပ်လို့၊ ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံသင့်တယ်လို့ သူမခံစားမိတာကြောင့်ပါ။

ဒီလိုနဲ့ သူမရဲ့ အမေက သူမကြောက်နေတယ်လို့ ထင်ပြီး၊ အသံကို ပိုကျယ်အောင် ပြောလိုက်သည်-

"ငါမမှားဘူး။ သူမကိုကြည့်၊ အများဆုံးက အထက်တန်းကျောင်းပြီးတာပဲ။ သူမဘဝမှာ ရှန်းတက္ကသိုလ်ဝင်ပေါက်ကို ဝင်ဖူးမှာမဟုတ်ဘူး။ သူမကျန်တဲ့ဘဝမှာ မင်းကိုပဲ အားကျနေရမှာပဲ။"

"အမေ--"

မိန်းကလေးက အလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကလေးတွေကို အလုပ်လုပ်ကိုင်သူတွေကို လေးစားဖို့ သင်ကြားပေးတယ်၊ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေက အပြင်ထွက်ရင် အလွန်ယဉ်ကျေးကြ၏။

ဒီနေ့ သူမအမေလုပ်တဲ့အရာကို သူမတကယ်ကို သဘောမကျပါ။

"အမျိုးသမီးငယ်၊ အရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်။"

သူမက မင်ယွဲ့ကို သူမရဲ့တောင်းပန်ချက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ကိစ္စမရှိပါဘူး။

မင်ယွဲ့က ပုံမှန်အတိုင်းပြောပြီး၊ သူ့နောက်က အမေဆီ လှည့်ပြောလိုက်သည်-

"အဒေါ်၊ ကျွန်မက ရှန်းတက္ကသိုလ်က စတုတ္ထနှစ်ကျောင်းသူပါ။ အချိန်ပိုင်းတက်စီမောင်းနေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ခါ ဒီစကားတွေ မပြောပါနဲ့။"

နောက်ဆုံးတော့၊ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

မင်ယွဲ့ရဲ့ စကားတွေက ထိုအမေရဲ့ မျက်နှာပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သလို ဖြစ်သွား၏။

"ရှန်းတက္ကသိုလ် ရောက်ပါပြီ။"

နှစ်ယောက်စလုံး ကားကဆင်းသွားတယ်၊ မင်ယွဲ့က သီးသန့်ထွက်ပြီး ကားနောက်ပိုင်းက ခရီးဆောင်အိတ်တွေ ချပေးဖို့ ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ လေ့ကျင့်မှုမှာ ကောင်းမွန်တဲ့တိုးတက်မှုရှိပြီး၊ အခုတော့ လက်မောင်းအားကောင်းနေပါပြီ။

"သူမက ဘာအံ့သြစရာရှိလို့လဲ။ ဆင်းရဲတာပဲ။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရသွားတာတောင်၊ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရမှာပဲ။ ဘယ်မိန်းကလေးမျိုးက တက်စီမောင်းမှာလဲ။"

အမေက သူမမှားယွင်းတာတစ်ခုခုလုပ်မိတယ်လို့ မထင်ဘူး၊ Oak Green ကားက မောင်းထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း သူမကြားရရုံအသံနဲ့ ပြောနေ၏။

"ရှူးရှူး၊ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက သာမန်အတန်အစားဆိုပေမယ့်၊ မင်းက အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပညာသင်ယူမှုကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ကျောင်းသားရဲ့ အလုပ်က လေ့လာရေးပါ။ သူမကိုကြည့်၊ သူမရဲ့ မိသားစုက ဆင်းရဲတယ်၊ ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ ဂရုစိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ လေ့လာမှုကို လျစ်လျူရှုထားတယ်။"

အမျိုးသမီးက မင်ယွဲ့ကို နှိမ်ချတဲ့အနေနဲ့ သူမရဲ့ ကလေးကို ပညာပေးတာ၊ သူမမှန်တယ်လို့ ယုံကြည်ပြီး၊ဆက်ပြောနေ၏

"ဝိုး~ ခုနက ကားကိုမြင်လား။"

ဘယ်ကားလဲ။

"အစိမ်းရောင်နဲ့ဟာ၊ အဲဒါက အော်ဒီအထူးထုတ်ကား၊ သိန်းတစ်ရာကျော်တန်တယ်။"

ရှန်းတက္ကသိုလ်ဝင်ပေါက်ဝမှာ မင်ယွဲ့ကားကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ကျောင်းသားတွေက ဆွေးနွေးနေကြသည်၊ ယောက်ျားလေးတွေက ကားတွေကို အပိုအာရုံစိုက်တတ်တယ်၊ ဝယ်နိုင်ချင်မှ ဝယ်နိုင်မှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဇိမ်ခံကားတွေကို ရှန်းတက္ကသိုလ်ဝင်ပေါက်ဝမှာ မကြာခဏတွေ့ရတတ်၏။

သိန်းတစ်ရာကျော်တန်တဲ့ ကားတစ်စီးက ထိပ်တန်းဇိမ်ခံကားအဖြစ် မရေတွက်နိုင်ပေမယ့်၊ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကောင်းတဲ့ကားပဲဖြစ်သည်။

"ကြားလား။ သိန်းတစ်ရာကျော်။ အချက်အလက်မသိရင် မလိုအပ်တဲ့စကားမပြောနဲ့။ အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားသူတွေကို လေးစားပါ၊ ကျွန်မကိုလည်း လေးစားပါ။ ကျွန်မက အခု လူကြီးဖြစ်နေပြီ။"

မိန်းကလေးက နောက်ဆုံးဝါကျကို မပြောခဲ့၊ "မင်းရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို ငါမလိုချင်ဘူး။" အမေက သူ့ရဲ့ ပြဿနာကို သဘောပေါက်သွားတာလား၊ (သို့) မင်ယွဲ့ရဲ့ ကားစျေးနှုန်းကို အံ့အားသင့်သွားတာလား၊ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့သမီးကို အလျင်အမြန်ဆန့်ကျင်ဖို့ မလုပ်ခဲ့ဘူး။

မင်ယွဲ့ရဲ့ကားကတော့ အဝေးကြီးကို မောင်းနှင်သွားပြီးသားမို့လို့၊ ဒီမှာဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို သိပ်မသိတော့ဘူး။

"ယွဲ့ယွဲ့ အလုပ်ပြီးပြီလား။"

ည ၇ နာရီလောက်မှာ၊ အိမ်ကနေ ဖုန်းဆက်တယ်။ မင်ယွဲ့ ဒီဒီ မောင်းနေတာကို မသိကြဘူး၊ သူမကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ကြတယ်။ သူတို့စိတ်ထဲမှာ မင်ယွဲ့က ၉ နာရီမှ ၅ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်တယ်၊ ဒါကြောင့် အလုပ်ပြီးချိန်နောက်ပိုင်း အချိန်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က ပြီးတော့မှ သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို မေဒေးအားလပ်ရက်မှာ ကျင်းပမယ့်အကြောင်း သိလိုက်ရတယ်၊ သူ့ကို ပြန်သွားဖို့ အချိန်ရှိလားလို့ မေးလိုက်သည်။

သူမက ဝမ်းသာစွာ သဘောတူလိုက်၏။