သီးသန့်စိတ်ကြိုက် ဖန်တီးမှု
Vol. 7 Ch. 64
"ဒါပေါ့... မြင်လား၊ အဲဒီကားက ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းမလေးရဲ့ ကားပဲ"
ဝမ်ကျန်းက ကားသော့ကို ခပ်တည်တည်ပင် နှိပ်လိုက်သည်။
"အဘွား... အဖေနဲ့အမေတို့ကို အရင်ခေါ်ပြီး ပြန်နှင့်ကြနော်၊ သမီးက မင်ယွဲ့နဲ့ အပြင်သွားလည်ဦးမယ်"
မိသားစုဝင်အားလုံးသည် မင်ယွဲ့ ၏ တည်ရှိမှုကို သိရှိကြသဖြင့် သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခြင်းအပေါ် စိတ်အေးလက်အေး ရှိကြသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ယွန်းသည် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ဒေါသတကြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ဤထမင်းဝိုင်းသည် မည်သူ့အတွက်မျှ အရသာမရှိခဲ့ဟု ဆိုရပေမည်။
ကျန်းဟောင်မှာမူ ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရည်းစားနှင့် သူမ၏ ဆင်းရဲသော ဆွေမျိုးများက သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြပေ။
"နင်ပြောတဲ့ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားပြီး ချမ်းသာလာတဲ့ သူငယ်ချင်းကို ဘယ်တော့လောက် အပြင်ခေါ်ထုတ်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးမှာလဲ၊ ဒုတိယမျိုးဆက် ချမ်းသာတဲ့ ငါ့ရည်းစားက သူ့ကို တွေ့ချင်နေတယ်တဲ့"
ဝမ်ယွန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ကျန်း၏ မိဘများနှင့် အဘွားမှာ ကားမောင်းထွက်သွားကြပြီဖြစ်သော်လည်း အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ မိသားစုမှာမူ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
"နင်တွေ့ချင်တိုင်း ငါ့သူငယ်ချင်းက အတွေ့ခံမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အချိန်တစ်မိနစ်က သောင်းနဲ့ချီပြီး တန်ဖိုးရှိတာ" ဝမ်ကျန်းသည် သူမကိုယ်တိုင်၏ ပုံရိပ်ကို မြှင့်တင်ရုံသာမက သူမ၏ သူငယ်ချင်းအတွက်ပါ ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ဖက်လူကို ဒေါသထွက်စေပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ကျေနပ်မှုရရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။
"နင် ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"
ဝမ်ယွန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် လမ်းမပေါ်မှ စက်သံဟိန်းကနဲ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သော ပြိုင်ကားတစ်စီးသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။
"ကျန်းကျန်း... ကားပေါ်တက်၊ သွားကြစို့"
မင်ယွဲ့သည် ကားမှန်ကို ချကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သာ လှမ်းမခေါ်ပါက ဝမ်ကျန်းပင်လျှင် သူမကို မှတ်မိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ဝက်သားမစားဖူးသော်လည်း ဝက်ပြေးသည်ကိုမူ မြင်ဖူးသည်ဖြစ်ရာ ဤဇိမ်ခံပြိုင်ကားမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့၏ လုပ်နိုင်စွမ်းကို သူမ အထင်သေးခဲ့မိပုံရသည်။
သူမသည် ဘေးထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ယွန်းကို လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားပြီး ချမ်းသာတဲ့ သူငယ်ချင်းက ငါ့ကို လာကြိုပြီဆိုတော့ ငါ သွားတော့မယ်နော်"
ဝမ်ကျန်း၏ အပြုံးက ပို၍ တောက်ပလေလေ ဝမ်ယွန်း၏ ဒေါသက ပို၍ ပြင်းထန်လေလေ ဖြစ်နေသည်။
"အာဟောင်... တို့တွေလည်း ပြိုင်ကားတစ်စီးလောက် ဝယ်ကြမလား"
ကျန်းဟောင်သည် သူမကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ရှေ့မှ ရိုးလ်ရွိုက်စ် ကားကြီးကိုသာ ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
"အာဟောင်... ငါလည်း အဲဒီလို ကားမျိုး တစ်စီးလောက် လိုချင်တယ်" ဝမ်ယွန်းက ကျန်းဟောင်၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ခါကာ ပူဆာသည်။
"နင် ရူးနေတာလား၊ ငါ ရူးနေတာလား၊ အဲဒီကားက ဘယ်လောက်တန်လဲ နင်သိရဲ့လား၊ ခန့်မှန်းခြေ သန်း ၁၆၀ လောက် ရှိတယ်၊ နင် ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ"
ကျန်းဟောင်သည် လှည့်ထွက်သွားရင်း ဝမ်ယွန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် တုံးအလှသည်ဟု တွေးနေမိသည်။ သူမတွင် ထိုကဲ့သို့သော အဆက်အသွယ်ကောင်းရှိပါလျက်နှင့် အသုံးမချတတ်ပေ။ သူမနှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုမှာ ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သင့်ပြီဟု သူ ဆုံးဖြတ်
လိုက်သည်။
"သန်း ၁၆၀ ဟုတ်လား... မဖြစ်နိုင်တာ၊ အာဟောင် တစ်ခုခု မှားကြည့်မိတာ ဖြစ်မှာပါ" ဝမ်ယွန်းက လက်ရှိအခြေအနေကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ဟားဟား... မင်ယွဲ့၊ နင်ကတော့ ဒီနေ့ ငါ့မျက်နှာကို တကယ်ပဲ ဝင်းပစေတာပဲ"
ဝမ်ကျန်းသည် အဆင့်မြင့် စူပါကား၏ သားရေထိုင်ခုံပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေရင်း သူမ သူငယ်ချင်းမလေး၏ ရုတ်တရက် ကြွယ်ဝလာမှုအပေါ် အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေသော မင်ယွဲ့သည် ရိုးလ်ရွိုက်စ် ကားကြီးကို ပိုင်ဆိုင်သည့် သူဌေးမကြီးတစ်ဦး အမှန်ပင် ဖြစ်နေသည်။
"ယွဲ့ယွဲ့... နင် ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာလား၊ နင်က တကယ်တော့ အဝေးရောက်နေတဲ့ ဘီလျံနာတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးများလား" ဝမ်ကျန်းက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းသည်။
မင်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အဝေးက ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြည်ပမှာ စီးပွားရှာပြီး အောင်မြင်ခဲ့တာ၊ သူ့မှာ အမွေဆက်ခံမယ့်သူ မရှိတော့ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးခဲ့တာလေ"
ဒါသည် ယွမ်ပေါ့စီစဉ်ပေးထားသော သူမ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်သစ်ဖြစ်ပြီး အထောက်အထား ခိုင်လုံမှုရှိသည်။
စစ်မက်ကာလအတွင်း အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။
"အား... ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက တကယ်ပဲ အမွေတွေ ရလိုက်တာပေါ့၊ ငါ တကယ်ကို ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ"
ဝမ်ကျန်း၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ မင်ယွဲ့အတွက် စိတ်ရင်းဖြင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ငွေကြေးသည် အရာအားလုံး မဟုတ်သော်လည်း ငွေမရှိဘဲ မည်သည့်အရာမျှ လုပ်ဆောင်၍မရပေ။ ငွေဖြင့် အချစ်ကို ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော်လည်း ပျော်ရွှင်မှုကို ဖန်တီးပေးမည့် အခွင့်အရေးများကိုမူ ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ငွေသည် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်မှု ကို တိုက်ရိုက်မပေးနိုင်သော်လည်း ရောဂါဝေဒနာများကို ကုသရန် လမ်းစ ဖြစ်စေသည်။ လောကီဒုက္ခများ၏ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းမှာ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဒုတိယ တုံ့ပြန်မှုမှာမူ သူမ၏ အားကိုးရာ သူဌေးမကြီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်ထားရန်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျန်းသည် မင်ယွဲ့ကို ဖက်ထားရာ မင်ယွဲ့ကလည်း အလိုလိုက်
ထားသည်။
"ငါ့မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိတဲ့အတွက် ငါ့သူငယ်ချင်းမလေးပဲ တစ်နေ့မှာ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာပါစေလို့ အမြဲဆုတောင်းခဲ့တာ၊ အခုတော့ တကယ်ဖြစ်လာပြီပဲ" ဝမ်ကျန်းသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ဝဲလာသည်။
"ဗေဒင်ဆရာက ငါ့ဘဝမှာ ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက် ဆုံလိမ့်မယ်လို့ ပြောဖူးတယ်၊ အဲဒါ နင်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး၊ နင်က ငါ့ကျေးဇူးရှင်တင်မကဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လာဘ်နတ်မင်းကြီးပဲ"
မင်ယွဲ့သည် မိမိထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေမိသည်။ သူငယ်ချင်းကောင်းဆိုသည်မှာ အတူတူ ရူးသွပ်ကြသူများ မဟုတ်ပါလော။
"ကျောင်းဖွင့်တော့မယ်ဆိုတော့ တို့တွေ ဈေးဝယ်ထွက်ကြစို့"
မင်ယွဲ့သည် ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ကားမောင်းဝင်လိုက်ရာ အပေါက်ဝမှ ကားပါကင်ဝန်ထမ်းသည် အပြေးအလွှား ထွက်လာသည်။ ယခင်က သူမ သိန်းထောင်ချီတန်သော ကားကို မောင်းလာစဉ်က မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ရှားပါး ရိုးလ်ရွိုက်စ် ကားကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကားဝါသနာအိုး ဝန်ထမ်းလေးမှာ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားတော့သည်။
မင်ယွဲ့က ထိုဝန်ထမ်းကို မုန့်ဖိုးပေးကာ ဝမ်ကျန်းကို ခေါ်၍ အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အဆင့်မြင့် ဝတ်စုံဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"မလိုပါဘူး... ဒါတွေက အရမ်းဈေးကြီးလွန်းတယ်"
ဝမ်ကျန်းသည် သူငယ်ချင်း၏ ကျေးဇူးကို ခံယူလိုသော်လည်း မင်ယွဲ့တွင်လည်း အသုံးစရိတ် ရှိဦးမည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အဖိုးတန်လွန်းသော လက်ဆောင်များကို လက်ခံရန် ဝန်လေးနေမိသည်။
"နင်က ငါ့ကုမ္ပဏီရဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ၊ အပြင်သွားတဲ့အခါ နင်က ကုမ္ပဏီကို ကိုယ်စားပြုရမှာ၊ နင့်ရဲ့ အဝတ်အစားက နင့်ရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ၊ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံးတွေကိုပဲ ဝယ်ရမယ်"
"ဒါပေမဲ့ ငါ..."
ဝမ်ကျန်း စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် မင်ယွဲ့က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်းကျန်း... တို့တွေက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလေ၊ ချမ်းသာလာရင် အတူတူ နေကြမယ်လို့ ကတိပေးထားကြတာပဲ၊ အခု နင်သာ ချမ်းသာနေမယ်ဆိုရင် ငါ့အပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဒါပေါ့... ဆက်ဆံမှာပေါ့" ဝမ်ကျန်းက တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ ချက်ချင်းဖြေလိုက်သည်။
"အေးလေ... အဲဒါဆို အခု ငါ့မှာ ငွေရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ စေတနာကို ဘာလို့ ငြင်းဆန်နေတာလဲ၊ ဒါက ငါ့ကို အထင်သေးတာလား ဒါမှမဟုတ် တို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ကို အားမနာတာလား"
ဝမ်ကျန်းမှာ စကားပြန်ရန် ဆွံ့အသွားရသည်။
"ကဲပါ... ဒါကို ဝန်ထမ်းခံစားခွင့်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်၊ ဒါတွေက သူဌေးဖြစ်တဲ့ ငါက နင့်ကိုပေးတဲ့ အလုပ်ဝတ်စုံတွေပဲ၊ နင်အတွက် နှစ်စုံဝယ်ပြီး ကျန်ဟင် အတွက်လည်း နှစ်စုံလောက် ရွေးပေးလိုက်ဦးနော်"
ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် ဘေးနားတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေရင်း ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားဖြတ်ခြင်းမရှိဘဲ အလေးအနက် နားထောင်ပေးနေသည်။
ဝမ်ကျန်းသည် ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့သဖြင့် ၎င်းတို့ သုံးဦးအတွက် စုစုပေါင်း ဝတ်စုံ ခြောက်စုံကို ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။ ကျန်ဟင်သည် ကုမ္ပဏီ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျန်းမှာ ဥက္ကဋ္ဌ၏ အထူးလက်ထောက် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ရာ တရားဝင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
"ဒီမှာ စိတ်ကြိုက် တိုင်းထွာပြီး ချုပ်ပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှု ရှိတယ်မလား"
မင်ယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။ အဆင့်မြင့် ဝတ်စုံဆိုင်များတွင် ဝါရင့်အပ်ချုပ်ဆရာများ ရှိတတ်သည်ကို သူမ သိရှိထားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေးတို့ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝါရင့်ပညာရှင်ကို ခေါ်ပြီး ကိုယ်တိုင်းယူစေကာ လက်မှုပညာစစ်စစ်နဲ့ စိတ်ကြိုက် ဖန်တီးပေးပါ့မယ်"