လင်းကျင်းနှင့် တစ်ဖန်ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

မြတ်နိုးရာအလုပ်ဟူသည် ပင်ပန်းရကောင်းမှန်းမသိဟု ဆိုကြသော်လည်း မင်ယွဲ့တစ်ယောက် နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ၌မူ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတို့မှာ ညောင်းညာနေပြီ ဖြစ်သည်။

【 ယွဲ့ယွဲ့... ဒီအလုပ်ကို တကယ်ပဲ သဘောကျရဲ့လား 】

မင်ယွဲ့သည် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချကာ စိတ်ထဲမှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဝါသနာတစ်ခုဟာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ဆွဲဆောင်မှုဟာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားတတ်တာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ ဒီအလုပ်ကို ရေရှည်လုပ်ဖို့ စိတ်မကူးခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ အတွေ့အကြုံယူရင်း ငါ့ရဲ့ မုန့်လုပ်တဲ့အတတ်ပညာကို အထွတ်အထိပ်

ရောက်အောင် လေ့ကျင့်မည်။ပြီးရင်တော့... လွတ်လပ်တဲ့ ကောင်းကင်ပြင်ဆီကိုပဲ ပျံသန်းတော့မည်ဟု စဉ်းစားနေသည်။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ခိုင်မာသည်။ အတွေ့အကြုံဟူသော ကျောက်စာတိုင်ကို စိုက်ထူပြီးမှသာ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းသစ်ကို လှမ်းရန် သူမ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ နေ့စဉ်အလုပ်ခွင်သို့ စောစီးစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ယခင်က ကားမောင်းသည့်အလုပ်တွင် စိတ်အပန်းဖြေလိုလျှင် အက်ပလီကေးရှင်းကို ခဏပိတ်ထား၍ ရသော်လည်း၊ မုန့်ဖုတ်ဆရာမ အလုပ်၌မူ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုး မရှိပေ။

သူမသည် မျက်နှာကို ရေအေးအေးဖြင့် သစ်ကာ၊တိုနာ ကို အသာအယာ လိမ်းကျံလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမထက်ဝယ် နံနက်ခင်း ရုံးတက်ရုံးဆင်းချိန်၏ လှုပ်ရှားမှုများက ဆူညံနေသဖြင့် ကားမောင်းရမည်ကို ငြီးငွေ့လာကာ အများသုံး လျှပ်စစ်စကူတာလေးတစ်စီးဖြင့် ဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ အလုပ်လုပ်ရာ မုန့်ဆိုင်လေးမှာ "တွေ့ဆုံခြင်း" (Encounter) ဟု အမည်ရပြီး အလွန်ပင် ရိုမန်းတစ်ဆန်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံထားသည်။

ဆိုင်အတွင်းသို့ မင်ယွဲ့ ဝင်လာသောအခါ ဆိုင်မန်နေဂျာက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ အမည်တပ်ထားသော ရင်ထိုးလေးကို ပေးအပ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူမအတွက် ယနေ့မှစတင်ကာ ဖောက်သည်များအတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မုန့်ဖန်တီးပေးခွင့်ရသည့် သင်္ကေတပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်၏ အလယ်ဗဟို၊ အလင်းရောင်များအောက်တွင် မင်ယွဲ့ မနေ့က ပြုလုပ်ခဲ့သော ကိတ်မုန့်လေးမှာ ဖန်အုပ်ဆောင်းအတွင်း၌ တင့်တယ်စွာ နေရာယူထားသည်။ ထိုကိတ်မုန့်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း လက်ရေးလှစာသားများက လာရောက်ကြည့်ရှုသူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားလေသည်။

"ဖေဖေ... ဒီကိတ်မုန့်က အရမ်းလှတာပဲ။ သားသားမွေးနေ့ကျရင်လည်း ဒါမျိုးပဲ လိုချင်တယ်" ဟု ကလေးငယ်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေသည်ကို မင်ယွဲ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးငယ်က ကိတ်မုန့်ပေါ်ရှိ "လန်" (သစ်ခွပန်း) ဟူသော ရှေးဟောင်းတရုတ်စာလုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးမြန်းနေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း "ဒါက သစ်ခွပန်းကို ဆိုလိုတာပါ သား။ ရှေးဟောင်းစာလုံးမို့ သား မသိသေးတာ။ ဒါက 'လန်ထင်စု' ဆိုတဲ့ နာမည်ကျော် စာသားပဲ" ဟု စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြနေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ဝတ်စုံလဲပြီးနောက် အဘိုးအဘွား ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးအတွက် ခရမ်းရောင် အာလူးချို၊ ပြောင်းဖူးနှင့် ကန်စွန်းဥတို့ကို အခြေခံထားသော တရုတ်နန်းတွင်း မုန့်လေးများကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ ခရမ်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ်ကြားတွင် မက်မွန်ပန်းပုံသဏ္ဌာန် ဖော်ထားသော ထိုမုန့်လေးများသည် မြင်ရသူအဖို့ အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်လှသည်။

"တကယ် အရသာရှိတာပဲ သမီးရယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်" ဟု အဘွားအိုက ချီးမွမ်းစကားဆိုသည့်အခါ မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုအဟုန်က လှိုင်းတံပိုးသဖွယ် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

မိမိဖန်တီးမှုအပေါ် သူတစ်ပါးက နှစ်သက်ကျေနပ်ခြင်းမှာ မုန့်ဖုတ်ဆရာမတစ်ဦးအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆုလာဘ်ပင် မဟုတ်ပါလော။

တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်များနေသဖြင့် ပင်ပန်းသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ စိတ်က လန်းဆန်းနေသည်။ သို့သော် ဆိုင်တံခါးပွင့်သွားကာ လူတစ်စု ဝင်လာသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ရှိနေသော အပြုံးများမှာ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ဝင်လာသူများမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လျူယွဲ့နှင့် လင်းကျင်းတို့ ဖြစ်သည်။

"မင်ယွဲ့... နင်က ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လျူးယွဲ့သည် သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ စီးပွားရေးပျက်ကပ်ဆိုက်နေသဖြင့် စိတ်နောက်နေသည့်ကြားမှ မင်ယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လင်းကျင်းမှာမူ မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"မင်ယွဲ့... နင် အလုပ်ကောင်းကောင်း မရသေးရင်တောင်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ အောက်ခြေအလုပ်တွေ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရထားတဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အောက်ခြေသိမ်း စားပွဲထိုးလုပ်နေတယ်ဆိုတာ နင့်ကျောင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

လင်းကျင်း၏ စကားက မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထိုးစိုက်လာသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသထက် အသိဉာဏ်က ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်။

"ပေကျင်းတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတာနဲ့ ကိုယ်နှစ်သက်တဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် မရှိတော့ဘူးလား။ ဘယ်သူကများ အလုပ်အကိုင်တွေကို အနိမ့်အမြင့် သတ်မှတ်ထားလို့လဲ" ဟု သူမ စိတ်ထဲကသာ ပြောလိုက်မိသည်။

ဘေးနားရှိ စားပွဲထိုးလေးမှာ မင်ယွဲ့က ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဆင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားမတတ် အံ့သြသွားရသည်။ ဤမျှ ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားသူတစ်ဦးက မိမိတို့နှင့်အတူ လက်တွဲလုပ်ကိုင်နေသည်မှာ ဂုဏ်ယူစရာပင် မဟုတ်ပါလား။

"နင့်အလုပ်မဟုတ်တာကို ဝင်မပါစမ်းနဲ့" မင်ယွဲ့က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်ယွဲ့... ငါ နင့်ကို မချစ်တော့ပေမဲ့ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေပဲလေ။ နင် အလုပ်လိုချင်ရင် ငါ့မိသားစု ကုမ္ပဏီမှာ လာလုပ်လို့ရပါတယ်..."

လင်းကျင်း၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် မင်ယွဲ့က ပြတ်သားစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တော့။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ နင် တကယ် ကူညီချင်ရင် သူတို့ကိုသွားကူညီလိုက်ပါ။ ငါ့အတွက်တော့ ဘာအကူအညီမှ မလိုဘူး"