ကျောင်းနီးနားရှိ အိမ်ရာဝယ်ယူခြင်း

မင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့က ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက် အရောင်းဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့နောက်ကွယ်တွင်မူ အရောင်းဝန်ထမ်းလေးများ၏ တီးတိုးရေရွတ်သံများက ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

"နောက်တစ်ခေါက်လည်း ကြွလှမ်းခဲ့ပါဦးရှင်။"

မင်ယွဲ့တို့ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့လား... သူများ သူငယ်ချင်းတွေကျတော့ ကတ်ကို အေးဆေးခြစ်ပြီး အိတ်တွေ ဝယ်ပေးနိုင်ကြတယ်၊ ငါ့သူငယ်ချင်းကျတော့ ငါ့လိုပဲ ဆင်းရဲတုန်း။ ဆင်းရဲခြင်းဆိုတာ တကယ်ကို ကူးစက်တတ်တာပဲနော်။"

"အေးလေ... အဲဒီလို သူငယ်ချင်းမျိုးသာ ရှိရင် ရည်းစားတောင် မလိုတော့ဘူး။" နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ထောက်ခံသည်။

"ငါတော့ တကယ်ကို ရင်နာတယ်ဟာ။ သူငယ်ချင်းအတွက် ဝယ်ပေးတဲ့အိတ်က သူ့ကိုယ်ပိုင်အိတ်ထက်တောင် ဈေးကြီးသေးတယ်၊ သတိထားမိကြလား။"

"ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ဒါမျိုး ဂရုမစိုက်ဘူးလေ။ သူတို့အတွက်က ဈေးနှုန်းထက် စိတ်ကြိုက်ဖြစ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတာ။"

ဝန်ထမ်းများ၏ ငြူစူသံနှင့် အားကျသံများမှာ ဆိုင်အတွင်း ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ဝမ်ကျန်းနှင့်အတူ ဖိနပ်၊ အဝတ်အစားနှင့် အလှကုန်ပစ္စည်းများကို စိတ်တိုင်းကျ ဆက်လက်ဝယ်ယူနေခဲ့သည်။

ကားဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နှစ်ယောက်လုံး၏ လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းအိတ်ပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"သွားစို့... သွားစို့။ ဒီနေ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်တယ်နော်၊ ငါ ညစာ ကျွေးပါရစေ။"

မင်ယွဲ့သည် ကြိုတင် ဘိုကင်လုပ်မထားသော်လည်း အွန်လိုင်းတွင် နာမည်ကြီးနေသည့် အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်အသစ်လေးတစ်ခုသို့ ဝမ်ကျန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အစားအသောက်နှင့် ဝိုင်၏ အရသာကို နှစ်ခြိုက်စွာ ခံစားပြီးနောက်မှသာ သူတို့နှစ်ဦး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ကျောင်းဖွင့်ရန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် လက်မှတ်လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းမဖွင့်မီ အိမ်သို့ တစ်ခေါက်ပြန်ခဲ့ရာ မြို့အရှေ့ပိုင်းရှိ မူကြိုကျောင်းလေးမှာ အခြေခံ အုတ်မြစ်ချပြီး၍ စာသင်ဆောင်များပင် စတင် တည်ဆောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။

သူမသည် အစားအသောက် ပို့ဆောင်သည့် အလုပ်မှ နုတ်ထွက်လိုက်ပြီး အွန်လိုင်း ရှယ်ယာဈေးကွက်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကာ ငွေကြေး အမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပြဿနာတစ်ခုမှာ 'ယန့်သတက္ကသိုလ်သည် သူမ၏ ယုဖု နေအိမ်နှင့် အလှမ်းဝေးကွာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူစည်ကားချိန်တွင် ကားပိတ်ဆို့မှုဒဏ်ကို သူမ မခံစားလိုပေ။

【 ဒေါင်... ယွမ်ပေါ့ အသင့်ရှိနေပါပြီ။ 】

မင်ယွဲ့က စနစ်ကို ချက်ချင်း အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။

"ယန့်သတက္ကသိုလ် နားမှာ ကျောင်းတက်ရတာ အဆင်ပြေမယ့် အိမ်ရာကောင်းကောင်းလေး တစ်ခုလောက် ရှာပေးနိုင်မလား။"

သူမသည် စနစ်၏ အဖြေကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် -

【 ယွဲ့ယွဲ့... နင် ဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ။ ငါက ဝယ်ဖို့ပဲ ကူညီပေးနိုင်တာ၊ ပိုက်ဆံကတော့ နင့်အကောင့်ထဲကပဲ နှုတ်မှာနော်။ 】

မင်ယွဲ့က ခဏစဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ နောင်တွင် ထိုအိမ်ကို မလိုအပ်တော့လျှင်ပင် ပြန်ရောင်းခြင်း သို့မဟုတ် အငှားချခြင်းဖြင့် အကျိုးအမြတ် ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

【 အခု စာချုပ်သွားချုပ်လို့ ရပါပြီ။ 】

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ယွမ်ပေါ့၏ အစီအစဉ်ဖြင့် မင်ယွဲ့သည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမကို စောင့်ကြိုနေ၏။

"မင်္ဂလာပါ... ရှင့်နာမည်က မစ္စတာကျိုးလားရှင့်။ ကျွန်မက မင်ယွဲ့ပါ။"

"ဟုတ်ပါတယ် မမလေးမင်။ စာချုပ်ကို တစ်ချက်လောက် စစ်ဆေးပေးပါဦး။"

နှစ်ဦးစလုံးမှာ စကားအပို မပြောတတ်သူများ ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်ကိစ္စကိုသာ တန်းစီ ဆွေးနွေးကြသည်။ စာချုပ်တွင် လိုအပ်ချက် မရှိသည်ကို ယွမ်ပေါ့၏ စကန်ဖတ်စစ်ဆေးမှုဖြင့် အတည်ပြုပြီးနောက် မင်ယွဲ့က လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။

ယန့်သတက္ကသိုလ် ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်ရာများမှာ တစ်စတုရန်းမီတာလျှင် ယွမ် ၁၂၀,၀၀၀ ခန့် ဈေးပေါက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် အသင့်နေထိုင် နိုင်ပြီး ပရိဘောကတွေ အစုံအလင်ပါတဲ့ အိမ်ဟောင်း ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယွမ်ပေါ့ ပြသထားသော အိမ်တွင်း အပြင်အဆင်မှာ သစ်သားအရောင်နှင့် နို့နှစ်ရောင်ကို အခြေခံထားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် စိမ်းစိုသော သစ်ပင်များကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမ၏ အကြိုက်နှင့် ကွက်တိကျနေသည်။

ငါးလွှာဟူသော အနေအထားမှာလည်း သိပ်မမြင့်သလို သိပ်လည်း မနိမ့်ပေ။ လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တောက်သွားလျှင်ပင် လှေကားဖြင့် အလွယ်တကူ တက်နိုင်သေးသည်။ အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ အမျိုးသားမှာမူ မင်ယွဲ့၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်နေမိသည်။

"ဒါဆိုရင် အိမ်အသစ်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်ပါစေ မမလေးမင်။"

ပိုင်ဆိုင်မှု လွှဲပြောင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ မင်ယွဲ့သည် နောက်ထပ် အိမ်ဂရန်အသစ် တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ၎င်းကို စနစ်အတွင်းရှိ ကိုယ်ပိုင်အာကာသဟင်းလင်းပြင် ထဲသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ယန့်သတက္ကသိုလ် ဘေးရှိ 'ယန့်ကွီ' အိမ်ရာဝန်းသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ထိုအမည်မှာ "ပြန်လာသော ပျံလွှားငှက်များ" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသဖြင့် အလွန်ပင် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မင်ယွဲ့သည် အိမ်ရာ စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးတွင် မျက်နှာမှတ်ပုံတင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် အဆောက်အဦး (၆)၊ အခန်း (၁)၊ ပဉ္စမထပ်ရှိ သူမ၏ အိမ်အသစ်လေးသို့ တက်လာခဲ့သည်။

အိမ်မှာ တကယ်ပင် ပြည့်စုံလှသည်။ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းပါဝင်ပြီး ဧရိယာ ၈၀ စတုရန်းမီတာကျော် ကျယ်ဝန်းသည်။ ယခင် အိမ်ရှင်မှာ ပြင်ဆင်ပြီးကာမှ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် မနေဖြစ်ဘဲ ပြန်ရောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အိမ်မှာ အသစ်စက်စက်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။

ယခုအခါ မင်ယွဲ့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ယွမ်သန်းပေါင်း ၆၄၀ ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦ မှ လစဉ် အငှားရခွန် ယွမ်သန်း ၄၀ ကျော် ရရှိနေသဖြင့် သူမအတွက် ငွေကြေးမှာ ပူပန်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူမက သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ငှားရမ်းကာ အိမ်ကို စနစ်တကျ သန့်ရှင်းစေသည်။ သန့်ရှင်းရေး အဒေါ်ကြီးမှာ အလွန်စေ့စပ်သူဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်များမှအစ ထောင့်စေ့အောင် လုပ်ပေးသဖြင့် မင်ယွဲ့က ကျသင့်ငွေအပြင် ဘောနပ်စ် ၁၀၀ ယွမ် ထပ်ဆောင်းပေးလိုက်သည်။

သန့်ရှင်းရေး ပြီးစီးပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် စူပါမားကတ်သို့ သွားကာ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် အသား၊ ငါး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အိပ်ယာခင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမသည် ဈေးနှုန်း မြင့်သော်လည်း အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သော နာမည်ကြီး အိမ်သုံးအထည်ဆိုင် တစ်ခုသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

ယခင်ကမူ ထိုကဲ့သို့ ယွမ်ထောင်ချီတန်သော အိပ်ယာခင်းများကို မင်္ဂလာဆောင်ကဲ့သို့ အခါကြီးရက်ကြီးများတွင်သာ သုံးစွဲနိုင်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် တက္ကသိုလ်တွင် ချမ်းသာသော လူတန်းစားများနှင့် ထိတွေ့ရသောအခါ ဆင်းရဲခြင်းက လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကို ကန့်သတ်ထားနိုင်ကြောင်း သူမ နားလည်လာခဲ့သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မှ ဘဝက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ။"

မင်ယွဲ့သည် ရိုးရှင်း၍ အဆင့်အတန်းရှိသော ပိုးထည်အိပ်ယာခင်း အစုံလိုက်ကို ယွမ် ၇,၈၀၀ ကျော် ပေး၍ ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ဆိုင်မှ အမှတ်တရလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်သော ပန်ဒါရုပ်လေးမှာ အလွန်နူးညံ့လှသည်။

မင်ယွဲ့သည် ပန်ဒါရုပ်လေး၏ ဗိုက်ပူပူထဲသို့ သူမ၏ မျက်နှာကို အပ်လိုက်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုလက်ဆောင်လေးက သူမ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေ၏။ သူမသည် အိပ်ယာခင်းထုပ်နှင့် ပန်ဒါရုပ်ကြီးကို ပိုက်လျက် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာရာ လမ်းသွားလမ်းလာများက ထူးဆန်းအံ့သြသလိုဖြင့် ငေးမောကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။