အချိန်ကိုက်ရောက်ရှိလာသော ကယ်တင်ရှင်

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး စီးပွားရေးလောကတွင် အချိန်အတော်ကြာ ကျင်လည်ခဲ့သော လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝေကွမ်က အတော်လေး ထိုးထွင်းဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မှားယွင်းမှုမှာ လူမှား၍ ယုံကြည်မိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းမှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်နှင့် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ သူ မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ကျန်ရစ်မည့် သားမယားအတွက် လူမှုရေးအရ ဖိအားတစ်ခု ဖန်တီးပေးကာ သူတို့၏ ရှေ့ရေးကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် အကာအကွယ်ပေးလိုသော အသည်းကွဲ ဝေဒနာရှင်တစ်ဦး၏ နောက်ဆုံး ကြိုးပမ်းမှုလည်း ဖြစ်၏။

"စပျစ်သီး... စပျစ်သီး ချိုချိုလေးတွေရမယ်နော်၊ အလုံးကြီးပြီး ချိုမှချို...။"

အနီးအနားတွင် လူစုလူဝေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အသံချဲ့စက်ဖြင့် အော်ဟစ်ရောင်းချနေသော သစ်သီးသည်ကို မင်ယွဲ့ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဦးလေး... အဲဒီ အသံချဲ့စက်လေး ခဏလောက် ငှားလို့ရမလား။" မင်ယွဲ့က ကုန်တင်ကားပေါ်ရှိ အဖြူရောင် အသံချဲ့စက်လေးကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ကျွန်မ ဝယ်လိုက်မယ်လေ။" သူမက ငွေပေးချေမှုကို အလျင်အမြန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ သစ်သီးသည်မှာ ပြုံးပျော်သွားပြီး အသံချဲ့စက်ကို ကမ်းပေးတော့သည်။

အဆောက်အဦးပေါ်တွင်မူ ရဲတပ်ဖွဲ့က ဖျောင်းဖျနေသော်လည်း ဝေကွမ်မှာမူ မည်သည့်စကားကိုမျှ နားမဝင်ဘဲ ခုန်ချရန်သာ ပြင်ဆင်နေသည်။ ထိုစဉ် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရိုင်းစိုင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ခုန်မှာဆိုလည်း ခုန်လိုက်ပါတော့လား။ ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ။"

ဝေကွမ်က ထိုအသံကို ကြားသောအခါ အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆကာ အစွန်းသို့ တိုးသွားသည်။ ရဲများနှင့် မီးသတ်သမားများမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မည်သူမျှ အနီးသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

ထိုအတောအတွင်းမှာပင် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပြတ်သားသော အသံမှာ အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ရှင် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကျွန်မကို ပြောပြမလား။ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ကူညီနိုင်ပါတယ်။ သေဆုံးသွားတာဟာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ဝေကွမ်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မကူညီနိုင်ဘူး။"

"ဝေကွမ်... အသက် ၃၅ နှစ်၊ ဟားဗတ်တက္ကသိုလ် ဆင်း။ ယုံကြည်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံရမယ့် အခြေအနေ ရောက်နေတယ်။ ရှင်တကယ်ပဲ အရှုံးပေးတော့မှာလား။" မင်ယွဲ့၏ စကားသံကြောင့် ဝေကွမ် မှင်တက်သွားသည်။ "ရှင့်သားလေး ဝေရှုယွဲ့ ကလည်း အခု ဆေးရုံမှာ ကုသမှု ခံယူနေရတယ် မဟုတ်လား။"

"မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို ကူညီနိုင်မှာလား။" ဝေကွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် အရောင်အချို့ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့က အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မင်ယွဲ့ကို အဆောက်အဦး အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အမိုးပေါ်တွင် ဝေကွမ်သည် အစွန်းမှ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေးရယ်။ သူ့ကို စိတ်အေးသွားအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပေးပါဦး။" ရဲအရာရှိကြီးတစ်ဦးက မင်ယွဲ့ကို လေးစားစွာ တောင်းဆိုသည်။

မင်ယွဲ့က ဝေကွမ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဝေကွမ်က သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အားကိုးတကြီး ဆုပ်ကိုင်ရင်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တတွတ်တွတ် ပြောနေမိသည်။ ထို့နောက်မှ သူကမိန်းကလေးတစ်ဦးကို ထိတွေ့မိသည်မှာ မသင့်တော်ကြောင်း သတိရကာ လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်၏။

"ရှင့်မှာ အဓိက ပြဿနာ နှစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ တစ်ခုက ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံရမယ့်အရေးနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လစာကိစ္စ၊ နောက်တစ်ခုက ရှင့်သားလေးရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်ပဲ။" မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ဝေကွမ်သည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ ထိုမျက်ရည်များမှာ ကာလရှည်ကြာစွာ ဖိနှိပ်ထားရသော နာကျင်မှုများ၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့က သူ ငိုလို့ဝသည်အထိ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းပေးနေခဲ့သည်။

"မစ္စတာဝေ... ရှင်ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာတွေအားလုံးဟာ ပိုက်ဆံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရှိတယ်။ အရေးကြီးဆုံးက ရှင့်မှာ ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ 'သတ္တိ' ရှိသေးရဲ့လား ဆိုတာပါပဲ။"

"ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်!" ဝေကွမ်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အနီးရှိ ကော်ဖီဆိုင်လေးသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ အေးမြသော ကော်ဖီအရသာနှင့်အတူ ဝေကွမ်ကစိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားများမှာ တွန့်ကြေနေသော်လည်း သူ၏ ပညာတတ်ဟန်ပန်နှင့် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး၏ လက္ခဏာမှာ ပြန်လည် ပေါ်လွင်လာသည်။

"မမလေးရဲ့ အမည်ကို သိခွင့်ရမလား။"

"မင်ယွဲ့လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မကအလားအလာရှိတဲ့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကိုကူညီရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ တစ်ယောက်ပါ။"

ဝေကွမ်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မေးသည်။

"ကျွန်တော်ကို ဘာလို့ ကူညီတာလဲဟင်။"

"မစ္စတာဝေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့။ ရှင့်ရဲ့ ဘဝမှတ်တမ်းကို ကျွန်မ သေချာ သိနေတာဟာ ရှင်ဟာ ကျွန်မ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လူစာရင်းထဲမှာ ပါနေလို့ပဲ။" မင်ယွဲ့၏ ယုံကြည်ချက်ရှိလှသော စကားများက ဝေကွမ်ကို အားတက်သွားစေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ကုမ္ပဏီ ပြန်လည် စတင်နိုင်မည့် အစီအစဉ်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

"မစ္စတာဝေ... ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီအတွက် ယွမ် သန်း ၅၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးမယ်။ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခက်အခဲတွေ ဖြေရှင်းဖို့ နောက်ထပ် သန်း ၁၀ ကို ကျွန်မက အတိုးမဲ့ ချေးငွေအဖြစ် ထုတ်ပေးပါ့မယ်။ အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို လစာပေးလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ရှင့်မိသားစုကိုလည်း အဆင်ပြေအောင် အရင်ထားလိုက်ပါ။"

မင်ယွဲ့က ဘဏ်ကတ်လေးကို ကမ်းပေးလိုက်သောအခါ ဝေကွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာရိပ် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကတ်လေးကို ကိုင်ကာ တခါး၀မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ဝေကွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမက စီးပွားရေးလောက၏ ကြယ်ပွင့်တစ်ဦးကို အမှောင်ထုထဲမှ ဆွဲတင်ပေးလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။