ရင်ခုန်သံတို့၊ ပြတ်တောင်း‌ပြတ်တောင်း

မင်ယွဲ့နှင့် မင်မင်းတို့သည် မြို့နယ်ရှိ အဆင့်မြင့်ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုတွင် သူတို့၏ ဝမ်းကွဲဦးလေးဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုထားကြသည်။

ဤတွေ့ဆုံမှုသည် ရိုးရှင်းသော မိသားစုစားပွဲတစ်ခုထက် ပိုမိုလေးနက်သော ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေသည်ကို အားလုံးက နားလည်ထားကြသည်။

“ဒါ တို့ရဲ့ တူမလေးတွေဖြစ်တဲ့ ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ မင်းမင်းတို့လား”

အစိုးရဌာနတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူဖြစ်သဖြင့် ဝေဖန်မှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဦးလေးဖြစ်သူက သူ၏ဇနီးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တရားဝင် ဧည့်ခံပွဲထက် မိသားစုဆုံစည်းမှုဟူသော အရိပ်အယောင်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

“ဦးလေးနဲ့ အန်တီ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”

မင်ယွဲ့နှင့် မင်မင်းတို့က လောကဝတ်ပြုကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ခဏတာမျှ မိသားစုရေးရာများ မေးမြန်းပြောဆိုပြီးနောက်တွင်တော့ မင်ယွဲ့က သူမ လာရင်းကိစ္စကို ပွင့်လင်းစွာပင် တင်ပြလိုက်သည်။

“ဦးလေး... သမီးတို့ မြို့ထဲမှာ သူငယ်တန်းကျောင်းတစ်ကျောင်း ဖွင့်ချင်လို့ပါ၊ ဦးလေးက ပညာရေးလောကမှာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝါရင့်သမားဆိုတော့ သမီးတို့ကို အကြံဉာဏ်လေးတွေ ပေးစေချင်ပါတယ်” နှိမ့်ချသော စကားလုံးတို့ဖြင့် အကူအညီတောင်းခံမှုကြောင့် ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ကျေနပ်သွားပုံရသည်။

“သမီးတို့ ကျောင်းဖွင့်မယ့်နေရာက ဘယ်မှာလဲ၊ အကျယ်အဝန်းကရော ဘယ်လောက်ရှိမှာလဲ... ပညာရေးလုပ်ငန်းဆိုတာ စနစ်ကျဖို့ လိုတယ်ကွယ်၊ ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် အနည်းဆုံး ၁၅ စတုရန်းမီတာ၊ အပြင်ဘက် လှုပ်ရှားမှုအတွက် ၄ စတုရန်းမီတာ ရှိရမယ်၊ ကစားကွင်း၊ ပြေးလမ်း၊ သဲကျင်း၊ ရေကစားကန်နဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့ နေရာတွေပါ စံချိန်မီဖို့ လိုတယ်”ဦးလေးဖြစ်သူသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပီပီ လိုအပ်ချက်များကို တိကျစွာ ထောက်ပြပေးသည်။

သူက ပညာရေးဌာနတွင် ထိပ်တန်းအရာရှိ မဟုတ်သော်လည်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအရ ခွင့်ပြုချက်ပေးနိုင်သော အာဏာရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

“သမီးတို့ အရှေ့ပိုင်းခရိုင်အသစ်က မြေကွက်ကို မျက်စိကျထားတယ် ဦးလေး၊ အကျယ်အဝန်းက ၅၀၀၀ စတုရန်းမီတာလောက် ရှိမယ်လို့ ခန့်မှန်းထားပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကပိုမိုလေးနက်သွားသည်။

မိသားစုအဆင့် ရိုးရိုးကျောင်းလေးဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ၅၀၀၀ စတုရန်းမီတာဟူသော ပမာဏမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။ သူက မင်ယွဲ့ကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုနှင့် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

“သမီးက တော်တော်လေး အလားအလာရှိတဲ့ မိန်းကလေးပဲ၊ လိုအပ်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ အစုံအလင်ရရင် ဦးလေးဆီ လာခဲ့ပါ”

ဦးလေးဖြစ်သူက သဘောတူလိုက်သဖြင့် မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူမက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ အမှတ်တရ လက်ဆောင်ဘူးလေးတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းထဲတွင် တန်ဖိုးကြီးလှသော “ထိုက်ဖိန်ဟောက်ခွေ” လက်ဖက်ခြောက်များ ပါဝင်နေသည်ကို ဦးလေးဖြစ်သူ နောက်မှ သိရှိသွားကာ မင်ယွဲ့၏ လူမှုဆက်ဆံရေးနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် တိတ်တဆိတ်အံ့အားသင့်နေမိတော့သည်။

မင်ယွဲ့က မင်မင်းအတွက် မြေဝယ်ယူခြင်းနှင့် ကျောင်းဆောက်လုပ်ခြင်း လုပ်ငန်းများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်ပေးခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ ယွမ်သန်း ၂၀ ကျော်မျှ ရှိသော်လည်း မင်ယွဲ့က စေတနာရှေ့ထား၍ မင်မင်းအား အစုရှယ်ယာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စများ ပြီးစီးပြီးနောက် မင်ယွဲ့က ယန်ကျင်းရှိ ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာ ဒါမှမဟုတ် ယွဲ့ဟွာ ရုံးချုပ်တည်ရှိရာ ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦ သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

“ဟေး... ဒီနေ့ နေအနောက်ကနေ ထွက်တော့မယ် ငါတို့ သူဌေးမလေး ရုံးကို ရောက်လာပါလား”

ဝမ်ကျန်းက မြင်မြင်ချင်းပင် စနောက်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် အပြင်ဘက်ရှိ ဝန်ထမ်းများအတွက် ကော်ဖီနှင့် မုန့်များ မှာယူကျွေးမွေးလိုက်ရာ တစ်ရုံးလုံး ဆူညံသွားအောင် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

“ဝမ်ကျန်း... နင် ဒီနေ့ကစပြီး ကျန်ဟင်ရဲ့ အထူးလက်ထောက် လုပ်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ လက်ထောက်မန်နေဂျာကို မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးလိုက်မယ်”

မင်ယွဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဝန်ထမ်းများအား တက်လမ်းရှိကြောင်း ပြသရာရောက်သလို ယုံကြည်ရသော လူငယ်များကိုလည်း အရေးပါသော နေရာများတွင် ထားရှိရန်ဖြစ်သည်။

“နင်တို့သာ ဒီနှစ်ကုန်လို့ အမြတ်နှစ်ဆတိုးရင် ဆုကြေး ယွမ် ၃ သန်းအပြင် ကျန်ဟင်ရဲ့ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာ ၅ ရာခိုင်နှုန်းကိုပါ နင်တို့အတွက် ပေးမယ်”

မင်ယွဲ့၏ ထိုစကားအဆုံးတွင် ငွေမက်သော ဝမ်ကျန်းတစ်ယောက် လေအဟုန်ဖြင့် ကျန်ဟင်ရှိရာ အခန်းသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

ကျန်ဟင်၏ အခန်းထဲသို့ ဝမ်ကျန်း တိုးဝင်သွားကာ မင်ယွဲ့ပေးမည့် ဆုကြေးနှင့် ရှယ်ယာများအကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်ဟင်ကတော့ အေးဆေးစွာပင် “အိုး...” ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“နင်က... ဒီလောက်ပဲလား”

“ဒါပေါ့... တကယ်လို့ နင်အားနေရင် ငါ့အတွက် ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးပါဦး”

“မထိုးနိုင်ပါဘူး၊ နင့်ဘာသာနင် ထိုး”

ဝမ်ကျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် မင်ယွဲ့က သူမအား ကျန်ဟင်၏ အထူးလက်ထောက်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သောအခါ ကျန်ဟင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံက ဝမ်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခပ်ယောင်ယောင် အပြုံးတစ်ခု ရိပ်ပြေးသွားသည်။

“ဘာ... ဘာကြည့်တာလဲ” ဝမ်ကျန်းက ကျန်ဟင်၏ မျက်ဝန်းနက်များထဲတွင် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ခဏတာ မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုတို့ ကိန်းအောင်းနေသလားဟု ထင်မှတ်ရသည်။ သို့သော် သူမ ပြန်လည်သတိဝင်လာချိန်တွင်တော့ ကျန်ဟင်က သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်တည်ငြိမ်သော အမူအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန်းက ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်စွာဖြင့် အခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။ 'ငါ... အဆိပ်ရှိတဲ့ မှိုများ စားမိလိုက်လို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာလား၊ ကျန်ဟင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဲဒီလောက်တောင် နူးညံ့နေရတာလဲ' ဟု တွေးတောရင်း သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အလိုလို နီမြန်းနေတော့သည်။