ဂိမ်းမိတ်ဆက်ပွဲနှင့် အကြပ်ကိုင်မှု

ယန်ခဲ့သည် သူ၏မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်းမှ စူးရှသော အရောင်အဝါတို့ကို ဖုံးကွယ်ကာ မျက်တောင်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "မမဝမ်... မမက ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားနေတာလား။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့တာကို မမ သိမှာပါ"

ဝမ်မျိုးနွယ်စု အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ အောင်

နိုင်မှုကို ကြိုတင်ခံစားနေမိသည်။

သူမသည် ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကြောက်ရွံ့နေသည့် ကြောင်သူတော်လေးသဖွယ် ဖြစ်နေသည့် လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်— "နင်က ခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား။ ဒါတွေက နည်းဗျူဟာတွေလေ။ အစကတည်းက ငါ့အဆိုပြုချက်ကိုသာ လက်ခံခဲ့ရင်၊ နင့်ဂိမ်းထွက်လာဖို့အတွက် ငါတို့ဘက်က ဒီလိုမျိုး အစီအစဉ်တွေ ဆွဲစရာ မလိုဘူးပေါ့" ဟု ဝင့်ကြွားစွာ ဆိုလေသည်။

သူမသည် ယန်ခဲ့၏ ဖြူလွှသော လက်ချောင်းများကို မရဲတရဲ ပွတ်သပ်ရင်း ရမ္မက်ဇောများဖြင့် ကြည့်နေစဉ်၊ ယန်ခဲ့၏ ရင်ထဲ၌မူ ရွံရှာမှုတို့က အဆုံးစွန်ထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘေးနားရှိ မင်ယွဲ့ကို ကယ်တင်ရှင်သဖွယ် ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့က အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက် သည်းခံရန် အမူအရာဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

"မမဝမ်... တကယ်လို့ ကျွန်တော် ဂိမ်းရဲ့ အဓိကဒေတာကို ရောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်၊ အရင်က ယူထားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီဇိုင်းဖန်တီးမှုတွေအတွက် ငွေကိုရော ပြန်ပေးမှာလား" ဟု ယန်ခဲ့က မေးလိုက်သည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စု အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော ကာမဂုဏ်နှင့် ငွေကြေးအတွက် မဆိုင်းမတွပင်— "ဒါပေါ့... မောင်လေးက ငါ့ကို သဘောကျမယ်ဆိုရင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်ရာ ယန်ခဲ့၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

"သွားစမ်း... နင်လို မြေခွေးမအိုကြီးကို ဘယ်သူက သဘောကျမှာလဲ" ယန်ခဲ့သည် ရှေ့တွင်ရှိသော ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပက်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"အား...!!!" အမျိုးသမီးသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ဖုန်းအတွင်းမှ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဗီဒီယိုကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ "မမဝမ်... မမရဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ပုံရိပ်တွေကို ပြန်ကြည့်ချင်သေးလား။ 'ငါ နင့်ဂိမ်းဒီဇိုင်းကို ခိုးယူနိုင်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ဒီထဲမှာ အထင်အရှားပဲနော်"

ဝမ်မျိုးနွယ်စု အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူမသည် အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသမျှ ပျက်စီးသွားကာ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများဖြင့် ဆဲဆိုလေတော့သည်။ မင်ယွဲ့သည် ယန်ခဲ့ကို ဆွဲကာ ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မထွက်ခွာမီ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်မှာ— "သုံးရက်အတွင်း ငါတို့သဘောတူညီချက် မရရင်တော့... တရားရုံးမှာပဲ ဆုံကြတာပေါ့"

အမျိုးသမီးသည် အကြပ်ရိုက်သွားရသည်။

သူမသည် ကုမ္ပဏီအမည်ကို သုံးကာ ကုမ္ပဏီအငယ်လေးများကို နှိပ်ကွပ်ခြင်း၊ ငွေကြေးအလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းတို့ကို တစ်ကြိမ်မက ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ တရားရင်ဆိုင်ရပါက သူမ၏ အလုပ်သာမက ပိုင်ဆိုင်မှုများပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သီးသန့်ညှိနှိုင်းရန် ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။

မကြာမီပင် မင်ယွဲ့နှင့် ယန်ခဲ့တို့သည် သူမနှင့် တစ်ဖန်ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြန်သည်။ "နင်တို့ ဘာလိုချင်လဲ" ဟု အမျိုးသမီးက တိုတိုတုတ်တုတ် မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲသို့ စေ့စေ့ကြည့်ကာ— "ယွမ် ဆယ်သန်း" ဟု ဆိုလိုက်ရာ တစ်ဖက်လူသာမက ယန်ခဲ့ပင် မှင်တက်သွားရသည်။

"ဒါက မတရားဘူး! ငါက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ၊ အဲဒီလောက် ငွေဘယ်မှာရှိမှာလဲ" ဟု သူမက ငြင်းဆိုသည်။

မင်ယွဲ့သည် အေးစက်သော လေသံဖြင့်— "နင့်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ပေကျင်းမြို့ရဲ့ ဒုတိယပတ်လမ်းမှာရှိတဲ့ ယွမ် ဆယ်သန်းတန် အိမ်၊ ပြီးတော့ မနေ့တစ်နေ့ကမှ ဝယ်ထားတဲ့ သိန်းချီတန်တဲ့ ကား... ဒါတွေကို ရောင်းလိုက်ရင် နင့်အတွက် လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ ဝမ်မျိုးနွယ်စု အမျိုးသမီးသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်နေမိတော့သည်။ "နင်... နင် ဒါတွေကို ဘယ်လို သိနေတာလဲ"

မင်ယွဲ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ထိုအမျိုးသမီးအား သူမ၏ အမှားများအတွက် ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ပေးရန်နှင့် ယန်ခဲ့၏ ကုမ္ပဏီအတွက် လိုအပ်သော အရင်းအနှီးကို ရှာဖွေပေးရန် ဖြစ်ပေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုငွေများကို မည်သို့ ရယူမည်နည်း။ ယန်ခဲ့၏ ဂိမ်းကရော ဈေးကွက်ထဲတွင် အောင်မြင်မှု ရနိုင်ပါ့မလား။