မင်္ဂလာဆောင်တက်ရောက်ခြင်း

မင်ကန်းက ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ လာတာ၊ သူထွက်ခွာတဲ့အခါ အဝါရောင်ခွေးလေးကိုပါ ခေါ်သွားသည်။

နောက်နေ့ မိသားစုအားလုံး သူ့ဘဘအိမ်ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ သွားကြတယ်။ မင်ယွဲ့မှာ ဘဘသုံးယောက်ရှိတယ်။ မင်ယွဲ့အမေက သူ့အမေရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်ပြီး၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်ခင်မြတ်နိုးခံရ၏။

မင်ယွဲ့တို့တွေ အတော်ကြာကြာ ရောက်နေပြီ။ အစ်ကိုကြီးက အစ်ကိုကြီးဘဘရဲ့ သားပါ။ သူက မြို့နယ်အဆင့်မြို့တစ်မြို့မှာ တက္ကသိုလ်တက်ပြီး၊ ဘွဲ့ရပြီးနောက် အဲဒီမှာပဲ အလုပ်လုပ်နေသည်။

မင်ယွဲ့ရှန်းတက္ကသိုလ်လောက် မကောင်းပေမယ့်၊ ကောင်းတဲ့ကျောင်းတစ်ကျောင်းပါပဲ။

ဘွဲ့ရပြီးနောက် ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးရှိပြီး၊ အခုတော့ ကုမ္ပဏီရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ ရှိနေသည်။

ကောလိပ်မှာ ဒေသခံမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်၊ နှစ်အနည်းငယ် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ပြီး၊ အခုတော့ အိမ်ထောင်ကျပြီ။ နှစ်ကုန်ပိုင်းမှာ စေ့စပ်ပြီး၊ မကြာခင်က မေဒေးအားလပ်ရက်မှာ လက်ထပ်ခဲ့၏။

မင်ယွဲ့မိသားစုက စောစောရောက်လာတယ်။ မင်ယွဲ့အမေနဲ့ အဒေါ်က မင်္ဂလာဆောင်အိပ်ရာ ပြင်ဆင်ကူညီပေးသည်။ အိပ်ရာကို မင်္ဂလာဆောင်အနီရောင်စောင်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတယ်၊ လှပတဲ့လပြည့်ဝန်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ရက်လုပ်ထားသည်။

ပြတင်းပေါက်တွေမှာ စက္ကူပုံဖြတ်တွေ ကပ်ထားပြီး၊ မျက်နှာကျက်မှာ ပူဖောင်းတွေ ချိတ်ဆွဲထားတယ်၊ ငါ့ဝမ်းကွဲတူက အလှဆင်မှုတွေအတွက် အများကြီးတွေးခေါ်ထားပုံရသည်။

ငါ့ဝမ်းကွဲတူရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ခရီးစဉ်က ထွက်ခွာသွားပြီ၊ ကျေးရွာမှာ ဇာတ်စင်ပြင်ဆင်နေပြီ။ သူတို့က အနောက်တိုင်းမင်္ဂလာဆောင်ကျင်းပမယ့်သူတွေဖြစ်ပြီး၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်မင်္ဂလာဆောင်စီစဉ်သူနဲ့ အစီအစဉ်မှူးငှားထား၏။

ကျေးရွာလမ်းတွေမှာ အနီရောင်ကော်ဇောတွေ ခင်းထားပြီး၊ ဝေးဝေးကလူတွေက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဒီနေ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်ဖွယ်အခမ်းအနားကျင်းပနေတယ်ဆိုတာ သိနိုင်သည်။

အမျိုးသမီးက မြို့နယ်အဆင့်မြို့တစ်မြို့မှာ နေထိုင်တာကြောင့်၊ မနေ့က ဒေသခံဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားသည်။

ဒီနေ့၊ မင်္ဂလာဆောင်အခမ်းအနားအတွက်၊ ဟိုတယ်ကနေ သူတို့ကို လာခေါ်မှာပါ၊ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် အရမ်းဝေးကွာလွန်းသည်။

သတို့သမီးရဲ့ ဆွေမျိုးတွေက အတော်ကြာကြာကတည်းက ရောက်နေပြီ။ မင်ယွဲ့က ကားတစ်စီးပြီးတစ်စီး ဝင်လာတာကို စောင့်ကြည့်နေရင်း၊ သူ့ရဲ့ ဒုတိယဘဘနဲ့ အဒေါ်တို့က သူမကားကဆင်းလာတဲ့အခါ အတူလိုက်ပါလာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘဘ၊ အဒေါ်"

မင်ယွဲ့က လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်ပြီလား။ ဒါတွေက မင်းဝမ်းကွဲတူရဲ့ မိဘတွေပါ။"

မင်ယွဲ့က မြန်မြန်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်-

ဟယ်လို၊ ဘဘနဲ့ အဒေါ်။

လက ကနဦးကတည်းက လှပပေမယ့်၊ ပြုံးတဲ့အခါမှာ ပိုပြီးတောက်ပလာသည်။

ဇနီးမောင်နှံက ကနဦးမှာ သူတို့ရဲ့သမီးက ကျေးလက်ကယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ ခိုင်မာစွာပြောတာကို သက်တောင့်သက်သာမရှိဖြစ်နေသည်။ ကျေးလက်ကလူတွေကို မလေးစားတာမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေကိုယ်တိုင်က ကျေးလက်ကလာတာပါ။ သူတို့ရဲ့သမီးက တစ်ဦးတည်းသောသားသမီးဖြစ်ပြီး၊ သူမဒုက္ခရောက်မှာကို မလိုချင်ကြဘူး။

မင်ယွဲ့ကို မြင်ရတော့ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားတယ်၊ ကျေးလက်မှာ ဒီလိုလှပပြီး ထက်မြက်တဲ့ မိန်းကလေးရှိတယ်ဆိုတာ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။

"ကျွန်မတူမက ရှန်းတက္ကသိုလ်ကပါ၊ မင်္ဂလာဆောင်တက်ဖို့ ပြန်လာတာပါ။"

ဘဘက ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ သူတို့က မင်ယွဲ့အကြောင်းပြောတိုင်း အထူးဂုဏ်ယူစိတ်ဖြစ်မိသည်။ သူတို့ရဲ့ကလေးရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့အဆင့်တွေနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်း ပြောရတာ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာကောင်း လှ၏။

"ဘယ်လို ထူးချွန်တဲ့နေရာလဲ။"

ဇနီးမောင်နှံက မှတ်ချက်ပေးတယ်၊ လူတူချင်းတွေက အုပ်စုဖွဲ့တတ်တယ်၊ သူတို့ရဲ့ မိသားစုအပေါ် အထင်အမြင်က အတော်လေးတိုးတက်လာသည်။

ဒီမိသားစုအကြောင်း သိပ်မသိကြဘူး၊ သူတို့ရဲ့သမီး ကောလိပ်မှာ စတင်ရည်းစားထားတဲ့အခါ၊ ဒါက သေချာပေါက်ဆက်ရှိမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ထပ်မစုံစမ်းခဲ့ဘူး။

အံ့သြစရာကောင်းတာက၊ ကလေးနှစ်ယောက်က တကယ်တမ်း နောက်ဆုံးအထိ စကားပြောနေခဲ့သည်။

နှစ်ကုန်ပိုင်းက စေ့စပ်ဖို့ ဒီကို တစ်ကြိမ်လာခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါက ဒုတိယအကြိမ်ပါ။

သတို့သမီးက အလှအပပြင်ဆင်နေတာကြောင့်၊ သူ့မိဘတွေက ဒီဘက်ကို အရင်လာတာ။

ငါ့ဘဘနဲ့ သူ့မိသားစုကလည်း သူတို့ဘက်က ဆွေမျိုးတွေကို ဂရုစိုက်ရမယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ဝမ်းကွဲတူမိဘတွေကို ဂရုစိုက်တဲ့ အရေးကြီးတာဝန်ကို မင်ယွဲ့ဆီ လွှဲအပ်လိုက်သည်။

ငါ့ဘဘအိမ်ကလည်း တိုက်ခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ငါ့ဝမ်းကွဲတူက သူ့မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အထူးပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့်၊ ငါ့ဝမ်းကွဲတူမိဘတွေက အခြေအနေတွေ အတော်လေးညံ့တယ်လို့ ထင်သည်။

"မင်ယွဲ့လို့ ခေါ်လို့ရမလား။"

ငါ့ဝမ်းကွဲတူအမေက ပြုံးရင်းနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မမိသားစုက ကျွန်မကို ဒီလိုခေါ်ပါတယ်။"

"ကျွန်မတို့က တီယန်တီယန်အတွက် အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေတယ်။ သူမက အိမ်ကနေ အများကြီးမခွဲဖူးဘူး။ အနီးအနားမှာပဲ ကျောင်းတက်တယ်။ သူမဒီလောက်ဝေးကွာတဲ့နေရာကို လက်ထပ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ မျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

မင်ယွဲ့က သူမအဒေါ်ပြောတဲ့စကားကို နားထောင်ရင်း၊ သူမတကယ်ကို အထူးစဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသညါ။

သူမရဲ့သမီးက ဒီလောက်ဝေးကွာတဲ့နေရာကို လက်ထပ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး၊ ဒီလိုသာမန်အတန်အစားမိသားစုကို လက်ထပ်မယ်ဆိုတာ ကျိန်းသေပေါက်မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

မင်ယွဲ့က သူမဝမ်းကွဲတူရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကို အနည်းငယ်သိ ပေသည်။ သူမက ဒုတိယအဆင့်မြို့က တစ်ဦးတည်းသောသားသမီးဖြစ်ပြီး၊ သူ့မိသားစုမှာ အိမ်တစ်လုံးနဲ့ ကားတစ်စီးပိုင်ဆိုင်တယ်၊ သူမက အခုတော့ ဆေးရုံမှာ ဆရာဝန်ဖြစ်နေပြီ။ သူမမှာ အနာဂတ်တောက်ပမယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်၊ သူမနဲ့တူတဲ့နောက်ခံရှိသူအနီးအနားက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ရင်၊ သူ့ဘဝက ပိုကောင်းလာမယ်။

ဒါပေမယ့် အချစ်ဆိုတာ ရှင်းပြလို့မရနိုင်တဲ့အရာပါ။ ငါ့ဝမ်းကွဲတူမယားက ကောလိပ်မှာ ငါ့ဝမ်းကွဲတူကို ချစ်ကြိုက်ပြီး၊ ဒီဆင်းရဲတဲ့ယောက်ျားလေးကို ချစ်မိသွားတာ။

"အဒေါ်၊ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မဝမ်းကွဲတူမယားနဲ့ ဝမ်းကွဲတူတို့နှစ်ယောက်စလုံး H မြို့မှာ အလုပ်လုပ်ကြတယ်၊ အဒေါ်တို့နဲ့ နီးတယ်။"

ဒါပြောပေမယ့်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မစိုးရိမ်နိုင်မလဲ။ အရင်က သမီးတစ်ယောက်ရှိခဲ့တာ၊ အခုရုတ်တရက် လက်ထပ်နေပြီ။ သူတို့အားလုံးက သူတို့နဲ့အတူနေစေချင်ကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကလေးတွေက မလိုချင်ဘူးဆိုတာ ကြောက်နေကြသည်။

ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေက မိဘတွေနဲ့အတူနေရတာ မကြိုက်ကြဘူး၊ ဒါပေမယ့် မိဘတွေနဲ့မနေဘဲ အိမ်ငှားနေရင်၊ ကလေးတွေ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို ကြောက်နေကြသည်။ မိဘတွေက ကလေးတွေအတွက် ရေရှည်စီမံကိန်းတကယ်ထား၏။

"မြို့ထဲမှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး နေထိုင်တာက ပိုကောင်းတယ်။"

သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ မှတ်ချက်ပေးသည်။

"စောစောနောက်နောက် ဖြစ်လာမှာပါပဲ။"

မင်ယွဲ့က သူ့ဘဘမိသားစုရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို အနည်းငယ်သိတယ်။ သူ့ဘဘနဲ့ ဝမ်းကွဲတူတို့မှာ သိန်းဂဏန်းအချို့ စုမိမယ်။ သူတို့အတွက် အခုချိန်မှာ မြို့ထဲမှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ခက်ခဲမယ်၊ ဒါပေမယ့် အိမ်ဝယ်တာက သူတို့ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့အရာပါ။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူမယားကို မလက်ထပ်ခဲ့ရင်၊ ခရိုင်အတွင်းမှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်မှာပါ၊ ရှေ့ဆက်ငွေက အခုချိန်အတွက် လုံလောက်မှာပါ။ ဒါပေမယ့် ဒုတိယအဆင့်မြို့တစ်မြို့အတွက်တော့ မလုံလောက်ဘူး။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူမယားရဲ့ မိသားစုက ကျိန်းသေပေါက်ကူညီနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မဝမ်းကွဲတူက လက်ခံဖို့ ခက်ခဲမည်။

ဇနီးမောင်နှံက လူမှုရေးအဆင့်အတန်းအရ လိုက်ဖက်မှုမရှိဘူး၊ ဒါက ဝမ်းကွဲတူအပေါ် ဖိအားတွေအများကြီးဖြစ်စေတယ်။ ကံကောင်းတာက၊ ဝမ်းကွဲတူမယားက မျှော်လင့်ချက်မြင့်မြင့်မရှိဘူး၊ နှစ်ယောက်စလုံးက အတူတကွလုပ်ဆောင်ကြသည်။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူမိဘတွေ စိုးရိမ်နေတာက ပုံမှန်ပါပဲ။

"ယွဲ့ယွဲ့က ဒီနှစ် စတုတ္ထနှစ်ကျောင်းသူပဲ၊ အနာဂတ်အတွက် ဘာစီမံကိန်းတွေရှိလဲ။"

နှစ်ယောက်က အခြားအရာတွေ သိပ်မပြောကြဘူး၊ ပြောစရာခေါင်းစဉ်က မင်ယွဲ့ဆီ ပြောင်းသွား၏။

"ကျွန်မက အခု အတန်းဖော်တွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုပ်နေတယ်။"

မင်ယွဲ့က သူ့ကိုလည်း မဖုံးကွယ်ခဲ့ဘူး။

"ပေကျင်းမှာ ကုမ္ပဏီဖွင့်တာလား။"

နှစ်ယောက်က တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်ယောက်က ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ဆရာဝန်ဖြစ်တယ်၊ သူတို့ အခုထိ အနားယူမသွားသေးဘူး၊ ဒါပေမယ့် အနားယူပြီးနောက် ပင်စင်ရ ပေမည်။

လူငယ်အများစုက ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းစတင်ချင်ကြတယ်ဆိုတာ သူတို့သိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ယွဲ့ယွဲ့က မဘွဲ့ရသေးခင်မှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းစတင်မယ်ဆိုတာ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး။

"ဟုတ်တယ်"

ဇနီးမောင်နှံက အနည်းငယ်စိတ်ဝင်စားသွားတယ်၊ မင်ယွဲ့က ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင်၊ တီယန်တီယန်မိသားစုကို ကူညီနိုင်လိမ့်မည်။

မင်ယွဲ့ရဲ့ ထူးချွန်မှုကြောင့်၊ သူတို့ရဲ့ သားမက်အပေါ် ပိုပြီးတောင် လေးစားလာတယ်။

"ယွဲ့ယွဲ့က တကယ်အံ့သြစရာကောင်းတယ်။"

ဒီချီးကျူးမှုက စိတ်ထဲကပါ။

ရုတ်တရက် ဗုံးပေါက်ကွဲသံတွေ မြည်လာပြီး၊ အပြင်ဘက်မှာ မီးရှူးမီးပန်းတွေ ပေါက်ကွဲလာတယ်၊ မင်္ဂလာဆောင်ကား ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ သဘောပါ။

"အဒေါ်၊ အတူတူ သွားကြည့်ကြရအောင်။"

မင်ယွဲ့က သူမအဒေါ်ကို အပြင်ဘက်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူက သတို့သမီးကို သယ်ထွက်လာချိန်မှာ၊ ဒီမှာဓလေ့က သတို့သမီးရဲ့ခြေထောက်က မြေကြီးကို မထိရဘူး။

အဒေါ်က မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ သူ့သမီးကို ကြည့်နေတယ်၊ သေသပ်တဲ့အလှအပပြင်ဆင်မှုနဲ့၊ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု- အရမ်းပျော်ရွှင်တဲ့အပြုံးတစ်ခုပါ။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်စိုစွတ်နေတယ်။ ဒီနေ့၊ အဒေါ်က မှောင်နက်တဲ့အပြာရောင်ချင်းပေါင်အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး၊ သူ့လက်ထဲမှာ တူညီတဲ့အရောင်လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ခုကိုင်ထားသည်။ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ညှပ်ပြီး၊ သူ့အသွင်အပြင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ၊ သူ့သမီးနဲ့ သားမက်လာတာကို ကြည့်နေသည်။

သတို့သမီးရဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့အမူအရာက သူ့မိဘတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမက အခု အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး၊ သူ့မိဘတွေမှာ အိုမင်းရင့်ရော်မှုလက္ခဏာတွေ မြင်လိုက်ရသည်။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူက သူ့မယားရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း သက်သာစေတယ်၊ ပြီးတော့မှ သူမကို မင်းသမီးပုံစံသယ်ပြီး သူတို့ရဲ့အိမ်အသစ်ဆီ ပြန်သယ်သွားသည်။

ကျေးရွာကလေးတွေအားလုံး လှပတဲ့သတို့သမီးကို လာကြည့်ကြတယ်၊ ကျွန်မဝမ်းကွဲတူမယားက အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး၊ လူတိုင်းကို မင်္ဂလာဆောင်သကြားလုံးတွေ ဝေငှပေးသည်။

အခမ်းအနားစတင်တဲ့အခါ၊ သတို့သားနဲ့ သတို့သမီးက ဇာတ်စင်ပေါ်တက်ပြီး၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ လုပ်ဆောင်သွားသည်။

ကျေးရွာက အပျိုကညာတွေအားလုံး အားကျနေကြ၏၊ ဒါက နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အလှဆင်ထားတဲ့ အကောင်းဆုံးမင်္ဂလာဆောင်နေရာပဲ၊ နေရာတကာမှာ ပန်းတွေရှိနေပြီး၊ နောက်ခံက ခိုင်မာတဲ့သစ်သားနဲ့ပြုလုပ်ထားတယ်၊ အဖြူရောင်ဂါဝန်နဲ့ အနီရောင်ပိုးချည်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထားသည်။

စားပွဲစတင်တဲ့အခါ၊ သတို့သမီးက ခွက်ပုံးပေးဆက်ဖို့ ပိုမိုလှပသိမ်မွေ့တဲ့ ဝတ်စုံတစ်စုံကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားသည်။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူမိဘတွေက ဂုဏ်ထူးဆောင်ခုံမှာ ထိုင်နေကြသည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းမှာ တီယန်တီယန်ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမယ်။"

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူက၊ သူ့ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မကို အာမခံချက်ပေး၏။

"မင်းတို့ပျော်ရွှင်ရင် ဒါပဲအရေးကြီးတယ်။"

ယောက်ျားတွေက မကြာခဏ ထိန်းသိမ်းထားတတ်တယ်၊ ဘဘက စိတ်ဆိုးနေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ဆိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ အဒေါ်က ထရပ်ပြီး ဝမ်းကွဲတူတင်ဆက်တဲ့ ဝိုင်ကို သောက်လိုက် သည်။

သတို့သမီးက သတို့သားနဲ့လက်တွဲပြီး၊ စားပွဲတစ်ခုပြီးတစ်ခု သွားပြီး ဧည့်သည်တွေကို ဂုဏ်ပြုလိုက်၏။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူနဲ့ သူ့မိသားစုက အခမ်းအနားပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်၊ လက်ထပ်တာက တကယ်ပဲ ပင်ပန်းလှသည်။