ကောင်းကင်ဘုံက စီစဉ်ပေးသော ဖူးစာ

လင်းကျင်းသည် မင်ယွဲ့ကို ထိုမျှလွယ်လွယ်နှင့် လက်လွှတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ တစ်ချိန်က မိမိ မရယူနိုင်ခဲ့သော အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါး ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေနိမ့်ကျနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့အတွက်မူ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးစွမ်းနေသယောင် ရှိသည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

"ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေဖို့ လိုလို့လား။ နင် ငါ့ကို မုန်းနေတာဟာ တကယ်တော့ ငါ့ကို ချစ်နေသေးလို့ မဟုတ်ဘူးလား"

မင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လက်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးရိပ်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး အေးစက်ခက်ထန်သော အငွေ့အသက်များကသာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

"လင်းကျင်း... နင် ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိတာလား။ ကိုယ့်ရည်းစားရှေ့မှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို နင် ငါ့ကို ချစ်နေတုန်းပဲလားလို့ မေးရဲအောင် နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ နင်လို အမှိုက်တစ်စထက်စာရင် တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း နေသွားရတာကမှ မြင့်မြတ်ဦးမယ်"

ထိုစဉ် ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝတ်စုံပြည့်ဖြင့် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ဆိုင်ရှိ ဝါရင့်မုန့်ဆရာကြီးထံတွင် ကြိုတင်မှာကြားထားသူ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာကြီးမှာ ယနေ့ မလာရောက်နိုင်သဖြင့် ဆိုင်

မန်နေဂျာက မင်ယွဲ့ကိုပင် တာဝန်ပေးအပ်

လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ" မင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်ပြီး လင်းကျင်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ— "စားချင်ရင် မှာစား။ မစားချင်ရင်လည်း အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ အမြန်ထွက်သွားကြပါ။ ငါ့မှာ အချိန်ပိုမရှိဘူး"

မင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မီးဖိုဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ရာ တရုတ်နန်းတွင်း မုန့်သေတ္တာလေးများကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသည်။ သူမသည် ထိုမုန့်သေတ္တာပေါ်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တံဆိပ် (လေဘယ်) လေးကို ဂရုတစိုက် ကပ်နှိပ်လိုက်သည်။

မုန့်သေတ္တာကို လာရောက်ယူဆောင်သူနောက်သို့ မင်ယွဲ့၏ အကြည့်တို့က မသိမသာ လိုက်ပါသွားမိသည်။ ဆိုင်အပြင်ဘက်ရှိ ဇိမ်ခံကားတစ်စီးအတွင်းသို့ ထိုသူ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုစဉ် ကား၏ နောက်မှန်တံခါးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာ၏။

အနက်ရောင် ရှပ်အင်္ကျီ လက်စကကို ပင့်တင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး။ သူ၏ မျက်နှာကျမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်ပြီး နှာတံကလည်း စင်းလုံးချောလှသည်။ သူက မျက်နှာကို အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ ရင်ခုန်သံတို့မှာ အရှိန်ပြင်းစွာ စည်းချက်ဝါးချက် ပျက်သွားရသည်။ ထိုအေးစက်သော အကြည့်များအတွင်း၌ ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေသယောင် သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

【 ယွဲ့ယွဲ့... ကောင်းကင်ဘုံက ချပေးတဲ့ ဖူးစာရှင်ပဲ။ မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်စမ်းပါ 】

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ယွမ်ပေါင်၏ အသံကြောင့် မင်ယွဲ့ လန့်သွားရသည်။ "ယွမ်ပေါင်... နောက်ခါဆို သတိပေးဦးလေ။ ဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတာ ကြောက်စရာကြီး"

မင်ယွဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုကားလေးမှာ မမြင်ကွယ်ရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ နှမြောတသစိတ်ဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျင်းတို့မှာ မပြန်သေးဘဲ ရှိနေဆဲပင်။

"မင်ယွဲ့... ငါတို့ စကားပြောရအောင်" လင်းကျင်းက သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေကို ကြည့်ကာ ငေးမောနေမိသည်။

မင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ "ငါ အလုပ်များနေတယ်လို့ ပြောပြီးပြီမဟုတ်လား။ နင်တို့လို လူမျိုးတွေကို ဧည့်ခံဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး"

"နေပါဦး... ငါက နင့်အကျိုးအတွက် စေတနာနဲ့ ပြောနေတာပါ။ ငါ့ကုမ္ပဏီက နင့်ကို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ"

မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် ရွံရှာမှုတို့က အတိုင်းသား ပေါ်လွင်လာသည်။

"နင်က ဘာမို့လို့ ငါ့အကျိုးကို လာကြည့်ပေးနေရတာလဲ။ ငါ့အနားက ဝေးဝေးမှာပဲ နေပေးပါ။ နင့်ရဲ့ အကူအညီတွေကို ငါ မလိုချင်ဘူး။ အခု ငါ့ဘဝနဲ့ငါ အေးဆေးပဲ"

သူမသည် လင်းကျင်းကိုသာမက၊ သူမကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေသော လျူးယွဲ့ကိုပါ လှမ်း၍ သတိပေးလိုက်သည်။

"နင်လည်း နင့်ရည်းစားကို မြဲမြဲဖမ်းထားဦး။ ငါ့ကို လာမပတ်သက်နဲ့။ ငါ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို အထင်သေးတယ်"

မင်ယွဲ့သည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ လင်းကျင်းသည်လည်း သူ၏ လူကြီးလူကောင်း ပုံစံကို ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ရာသီဥတုမှာလည်း ပိုမိုနွေးထွေးလာသည်။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့လက်မှတ်များ ထုတ်ယူရန် အကြောင်းကြားစာ ရောက်ရှိလာသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဘွဲ့ကြိုပညာသင်နှစ်ကို တရားဝင် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆရာဖြစ်သူအား ဘွဲ့လွန်မဟာတန်းကို ဆက်လက်တက်ရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှု မဟုတ်ဘဲ ဘဏ္ဍာရေးပညာကို အထူးပြုမည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်

သည်။

ထိုစဉ် သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ အခြားသူမဟုတ်၊ ယန်ခဲ ပင် ဖြစ်သည်။

"မမမင်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိမ်းလေး အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ အခု စမ်းသပ်မှု စတင်လို့ ရပါပြီခင်ဗျာ"

ယန်ခဲ့၏ အသံမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဂိမ်းအမည်ကို "ခြေရာများ" ဟု ပေးထားသည်။ ၎င်းမှာ တရုတ်ပြည်၏ လှပသော ဒေသများကို အခြေခံထားသည့် လှပတဲ့ခရီးသွား ဂိမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ခရီးမထွက်နိုင်သူများအတွက် အိပ်မက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည့်အပြင်၊ ဂိမ်းအတွင်း၌ အလုပ်အကိုင်အမျိုးမျိုး လုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝကို တည်ဆောက်နိုင်သည့် နေ့စဉ်ဘဝ အပိုင်းများလည်း ပါဝင်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း သူမ၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်များဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမအတွက် ဘဝသစ်သည် ယခုမှသာ တကယ်တမ်း စတင်ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

နောက်ထပ် အပိုင်းများတွင် မင်ယွဲ့နှင့် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အမျိုးသားတို့ မည်သို့ ထပ်မံဆုံတွေ့ကြမည်ကို သိရှိလိုပါသလား။