မာနကြီးတဲ့အဒေါ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ခြင်း

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မလက်ထပ်လား မလက်ထပ်ဘူးလားဆိုတာ သင့်ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သင့်လိုစောင့်ရှောက်ရေးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လို ကျန်တဲ့ဘဝမှာ ပင်ပန်းလွန်းမှာပဲ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒီမယဉ်ကျေးတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူက သင့်ကို မကြိုဆိုပါဘူး။"

မင်ယွဲ့က လူတွေအားလုံးကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး၊ စွပ်ပြုတ်သောက်ရတာ ပိုပျော်စရာကောင်းလာ၏။

"သမီး”

မင်အမေက ခဏတာအတွက် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေမယ့်၊ ဒီလူမလာရင် ပိုကောင်း ပေသည်။

"အမေ၊ သူ့ကို စိတ်မထားနဲ့။ နောက်တစ်ခါသူလာရင် မောင်းထုတ်လိုက်ရုံပါပဲ။ ငါတို့ဆင်းရဲတုန်းက သူတို့ကို စီမံခန့်ခွဲဖူးတယ်။ အခု ငါတို့ချမ်းသာလာပြီ၊ သူတို့က ငါတို့ရှေ့မှာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလုပ်ရဲသေးတယ်။ ငါတို့ ဒီနှစ်တွေအတွက် လက်လျှော့ပေးတာက သူတို့ကို နာမကျန်းဖြစ်စေတယ်။"

မင်ယွဲ့က အနားပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုပ်ရည်နဲ့ ပါရမီထိပ်တန်းဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒီအမျိုးသမီးက မင်ယွဲ့ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဝါကြွားရဲတယ်။ သူမက မင်ယွဲ့ကို သူ့သားအတွက် ဇနီးရှာဖို့ အရင်းအမြစ်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုချင်တာပါ။

သူ့ရဲ့အငတ်သားလေးက သုံးဆယ်ရှိပြီ၊ မိဘတွေဆီက ငွေယူနေဆဲပါ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ပန်းကန်တစ်ချပ်မှ မဆေးဖူးဘူး၊ သူဟာ ပျက်စီးသွားတယ်။ သူ့လိုအမေနဲ့ဆိုရင်၊ ဘယ်သူက သူ့မိသားစုကို လက်ထပ်ချင်မှာလဲ။ သူတို့က တကယ်ကို ကံမကောင်းကြဘူး။

လူတွေက အရင်က ဆင်းရဲတဲ့ဆွေမျိုးတွေလို့ ပြောကြတယ်၊ ဘယ်သူမှ သူတို့အကြောင်း ပြောချင်ကြတာမဟုတ်ဘူး၊ အရှက်ရစရာပါ။ အခုတော့၊ သူတို့ရဲ့ဆွေမျိုးလို့ အရှက်မရှိ ပြောနေတာက ဘယ်သူလဲမသိ၊ ရက်အနည်းငယ်တစ်ခါ လာပြီး အလကားစားနေသည်။ ကံကောင်းတာက ကျွန်မမိဘတွေက စိတ်ရှည်တယ်၊ ဒီလိုဆွေမျိုးမျိုးကို သည်းခံနိုင်၏။

မင်ယွဲ့က စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်လိမ့်မယ်။ လီအိုကျေးရွာကလူတွေက သူမကိုမြင်ရင်၊ သူမအောင်မြင်တာကို အားလုံးချီးကျူးကြသည်။

အခြားသူတွေလည်း အောင်မြင်ကြပေမယ့်၊ မင်ယွဲ့က အခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူမအောင်မြင်တာနဲ့အမျှ၊ ကျေးလက်ကို လမ်းပြင်ဆင်ဖို့ ပိုက်ဆံလှူခဲ့သည်။

စကားဟောင်းပြောသလိုပဲ၊ "ချမ်းသာချင်ရင် လမ်းအရင်ဖောက်ပါ။"

သူတို့နေရာက ဝေးလံတယ်လို့တော့ မဟုတ်ပေမယ့်၊ သူတို့ရဲ့တံခါးဝဆီ လမ်းခင်းထားတာက ပိုပြီးအဆင်ပြေတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေမှာ ရွှံ့တွေထဲ လျှောက်မနေရတော့ဘူး၊ လမ်းတွေလည်း ရွှံ့စေးမဖြစ်တော့ဘူး။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူက ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ ဖုန်းဆက်လာတယ်၊ သူ့လက်ဆောင်က အရမ်းစျေးကြီးတယ်လို့ ပြောသည်။

မင်ယွဲ့က ပေးပြီးသားဖြစ်တာကြောင့်၊ သူမဝယ်နိုင်မယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မဝမ်းကွဲတူမယားကို သူမကိုယ်တိုင် ဝန်ထုပ်မရှိဘဲ သုံးစွဲခွင့်ပြုလိုက်ပါ။

သူမက H မြို့မှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ချင်ရင်၊ သူမက သူတို့ကို ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ချေးနိုင်တယ်လို့တောင် ပြောသေးသည်။

ဝမ်းကွဲတူတွေ အချင်းချင်းချေးငွေတောင်းရင်၊ မင်ယွဲ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက ရှင်းနေတယ်- အတိုးမရှိ၊ အချိန်ကန့်သတ်ချက်မရှိ၊ ပိုက်ဆံရရင် ပြန်ဆပ်လို့ရသည်။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူက အနည်းငယ် စိတ်မသက်သာဖြစ်နေတယ်။ သူနဲ့ သူ့မယားက H မြို့မှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ခိုင်မာစွာဆုံးဖြတ်ခဲ့ရင်၊ သူ့မယားတိုင်က ကျိန်းသေပေါက် ငွေကြေးအကူအညီပေးမှာပါ၊ ဒါပေမယ့် ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ဘူး။

တီယန်တီယန်က သူ့ကို လက်ထပ်တာနဲ့တင် အရှုံးရှိပြီ၊ ဒါကြောင့် သူ့မယားတိုင်ရဲ့မိသားစုဆီက ပိုက်ဆံမယူသင့်ဘူး။

ဒါပေမယ့် သူက တစ်လတစ်လရတဲ့ ပိုက်ဆံကို တောင်းရမှာ အရှက်ရနေသည်။

"ဝမ်းကွဲတူ၊ ငါတို့က မိသားစုလိုပဲ။ မင်းငါ့ကို ပိုက်ဆံချေးရမှာ အရမ်းရှက်နေရင်၊ ငါ့အမေကို မင်းအတွက်ချေးခိုင်းလို့ရသည်။"

မင်ယွဲ့က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ သူမတကယ်ကို ဒီငွေအနည်းငယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ့ဘဘနဲ့ သူ့မိသားစုက အရင်က သူ့ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ခဲ့တယ်၊ အခုသူမငွေရှိလာတော့ သူ့ဝမ်းကွဲတူကို ကူညီပေးတာ သိပ်အရေးမကြီးဘူး။

ကျွန်မဝမ်းကွဲတူက နောက်ဆုံးတော့ မလိုချင်ဘူး။

ကျွန်မမိဘတွေကို တစ်ရက် ၂၀,၀၀၀ ယွမ်ပါတဲ့ကဒ်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်၊ အခုဆို လေးလကျော်သွားပြီ။ သန်းနှစ်သန်း

ကျော်ရှိမယ်၊ သူတို့အတွက် လုံလောက်ပါသည်။

"အမေ၊ အဖေ၊ ရှန်းကျင်းကို သွားချင်လား။"

မင်ယွဲ့က သူ့မိဘတွေရဲ့ အမြင်ကို မေးဖို့ အချိန်ကျပြီထင်တယ်၊ သူတို့သဘောတူရင်၊ ရှန်းကျင်းကို ခေါ်သွားပြီး နေစေမှာပါ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့အိမ်ဟောင်းမှာ နေတာကို ပိုကြိုက်တယ်၊ အိမ်နီးချင်းတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေရှိတယ်၊ အချင်းချင်းသွားလာလည်ပတ်ရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။"

မင်ယွဲ့က မခိုင်းဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမဘယ်အချိန်မဆို ပြန်လာနိုင်လို့ပါ။

"ဒါလည်း အိုကေပါတယ်၊ အမေ၊ အဖေ။ ကျေးလက်မှာ စူပါမားကတ်တစ်ခု ဖွင့်ကြည့်ရအောင်လား။"

ကျေးလက်မှာ စူပါမားကတ်တွေ မရှိဘူး။ အခု လူတိုင်းရဲ့ ဘဝတွေ တိုးတက်လာတော့၊ အားလုံးက မြို့ငယ်လေးကို သွားပြီး ဈေးဝယ်ကြတယ်။ ဧည့်သည်တွေ ရုတ်တရက် လာလည်ရင်လည်း အရမ်းအဆင်မပြေဘူး။

"ဝယ်လက်အား ဒီလောက်မများဘူး။"

မိဘတွေက မဝင်မဝင်ဖြစ်နေတယ်၊ မင်ယွဲ့ကလည်း ဒီပြဿနာကို စဉ်းစားခဲ့သည်။

"ဒါဆို မြို့ငယ်လေးမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ကြရအောင်။ မြို့ငယ်လေးမှာ စူပါမားကတ်ကြီးတစ်ခုဖွင့်ပြီး၊ အိမ်မှာ ဆိုင်သေးသေးလေးတစ်ဆိုင်ထားမယ်၊ ဒါဆိုရင် ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စူပါမားကတ်ကနေ တိုက်ရိုက်ရနိုင်မယ်။"

ဒါက သူ့မိဘတွေကို လက်ခံယုံကြည်စေသည်။ သူတို့က စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ လက်မှုလုပ်ငန်းတွေက ရေရှည်မှာ အဖြေမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်လာတယ်၊ အခုသူတို့ရဲ့သမီးက အောင်မြင်နေပြီဆိုတော့၊ သူမက စီးပွားရေးငယ်တစ်ခုစဖို့ ကူညီနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ။

သူတို့က အရင်က စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သာမန်မိသားစုတွေက စမ်းကြည့်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ မိဘအိုတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့၊ ကလေးငယ်တွေကို မွေးမြူဖို့၊ တစ်ချက်မှားသွားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒေဝါလီခံပစ်လိုက်ရမယ်၊ ပြန်မထူနိုင်တော့ဘဲ ကြွေးမြီတွေနဲ့ပဲ ကျန်ခဲ့မည်။

"အမေ၊ အဖေ၊ ကျွန်မပေးတဲ့ကဒ်ထဲမှာ သန်းနှစ်သန်းကျော်ရှိမယ်။ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ပါ။"

မင်မိဘတွေက အံ့အားသင့်သွားတယ်၊ သူတို့ဘယ်တော့မှ ဒီလောက်ငွေများများ မမြင်ဖူးကြ။

ဒါက သန်းနှစ်သန်းကျော်၊ သူတို့သမီးက သုညအပိုထည့်လိုက်တာလားဆိုတာ အားလုံးကြောက်နေကြသည်။

"မင်းရဲ့ပိုက်ဆံအားလုံးကို ငါတို့ကို မပေးနဲ့၊ ကိုယ့်အတွက် သိမ်းထားပါ။"

မင်ယွဲ့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားတိုက်တွန်းပေးတာတောင်၊ ယွမ်ပေါ့ကို တစ်ရက် ၂၀,၀၀၀ ယွမ် နေ့စဉ်အခြေခံဆုလာဘ်ကို သူ့ရဲ့တခြားကဒ်ကို လွှဲပြောင်းခိုင်းလိုက်ရုံပဲရသည်။

သန်းနှစ်သန်းကျော်ပါတဲ့ ဒီကဒ်က အခုချိန်ထိ သူ့မိဘတွေအတွက် လုံလောက် ပေမည်။

မင်ယွဲ့က သူတို့က ငွေကို ပူလောင်နေတဲ့အာလူးလို ကိုင်ပြီး မယူဖို့ ငြင်းဆန်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

သူမက ထပ်မရှင်းပြချင်ဘူး၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့ကို သူမရှန်းကျင်းမှာ အတော်လေးကောင်းကောင်းနေနိုင်ပြီး၊ သုံးစရာပိုက်ဆံရှိတယ်လို့ ပြောပေမယ့်၊ သူတို့က မင်ယွဲ့က အိမ်ကို ငွေအားလုံးလွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး၊ တခြားပြည်နယ်မှာ စရိတ်ကြေအောင် နေနေတယ်လို့ ဆက်လက်ခိုင်မာစွာ ပြောနေကြသည်။

မင်မိဘတွေက သူတို့သမီးပေးတဲ့ကဒ်ထဲမှာ သန်းနှစ်သန်းကျော်ရှိတယ်ဆိုတာ သိရတော့၊ စူပါမားကတ်ဖွင့်ချင်စိတ်က ပိုပြီးအားကောင်းလာ၏။

မင်ယွဲ့က အိမ်မှာနေစဉ်၊ နောက်နေ့မှာ မြို့ငယ်လေးကို နေရာရှာဖွေဖို့ သွားခဲ့သည်။

မင်ယွဲ့က လမ်းအသစ်နဲ့ လမ်းဟောင်းရဲ့ လမ်းဆုံမှာ နေရာတစ်ခုကို သတိထားမိတယ်၊ စူပါမားကတ်ဖွင့်ဖို့ အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်လို့ တွေးမိသည်။

တာဝန်ရှိသူကို ရှာဖွေပြီး၊ ဆိုင်လေးဆိုင်ဝယ်ကာ၊ နောက်မှ ချိတ်ဆက်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ငှားတာမဟုတ်ဘူး၊ ဝယ်တာ၊ မင်ယွဲ့က အရမ်းချမ်းသာ ပေသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးနေတယ်၊ သူဘယ်တော့မှ ဒီလောက်ရက်ရောတဲ့သူကို မတွေ့ဖူးဘူး၊ တစ်ခါတည်းနဲ့ ဆိုင်လေးဆိုင်တောင်းတာ။

မြို့ငယ်လေးက ဆိုင်တွေက စျေးမကြီးဘူး၊ မြို့လယ်ခေါင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်ယွဲ့က နောက်ပိုင်းပြဿနာတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ ငှားမယ့်အစား ဝယ်လိုက်တာ၊ ဝယ်လိုက်ရင် နောက်ပိုင်းပြန်ပြင်ဆင်မှုတွေကို စီမံရတာ ပိုလွယ်မယ်။

ဆိုင်တစ်ဆိုင်က ၁၆၀,၀၀၀ ယွမ်၊ ဒါဆို လေးဆိုင်က ၆၄၀,၀၀၀ ယွမ်ပဲ။ မင်ယွဲ့က ဆိုင်တွေကို ဝယ်လိုက်တာ အလုပ်ဖြစ်တယ်လို့ ထင်သည်။

မင်မိဘတွေက သူတို့သမီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်မှုကို အံ့အားသင့်သွားတယ်၊ သူတို့မူလက ဆိုင်အများကြီးကြည့်ပြီး၊ နောက်မှ ဆုံးဖြတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ။

မမျှော်လင့်ထားတာက၊ သူတို့သမီးက ချက်ချင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က သူတို့နောက်မှ နောင်တရမှာကို ကြောက်နေတယ်။ စရိတ်ကြေအောင် နေထိုင်တတ်တဲ့သူတွေက၊ သူမဒီနေ့ ပုံပေါ်မပြခဲ့ရင်၊ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး စဉ်းစားကြည့်တဲ့အချိန်မှာ စူပါမားကတ်က ပျောက်သွားနိုင်၏။

ကျွမ်းကျင်သူတွေကို တိုက်ရိုက်ငှားပြီး၊ ပုံကြမ်းတွေရေးဆွဲခိုင်းတယ်၊ ပုံကြမ်းတွေကို မိဘတွေဆီပေးပြီး၊ ဆောက်လုပ်ရေးနဲ့ ပြန်ပြင်ဆင်မှုကို ကြီးကြပ်ခိုင်းသည်။

မင်ယွဲ့က ရှန်းကျင်းကို ပြန်လာခဲ့သည်။

ကုမ္ပဏီကို ပြန်သွားတော့၊ ပုံမှန်လည်ပတ်နေတာပင်။

ဂိမ်းက အခုတော့ တိုးတက်မှုနဲ့ စမ်းသပ်လည်ပတ်မှုအဆင့်ရောက်နေပြီ၊ ကျန်ဟင်နဲ့ ဝမ်ကျန်းတို့က ခုနောက်ပိုင်း အလွန်အလုပ်များနေသည်။

"ဘောနပ်စ်အတွက် ကံကောင်းပါစေ။ ငါအကုန်လုံးနဲ့အတူတူ။"

မင်ယွဲ့ပို့တဲ့ပိုက်ဆံကို မြင်ရတော့၊ ကျန်ဟင်နဲ့ ဝမ်ကျန်းတို့က မရိုမသားသူဌေးကြီးဆီ လက်လျှော့ဖို့ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။

သူမကို လက်လှမ်းမမီတဲ့မန်နေဂျာဖြစ်ချင်ရင် ဖြစ်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကုမ္ပဏီမှာ အစုရှယ်ယာရှင်တွေပဲ။ ဒါ့အပြင်၊ ယွမ် ၂၀,၀၀၀ ပါတဲ့ အနီရောင်အိတ်ကလေးက ကြည့်ရတာ အတော်လေးကောင်းသည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက စွမ်းအင်အပြည့်နဲ့ အလုပ်ဆီ ပြန်သွားသည်။

"သူဌေးကြီးက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ သူပြန်လာတာ ခဏပဲရှိသေးတယ်၊ ဒါ့အပြင် ဒါရိုက်တာချန်းနဲ့ မန်နေဂျာဝမ်ကို ကြည့်လိုက်၊ သူတို့မှာ မှော်ဆေးတွေ သောက်ထားသလို စွမ်းအင်တွေပြည့်နေတယ်။"

"တကယ်ပဲ၊ သူဌေးကြီးက ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်ပါ။"

သူတို့က မင်ယွဲ့အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာ၊ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ မင်ယွဲ့က သူမစိတ်ကြိုက်ရင် ပိုက်ဆံတွေ ဖြုန်းတီးတာပါပဲ။

မေဒေးမှာ၊ မင်ယွဲ့က သူတို့အတွက် အဖွဲ့အစည်းတည်ဆောက်ရေးလုပ်ဆောင်ချက်တွေ ဘာမှ စီစဉ်မပေးခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့ခေတ် အလုပ်သမားတွေက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံကို ခွဲဝေရတာ၊ သူတို့ရဲ့အားလပ်ရက်တွေကို အဖွဲ့အစည်းတည်ဆောက်ရေးလုပ်ဆောင်ချက်တွေအတွက် အသုံးပြုရတာကို မုန်းတီးကြသည်။

ဒါကြောင့် ကုမ္ပဏီက သူတို့ကို ယွမ် ၂၀၀ တန်တဲ့ စူပါမားကတ်လက်ဆောင်ကဒ်တစ်ခု ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်၏။