အိမ်ပြန်ခရီး

မင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ရိပ်သန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။ "နင် ဒီလောက်ပဲ သိတယ်ထင်နေလား။ နောက်ထပ်ရော သိချင်သေးလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည့်အခါ ဝမ်မျိုးနွယ်စု အမျိုးသမီး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားရသည်။

"ငါ ပေးမယ်... ယွမ် ဆယ်သန်း... အခုချက်ချင်း ပေးပါ့မယ်" ဟု သူမက တုန်ရီစွာဖြင့် ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် မင်ယွဲ့၏ တောင်းဆိုချက်မှာ ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးချေ။ "နောက်ပြီး... နင့်ကုမ္ပဏီက ထုတ်ထားတဲ့ ဂိမ်းကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ 'ခြေရာများ' ဂိမ်းကတော့ ဈေးကွက်ထဲကို တရားဝင် ဝင်ရောက်တော့မှာပါ" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စု အမျိုးသမီးသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး ကုမ္ပဏီသို့ အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးပေးကာ ဂိမ်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ပေါ့လျော့မှုနှင့် အရှုပ်အထွေးများကြောင့် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရရုံသာမက၊ မင်ယွဲ့ တောင်းဆိုသော ဆယ်သန်းကို ပေးချေရန် သူမ အမြတ်တနိုး ဝယ်ယူထားသော အိမ်နှင့် ကားကိုပါ အရှုံးခံ၍ ရောင်းချလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် အိမ်ငှားခလောက်သာ ကျန်တော့သည့် ဘဝသို့ ဆိုက်ရောက်သွားရသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသူ၏ ကံကြမ္မာကို လှည့်၍ပင် မကြည့်တော့ချေ။

"ခြေရာများ" ဂိမ်းသည် ဈေးကွက်အတွင်းသို့ မုန်တိုင်းသဖွယ် ဝင်ရောက်လာသည်။ ရှေးဟောင်းမြို့ပြများ၏ အလှအပ၊ လက်တွေ့ကျလှသော ခရီးသွားလာမှု အတွေ့အကြုံများက ကစားသူတို့ကို ရင်သပ်ရှုမောစေခဲ့သည်။

"ဒီဂိမ်းက အရင်တစ်ခုထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပဲ" "ဝူကျန်း ရှေးဟောင်းမြို့လေးက တကယ့်အပြင်ကအတိုင်းပဲလား" ဟူသော ချီးမွမ်းသံများက အွန်လိုင်းထက်တွင် ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည်လည်း သူမ၏ မုန့်လုပ်ငန်းခွင်တွင် ပျော်မွေ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အဆင့်မြင့် လယ်ဗယ် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း စနစ်က အသိပေးလာသည်။

ထိုစဉ် ယွမ်ပေါင်က သူမအား ဆုလာဘ်အဖြစ် ငွေသား သန်း ၃၀၀ နှင့် မြို့လယ်ရှိ ဆိုင်ခန်းနှစ်

ခန်းကို ချီးမြှင့်လိုက်ပြန်သည်။

မင်ယွဲ့သည် မုန့်ဆိုင်မှ အလုပ်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးသည် သူမ၏ လက်ရာကို တကူးတက လာရောက်ဝယ်ယူသော်လည်း မရရှိတော့ချေ။ ထိုသူသည် ကားအတွင်း၌ ထိုင်နေသော တည်ငြိမ်ခန့်ညားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့ အကျိုးအကြောင်း ပြန်လည်တင်ပြလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အနက်ရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ကြယ်သီးနှစ်လုံးကို အသာအယာ ဖြုတ်ထားသဖြင့် သူ၏ ညှို့ယူမှုရှိသော ပုံရိပ်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူသည် မင်ယွဲ့နှင့် တစ်ခါက မျက်ဝန်းချင်း ဆုံခဲ့ဖူးသူပင် ဖြစ်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသူ့ကို သတိမပြုမိဘဲ သူမ၏ ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဇာတိမြို့လေးရှိ သူမ၏ မိသားစု စူပါမားကတ်ကြီးမှာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အအေးခန်းများ၊ စင်များမှာ နေရာတကျ ရှိနေကာ ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ လူများကလည်း စိတ်ဝင်တစား စောင့်မျှော်နေကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် မြို့လေးသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူမ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများ အားလုံး စုပေါင်း၍ ကူညီနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် လက်ဝင်ကူညီလိုက်ပြီး ညနေ ၆ နာရီခန့်တွင်မှ အားလုံး အလုပ်ပြီးသွားကြသည်။

အရွယ်စုံ ဆွေမျိုးများ၏ ညောင်းညာနေသော ညည်းညူသံများကြားတွင် ဒေါ်လေးဖြစ်သူက သက်ပြင်းချကာ— "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် စူပါမားကတ် ဖွင့်ရတာ လွယ်တယ်မှတ်တာ၊ အခုတော့ တကယ် ပင်ပန်းတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ မိသားစုကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော မိသားစုအား ချမ်းသာသုခ ပေးစွမ်းရန်နှင့် အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ခြေလှမ်းများမှာ ယခုအခါ လက်တွေ့နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ပေတော့သည်။

စူပါမားကတ် ဖွင့်ပွဲနေ့တွင် မည်သို့သော ထူးခြားမှုများ ကြုံတွေ့ရမည်နည်း။ မင်ယွဲ့၏ ဘဝထဲသို့ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အမျိုးသား ထပ်မံဝင်ရောက်လာဦးမလား။