အခန်း (၄၁)
Vol. 3 Ch. 41
အခန်း-(၄၁)
ကျန်းယွမ် က အမိန့်ကို ကြားလိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ တဖျတ်ဖျတ်ဖြစ်သွားတယ်။ ဓာတ်ဆီဆိုင်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သတိရပြီးနောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ပေါ်လာတော့မှာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း လိုအပ်သည့် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကျင်းရွှီယန်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထိုနေရာ၌ မတ်တပ်ရပ်လျက် လက်သီးများကို ကျောနောက်ဖက်တွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။ မုန်တိုင်းက အပြင်ဘက်တွင် ပြင်းထန်လာပြီး ဖုတ်ကောင်များ၏ အော်သံကိုလည်း မကြားရပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မစခင်အချိန်ကို ပြန်ရောက်သွားသလိုပဲ့။
သူပုံစံက တည်ငြိမ်ပြီးရင်း တည်ငြိမ်နေပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ သူဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာတော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။
တစ်နာရီလောက်ကြာတော့ စစ်သားတွေက ဧည့်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာကြတယ်။ ကျန်းယွမ် က ကျင်းရွှီယန်း ထံ လျှောက်လာပြီး "ဗိုလ်ကြီး ပြီးပြီ" ဟု သတင်းပို့တယ်။
ကျင်းရွှီယန်း က သူ့အဖွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် အသက်ရှင်မယ်ဆိုတာ မသေချာဘူး။ ခဏလောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲမှာရှိတဲ့ ခံစားချက်မုန်တိုင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တယ်။ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အချိိန်မှာတော့ သူ့အမူအရာက ငြိမ်သက်သွားပြီ။
"မိုးရွာလို့မပြီးမချင်း ငါတို့ဒီမှာနေမယ်။ အခုအချိန်ကစပြီး လူတိုင်းက ကိုယ်အပူချိန်ကို နာရီဝက်တိုင်း စစ်ဆေးရမယ်။ နေမကောင်းဘူးဆိုရင် ချက်ချင်းသတင်းပို့ပါ" ဟု လေးနက်စွာပြောသည်။
စစ်သားများသည် သူ့စကားကြားသောအခါ မသေချာသော အကြည့်များဖလှယ်ကြတယ်။ ခဏအကြာတွင် ဝိန့်ခိုင် က "ဗိုလ်ကြီး၊ ကျွန်တို့ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ" လို့မေးတယ်။
"အိပ်ရာဝင်ပါ"
အဖြေက သူတို့ကို ထိတ်လန့်စေတယ်။ ကမ္ဘာက သက်ရှိငရဲကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးကတည်းက ဖုတ်ကောင်များသည် လမ်းများပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသဖြင့် သူတို့ရဲ့ ကပ္ပတိန်က ယင်းကဲ့သို့ အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။
ကျင်းရွှီယန်း က သူတို့ရဲ့ တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် သံသယများကို သတိပြုမိသော်လည်း ရှင်းပြရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ဤမိုးရွာပြီးနောက် အိပ်မက်ဆိုးကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူများသာ— အိပ်စက်ခြင်းသည် ရှားပါးတဲ့ဇိမ်ခံမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း နားလည်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသောပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်မိတယ်။ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူ့ရင်ထဲမှာ တိုးလာတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
ယခုအချိန်တွင် သူလုပ်နိုင်သမျှကတော့ သူမဘေးကင်းဖို့ မျှော်လင့်ချက်ထားပြီး လင်အန်း တက္ကသိုလ်ကို အချိန် မနှောင်းမီတွင်အရောက်သွားရန်သာဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်အန်း တက္ကသိုလ်၏ ဟောပြောပွဲခန်းမ၌ ကျောင်းသားများက မိုးရွာနေသည် ကိုတွေ့သောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကြတယ်။
ဆရာချောင် သည် ပိုင်ရီကျီး နှင့် သူ့အဖွဲ့မှ တွေ့ရှိသော ရိက္ခာများကို သယ်ယူသွားပြီး ကျန်သူများကို နေ့တိုင်း ရေခွက်တစ်ဝက်နှင့် ဘီစကွတ်ဗူးအနည်းငယ်သာ ပေးသည်။ သူ့က တွန့်တိုနေပြီး ရေနှင့် အစာအားလုံးကို သူ့အတွက်သာ သိမ်းထားချင်ကြသည်ဟု အားလုံးကထင်မြင်ကြတယ်။
အမှန်က ချူကျိမြောင် ရဲ့ ရေအမျိုးအစားစွမ်းရည်ကြောင့် ပိုင်ရီကျီး နှင့် သူ့အဖွဲ့က အစာရရှိရန်သာ အာရုံစိုက်ကာ ရေအနည်းငယ်သာပြန်ယူလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဆရာချောင် ရဲ့အဖွဲ့သည် ရေကိုအလိုအပ်ဆုံးဖြစ်တယ်။
ကျောင်းသားတွေရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကို သတိပြုမိတော့ ဆရာချောင် က မျက်လုံးတွေကို ကျည်းမြောင်းထားလိုက်ပြီး "အစ်ကို ယောင်း ငါတို့မှာ ရေဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ သွားကြည့်စမ်းပါ။ ပြီးတော့ မိုးရေစုဆောင်းဖို့ ဘူးအလွတ်တချို့ ပြန်ယူလာခဲ့"
သူ့ကိုစကားကြားတော့ အစ်ကိုယောင်း က ခေါင်းညိတ်ပြီး " ပိုင်ရီကျီး နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကိုကော ဘယ်လိုလဲ" လို့ မေးတယ်။
ဆရာ ချောင် က လှောင်ပြောင်ပြီး "သူတို့ ထွက် ပြေးသွားတဲ့အတွက် သူတို့ကို နှောက်ယှက်စရာ မလိုဘူး။ သူတို့ တစ်ရက်လောက် ငတ်နေခဲ့တယ်။ ငါတို့ဆီကနေ ပြေးနိုင်ရင်တောင်မှ အကြာကြီး ရှင်သန်နိုင်ဖို့ အာမခံချက်က မရှိဘူး။ မုန်တိုင်းနဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ဆိုတော့ အစာရှာဖို့က ခက်လိမ့်မယ်"
ညီအစ်ကိုယောင်း က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါဆို ဘူးအလွတ်တွေရှာပြီး မိုးရေစုဆောင်းဖို့ ညီအစ်ကိုတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်"
ဟောပြောခန်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ အစ်ကိုယောင်း က ဝန်ထမ်းအနားယခန်းသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခိုက်မှာပဲ့ သူ အံ့ဩသွားတယ်။ အခန်းက ဗလာဖြစ်နေပြီး နံရံတွေနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖုန်မှုန့်တွေကလွဲ တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူး။
အထဲကို ပြေးဝင်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပစ္စည်းတွေအကြောင်းပြောစရာမလိုလောက်အောင်ပဲ့ ဘီစကစ်တစ်စွန်းတစ်စတောင် မကျန်တော့ဘူး။
ရိက္ခာတွေမရှိရင် သူတို့မှာ ရက်ရှည် ရှင်သန်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းက မရှိတော့ဘူး။ ရေရှိသော်လည်း အစာရှာရန် အပြင်ထွက်ရသေးသည်။ အပြင်မှာရှိတဲ့ အန္တရာယ်တွေအကြောင်းတွေးရင်း သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး သတင်းပို့ဖို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့တယ်။
ဟောပြောပွဲခန်းမသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျင်မြန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် ဆရာချောင်ထံ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နှင့် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ဆရာချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
အစ်ကိုယောင်း က ငုတ်တုတ်ထိုင်ပြီး "ညီလေးချောင် ပစ္စည်းတွေ ကုန်သွားပြီ" ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။
ဒီစကားကိုကြားတာနဲ့ ဆရာ ချောင် က ထရပ်လိုက်ပြီး "မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ"
သူ့အော်သံကြားတော့ ကျောင်းသားတွေက သူ့ကို သံသယစိတ်တွေနဲ့ လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။
ဆရာ ချောင် က ဒါကိုမြင်ပြီး အသံလျှော့လိုက်တယ်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားတာလဲ"
“အစ်ကို ချောင် ၊ ပိုင်ရီကျီး နဲ့ သူ့အဖွဲ့က ရိက္ခာတွေ ယူသွားနိုင်တယ်” ဟု အစ်ကို ယောင်း က ဆိုသည်။
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူတို့ယူချင်ရင်တောင် ဘယ်မှာဝှက်ထားလဲဆိုတာတော့ သူတို့မသိဘူး။ ဒါတင်မကဘူး၊ သူတို့ကပစ္စည်းတွေကို အပေါက်ဝကနေ သယ်ထုတ်ရမှာ၊ အဲဒါတွေကို ငါတို့ သတိထားမိမှာပဲ့" လို့ ဆရာ ချောင် က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ပြောတယ်။
အကိုယောင်း က "ညီလေး ချောင် ညီမ လု က ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ပိုင်ရီကျီး ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို ယူဖို့ ကူညီခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား? မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ" လို့ မမေးခင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နှုတ်ဆိတ်သွားကြပါတယ်။
သူ့စကားကြားတော့ ဆရာချောင်က အဓိပ္ပါယ်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ လျှံတက်လာပြီး "ဒီခွေးမလေးကို ငါတွေ့ရင် သူ့အရေပြားကို ခွာပစ်လိုက်မယ်" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"အစ်ကို ချောင် အခု ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ" အစ်ကို ယောင်း က မေးတယ်။
အခုချိန်မှာတော့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေရှိလို့သာ ကျောင်းသားတွေကို ထိန်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ မရှိရင် သူတို့ကို စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းဖို့က ခက်လိမ့်မယ်။
ဆရာ ချောင် ရဲ့အဖွဲ့၀င်အများစုသည် အာဏာကိုင်ဆောင်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မြည်းစမ်းပြီးဖြစ်သည်။ မထိတွေ့ဖူးသေးတဲ့ အမျိုးသမီး ကျောင်းသားတွေလည်း အများကြီး ရှိပါ သေးတယ်။ သူတို့ကိုလွတ်မြောက်သွားစေဖို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ဆန္ဒရှိနိုင်မလဲ။
ခဏအကြာတွင် ဆရာချောင် က "လောလောဆယ် မိုးရေကို တတ်နိုင်သမျှ စုဆောင်းရမယ်။ အစားအသောက်အတွက်တော့ မိုးရွာပြီးရင် အပြင်ထွက်မယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
အခုအချိန်မှာတော့ သူတို့အတွက် တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ထို့ကြောင့် အစ်ကို ယောင်း က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ" ဟုသာ ပြောနိုင်သည်။
သူတို့နှင့် မနီးမဝေးတွင် ထိုင်နေသော ကျောင်းသူလေးက မုန်းတီးမှုအပြည့်နဲ့ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူမ သွားများကို အံကြိတ်ကာ နာကျင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျောင်းသားအုပ်စုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။