ဘယ်က အစုတ်ပလုတ်ကားလဲ

"ဒေါက် ဒေါက်— ဒေါက် ဒေါက်—"

မင်ယွဲ့သည် လူနာခန်းတံခါးကို ခပ်ဖွဖွခေါက်လိုက်ရာ မိခင်ဖြစ်သူက သားဖြစ်သူအား ပုံပြင်ပြောပြနေသည့် ကြည်နူးဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကြွပါရှင်... ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့လဲရှင့်။" ဝေကွမ်၏ ဇနီးသည်မှာ မင်ယွဲ့ကို မသိသဖြင့် အခန်းမှားလာသည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မက မစ္စတာဝေကွမ်ရဲ့ မိတ်ဆွေပါ။ ကလေးဆေးရုံတက်နေရတယ်ဆိုတာ ကြားလို့ လာကြည့်တာပါ။" မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ရင်း သူမ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လာသည့် နေကြာပန်းလေးကို စပ်စုနေသော ကောင်လေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ကလေးလေး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမလေးရယ်။" ဇနီးသည်မှာ အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားပြီး ရေနွေးတစ်ခွက် ငှား၍ ဧည့်ခံရှာသည်။

"ကျွန်မ နာမည်က မင်ယွဲ့ပါ။ မင်ယွဲ့လို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်ရှင်။" မင်ယွဲ့က သစ်သီးခြင်းကို ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

'မင်ယွဲ့' ဟူသောအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ နာကျင်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အတိုင်းအထက်အလွန် ကျေးဇူးတင်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍သာ ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် မိန်းကလေး၏ အကူအညီ မပါခဲ့ပါက သူတို့မိသားစုမှာ ဘဝ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးထဲတွင် အသက်မပါဘဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့မည်မှာ အသေအချာပင်။

"တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ရလွန်းလို့ ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင် မသိပါဘူး။" သူမသည် စကားပြောရင်း မင်ယွဲ့၏ ရှေ့၌ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူတို့တွင် မင်ယွဲ့ကို ပြန်လည်ပေးဆပ်စရာ ဘာမျှမရှိသဖြင့် ဤရိုးရှင်းသော ဂါရဝပြုမှုဖြင့်သာ သူတို့၏ စိတ်ရင်းကို ဖော်ပြလိုကြသည်။

"မမ... အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။" မင်ယွဲ့က သူမကို အမြန်ဆွဲထူလိုက်သည်။ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသောကြောင့် မင်ယွဲ့၏ လက်ရုံးအားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာနေခဲ့ပြီ။

"ကျွန်မက ရှင့်ခင်ပွန်းရဲ့ စီးပွားရေးအမြင်ကို သဘောကျလို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာပါ။ အလကား ပေးတာမဟုတ်လို့ ကျေးဇူးဆပ်ချင်ရင် ကုမ္ပဏီကို အောင်မြင်အောင်ပဲ လုပ်ပေးပါ။ အဲဒါက ကျွန်မကို ပိုက်ဆံရှာပေးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။" မင်ယွဲ့က အမျိုးသမီး စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေရန် အလိုက်တသိ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဝေကွမ် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ သပ်ရပ်လှပသော ဝတ်စုံ၊ စနစ်ကျသော နက်ကတိုင်နှင့် ဆံပင်ပုံစံတို့ဖြင့် အောင်မြင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ထားလေပြီ။

"ဝန်ထမ်းတွေထဲက ထွက်ချင်တဲ့သူတွေကို အဆင်ပြေပြေ ထွက်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ လစာကိုလည်း အပြည့်အဝပေးလိုက်ပါ။" မင်ယွဲ့သည် ဝေကွမ်နှင့် အလုပ်ကိစ္စများကို တည်ငြိမ်စွာ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ဝေကွမ်၏ ကုမ္ပဏီတွင် ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နောက်ထပ် သုံးလအကြာ ဒုတိယအကျော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပြီးလျှင် ဝေကွမ်လုပ်ငန်းစု၏ တစ်ဝက်ကို ပိုင်ဆိုင်သည့် အဓိက အဆုံးအဖြတ်ပေးသူ ဖြစ်လာတော့မည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ကျန်းသည် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့ထံမှ ငှားလာသည့် ကားမှာ လှပသပ်ရပ်သော်လည်း သူမ၏ အမျိုးများမှာမူ ရန်စရန်သာ ချောင်းနေကြ၏။

"အိုဟို... နင်တို့မိသားစုက ဦးလေးရဲ့ အိုဟောင်းနေတဲ့ ကားစုတ်ကြီးနဲ့ပဲ လာတာလား။ အဘွားတော့ ကားမူးပြီး အန်တော့မှာပဲ။" ဝမ်ကျန်း၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ဝမ်ယွန်းက စတင်၍ ရွဲ့စောင်းလိုက်သည်။ "ငါ့ကို အတုယူစမ်းပါ၊ အလုပ်လုပ်တာ နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ယွမ် ၆ သိန်းကျော်တန် ကားသစ်ကြီး ဝယ်နိုင်နေပြီ။"

"ဆောရီးပဲ... ငါ ကိုယ်တိုင် မောင်းလာတာ။ အဘွားက ငါ့ကားနဲ့ လာတာလေ။" ဝမ်ကျန်းက ကားသော့ကို နှိပ်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့၏ တန်ဖိုးကြီး ကားသစ်ကြီးက မီးရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ယွန်းက ကားကို ကြည့်ပြီး မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်က အစုတ်ပလုတ်ကားလဲ။"

"ဆောရီးပါနော်... ဒီအစုတ်ပလုတ်ကားက ယွမ် ၁.၄ သန်းလောက် တန်တာ။ နင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။" ဝမ်ကျန်းက ကားသော့ကို လက်ချောင်းဖြင့် လှည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဝမ်အဘိုးကြီးက ကြားဖြတ်ပြောလာသည်။ "ကျန်းကျန်း... မောင်နှမအချင်းချင်း သင့်တင့်အောင် နေကြစမ်းပါ။"

ဝမ်ကျန်းသည် သူမ၏ အဘိုးကို လုံးဝ မနှစ်မြို့ပေ။ အဘိုးသည် အစဉ်အမြဲ ဘက်လိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပထမဇနီးမှရသော သားကြီးမိသားစုကိုသာ အမြဲ ဦးစားပေးပြီး ဝမ်ကျန်း၏ အဖေဖြစ်သူကိုမူ အမြဲ အနစ်နာခံခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ဝမ်အဘိုးကြီးမှာ မြေယာလျော်ကြေး ယွမ် ၈ သန်း ရရှိခဲ့သော်လည်း အားလုံးကို သားကြီးမိသားစုအား ပေးရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်။ ဝမ်

ကျန်း၏ အဖေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ပြီး တရားစွဲမည်ဟု ပြောမှသာ တစ်ဖက် ၄ သန်းစီ ခွဲပေးရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သားကြီးမိသားစုမှာ အဘိုးအိုအပေါ် ဆက်ဆံရေး အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်အဘွားမှာ တစ်လလျှင် ပင်စင် ယွမ် ၂,၀၀၀ ကျော်သာ ရရှိပြီး အဘိုးအိုနှင့် စိတ်သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်တော့သဖြင့် ကွာရှင်းလိုသော်လည်း အဘိုးအိုက အရှက်ရမည်စိုးသဖြင့် ငြင်းဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမည်ခံလင်မယားအဖြစ်သာ တစ်အိမ်တည်းတွင် အေးစက်စွာ နေထိုင်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။