သောင်းပြောင်းထကြွလာသည့် လှိုင်းတံပိုးများ

မင်ယွဲ့ သည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်ရော ဝမ်ကျန်းအတွက်ပါ သီးသန့်ချုပ်လုပ်သော ဝတ်စုံများကို မှာယူလိုက်သည်။ ဝါရင့်အပ်ချုပ်ဆရာကြီးသည် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားများကို တိုင်းတာပြီးနောက် ရွေးချယ်စရာ အဆင့်မြင့်ပိတ်စအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ပြလေသည်။

သူသည် အဆင့်မြင့်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ရာတွင် လိုက်နာရမည့် အနုစိတ်စည်းမျဉ်းများနှင့် လိုက်ဖက်ညီစွာ တွဲဖက်ပုံများကို အကြံပြုဆွေးနွေးပေးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မင်ယွဲ့အတွက်မူ ဗဟုသုတအသစ်များပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝခရီးလမ်းကြောင်းအရ အထက်တန်းလွှာ လူ့ဘောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ အနှေးနှင့်အမြန် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု အတတ်ပညာကို နားလည်ထားခြင်းမှာ အပိုအလုပ်မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတက်

အောင် တည်ဆောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်ဟင်မှာမူ ယခုအကြိမ်တွင် လိုက်ပါမလာသဖြင့် နောက်တစ်ခေါက်မှသာ သီးသန့်တိုင်းတာချုပ်ရန် ချန်ထားခဲ့ရသည်။

"သွားကြစို့၊ နင့်အတွက် ပွဲတက်ဂါဝန်တစ်စုံလောက် ဝယ်ရအောင်၊ နောက်ဆိုရင် ကျန်ဟင်နဲ့အတူ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ တက်ရမှာလေ"

ကုန်တိုက်ကြီးအတွင်း လှည့်လည်ရင်း မင်ယွဲ့သည် ဝမ်ကျန်းအတွက် လိုအပ်မည့် အသုံးအဆောင်မှန်သမျှကို အစွမ်းကုန် ကူညီဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက်၏ အရည်အချင်းကို ချက်ချင်းမမြင်နိုင်သော်လည်း စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ထိုသူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် စိတ်နေစိတ်ထားကို အထင်အရှား ဖော်ပြနိုင်စွမ်းရှိသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အထုပ်အပိုးများစွာကို သယ်ဆောင်ကာ ကုန်တိုက်အတွင်းမှ ထွက်လာကြသည်။

"အခု ဘယ်သွားကြမလဲ" ဝမ်ကျန်းက ပြုံးလျက် မေးသည်။

"ပင်လယ်ကမ်းခြေဘက်ကို ကားပတ်မောင်းကြမလား"

လှပသော ပြိုင်ကားလေးကို စီးကာ ကမ်းခြေတစ်လျှောက် လေညင်းခံရမည့် အစီအစဉ်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ကမ်းခြေဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာစဉ် လှိုင်းလုံးများ ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်သံကို ခပ်သဲ့သဲ့ စတင်ကြားလာရသည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်ကာလ၊ ဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်အဆင်းများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ပြန့်ကြဲနေချိန် မင်ယွဲ့သည် ဝမ်ကျန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ သဲသောင်ပြင်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းကြသည်။ ဖိနပ်အတွင်းသို့ သဲများ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် နေရခက်လာသောကြောင့် ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ လက်မှ ကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာနှင့်အတူ ပင်လယ်ရေပြင်၊ ရိုမန်းတစ်ဆန်လှသော အလင်းနှင့် အမှောင်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေထု၊ စက်တင်ဘာလ၏ ရာသီဥတုမှာ နွေဦး၏ အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ လိမ္မော်ရောင်သန်းနေသော ကမ်းခြေတွင် ပင်လယ်လေညင်းကို ခံစားရသည်မှာ စိတ်ကြည်နူးဖွယ် အတိပင်။

နူးညံ့သော သဲပွင့်လေးများက မင်ယွဲ့၏ ဖြူဝင်းသော ခြေဖမိုးပေါ်သို့ ပွတ်တိုက်သွားပြီး ခြေချောင်းလေးများကြားမှ တိုးထွက်ကာ လျှောကျသွားကြသည်။ မင်ယွဲ့၏ ဇာတိရပ်ကြွေ လီအောက်ရွာလေးတွင် ပင်လယ်မရှိပေ။ သူမသည် ပင်လယ်ကို ရုပ်မြင်သံကြားထဲတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ထိုစဉ်ကတည်းက ပင်လယ်ကြီးကို အလွန်ပင် တမ်းတခဲ့ရသည်။

လီအောက်ရွာ၏ တောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုတောင်တန်းကြီးများ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဘာတွေရှိနေမလဲဟု သူမ အမြဲတွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မိဘများနှင့်အတူ ထိုတောင်ကို ကျော်ဖြတ်ကြည့်သောအခါ တောင်တစ်ဖက်တွင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ရှိနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုမြို့မှတဆင့် မြင်ရသော တောင်တန်းကြီးများ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဘာတွေ ရှိနေဦးမည်နည်း။

အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝက "တောင်တန်း၏ အခြားတစ်ဖက်" ဆိုသော သင်ခန်းစာကို သူမ သင်ခဲ့ရသည်။ မင်ယွဲ့တို့ ရွာနောက်ဖက် တောင်ခြေတွင် ဂူတစ်ခုရှိပြီး ထိုဂူအတွင်း၌ စမ်းရေတွင်းကြီး တစ်ခုရှိသည်။ စာရေးဆရာကဲ့သို့ပင် မင်ယွဲ့သည်လည်း တောင်တန်းများကို ကျော်ဖြတ်လျှင် ပင်လယ်ကြီးကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။

"အဖေ... ဒီစမ်းရေဂူထဲကို ဖြတ်သွားလို့ ရမလားဟင်" ဟု ငယ်စဉ်က သူမ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးခဲ့ဖူးသည်။

"မရဘူးသမီးရဲ့၊ အဖေ အဲဒီထဲမှာ ငါးသွားဖမ်းဖူးတယ်၊ ဆောင်းတွင်းမှာ ရေကနွေးပြီး နွေမှာဆိုရင် အေးနေတာ၊ ဂူအမှောင်ထဲကို လျှောက်ဝင်သွားရင် လမ်းကို ကျောက်တုံးကြီးတွေက ပိတ်ထားတာ" ဟု ဖခင်က ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က မင်ယွဲ့မှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် တောင်တန်းများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း တောင်တန်းသစ်များကိုသာ ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ တောင်တန်းများ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပင်လယ်မရှိဘဲ တောင်တန်းများသာ ထပ်ဆင့်ရှိနေခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့မှာ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင်မူ ထိုစမ်းရေဂူကို ငေးကြည့်ရင်း ဒီရေအတက်အကျသံများကို စိတ်ကူးယဉ်နေတတ်ခဲ့သည်။

ယခုမူ သူမသည် ဇာတိရွာလေးကို စွန့်ခွာကာ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ကျောင်းခရီးစဉ်တစ်ခုတွင် ပင်လယ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က ခံစားချက်ကို သူမ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ မျှော်လင့်ချက်၊ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် တမ်းတမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။

ကြည်လင်သော ပင်လယ်ပြာကြီးသည် သူမ၏ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြိုဆိုသည့်အလား ဟိန်းဟောက်နေပြီး ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော လှိုင်းလုံးများမှာ ကမ်းခြေသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ထိုအလှတရားကို ရင်ဖွင့်ကြိုဆိုလိုက်သည်။

အတန်းခေါင်းဆောင် ကျန်ဟင်နှင့် ကျောင်းသားအချို့က ကားငှားကာ အားလုံးကို ခေါ်လာခဲ့ကြပြီး ကားနောက်ခန်းတွင် ပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် တဲများထိုးကာ ကမ်းခြေတွင် အသားကင် စားခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ၊ ဘီယာများနှင့် ကာရာအိုကေ ဆိုကြသည်မှာ အလွန်ပင် စည်ကားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မိမိအချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းနှင့်အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေရသည့် အချိန်ကိုသာ သူမ ပို၍ နှစ်သက်မိသည်။

ရွှေဝါရောင် သန်းနေသော ဆည်းဆာအလင်းတန်းများမှာ

ပင်လယ်ရေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ပင်လယ်ပြာကြီးကို လိမ္မော်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးထားသည်။ လှိုင်းကြပ်ခွပ်ကလေးများမှာ စိန်ပွင့်လေးများ ဖြူးထားသည့်အလား တလက်လက်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဝမ်ကျန်းသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဤလှပသော မြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။ ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင် ထိစပ်နေသော နေရာတွင် ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်းကြီးမှာ နိဗ္ဗာန်သို့ ဦးတည်သော ရွှေလမ်းမကြီးတစ်ခုသဖွယ် လှပလွန်းလှသည်။

ဝမ်ကျန်းသည် မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်ကိုပါ ရိုက်ကူးလိုက်ရာ မင်ယွဲ့က လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သောအခါ ဝမ်ကျန်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်ဆန်သွားရသည်။ ထိုအပြုံးက အမှန်တကယ်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"အဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဝမ်ကျန်း ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မင်ယွဲ့က အနားသို့ လျှောက်လာသည်။

"နင့်ပုံလေးတွေ ရိုက်ပေးထားတာ၊ ငါ့လက်ရာကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ၊ ကြည့်လိုက်ဦး"

သူမက ဖုန်းကို ပြလိုက်ရာ မင်ယွဲ့ကလည်း အချိုးအစားကျလှပသော ဓာတ်ပုံလက်ရာကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရသည်။

"ငါလည်း နင့်ကို ရိုက်ပေးမယ်လေ" မင်ယွဲ့က ဖုန်းထုတ်ကာ နေဝင်ချိန် မကျော်မီ ဝမ်ကျန်းကို နေရာကောင်း ရှာခိုင်းလိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် လမ်းသွားလမ်းလာ အလုပ်သမားတစ်ဦးကို အကူအညီတောင်းကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးတွဲရက် ပုံကို ရိုက်ခူးလိုက်ကြသည်။

"မမ... ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို ပုံလေးတစ်ပုံလောက် ရိုက်ပေးလို့ ရမလားဟင်"

ကမ်းခြေသန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးသည် ဝမ်းပန်းတသာဖြင့် သူမ၏ အိတ်နှင့် ပစ္စည်းများကို ချကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးသည်။

"ကဲ... ဘယ်ဘက်က မိန်းကလေး၊ မျက်နှာကို နည်းနည်းလေး စောင်းလိုက်ပါဦး၊ ဟုတ်ပြီ... အဲဒါလေး လှတယ်"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခရီးသွားများစွာကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးဖူးပုံရပြီး ကျွမ်းကျင်စွာပင် ပိုစ့်များကို ညွှန်းပေးလေသည်။

"ကဲ... ရပြီ၊ ကောင်မလေးတွေက လှတော့ ဘယ်လိုရိုက်ရိုက်ကို ကြည့်ကောင်းနေတာပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး" မင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့က ချိုသာစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။

"အိုကွယ်... အစ်မကြီးလို့ ခေါ်နေရသေးတယ်၊ ငါက နင်တို့ရဲ့ အဒေါ်အရွယ် ရှိနေပါပြီ" ဟု ပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြုံးပန်းဝေနေသည်။

"အစ်မကြီးက တကယ်ကို နုပျိုနေတာပါ"

ထိုစကားကြောင့် ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးမှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ၎င်းတို့ကို အခြားသော လှပသည့် နေရာများသို့ပါ လိုက်လံပြသပေးခဲ့သည်။

"ဒီမြင်ကွင်းကတော့ တကယ့်ကို သဘာဝတရားက ပေးတဲ့ လက်ဆောင်မွန်ပဲ" ဝမ်ကျန်းက သဲသောင်ပြင်ပေါ်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် လဲလျောင်းရင်း ပင်လယ်လေညင်းကို ခံစားလျက် ဆိုသည်။

"သဘာဝတရားက ပေးတဲ့ အရသာရှိတဲ့ ပင်လယ်စာတွေလည်း ရှိသေးတယ်လေ၊ ပင်လယ်စာ သွားစားကြမလား" မင်ယွဲ့က ထိုင်နေရာမှ ထကာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းက မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ဟန်ဆောင်ကာ အံ့သြပြလိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်လိုတောင် ရက်စက်ရတာလဲ၊ သဘာဝတရားရဲ့ လက်ဆောင်မွန်လေးတွေကို ဘယ်လိုများ စားဖို့ စဉ်းစားရတာလဲ"

"ကဲပါ... ဟန်ဆောင်မနေနဲ့ဦး၊ ရွံစရာကြီး၊ နင်မစားရင် ငါတစ်ယောက်တည်း သွားပြီနော်၊ တကယ်သွားပြီ" မင်ယွဲ့က သူမကို တွန်းကာ ထွက်သွားဟန် ပြုသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ငါ့ကို ဒီပင်လယ်လေထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ နင်ရက်စက်လိုက်တာ၊ ငါသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်..."

"လာမှာလား၊ မလာဘူးလား" မင်ယွဲ့က လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ဟန်ဆောင်နေမှုကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... လာပြီ လာပြီ" ဝမ်ကျန်းက ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ထကာ မင်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကို ချွဲနွဲ့စွာ ဖက်လိုက်သည်။

"ငါ ဂဏန်းရယ်၊ ပုစွန်ထုပ်ရယ်၊ ကင်းမွန်ရယ်၊ ယောက်သွားရယ်၊ အာဘလုန်းရယ် စားချင်တယ်..."

၎င်းတို့၏ ရယ်မောနောက်ပြောင်သံများမှာ လှိုင်းသံများကြားတွင် ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။

လှိုင်းလုံးများမှာ ကမ်းခြေသို့ တရကြမ်း တိုးဝင်လာပြီး ဖြူဖွေးသော ရေမြှုပ်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ ခရီးသွားများကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်နေသည့်

အလား...။