အခန်း (၄၂)
Vol. 3 Ch. 42
အခန်း-(၄၂)
ကျောင်းသူ အမျိုးသမီးက ထောင့်စွန်းမှာ ထိုင်ပြီး နံရံကို မှီလိုက်တယ်။ သူမအနားမှ ကျောင်းသားယောက်ျားလေးတစ်ယောက်က ဘီစကွတ်ဗူးကို ပေးကာ "တစ်ခုခုစားလိုက်ဦး" လို့ပြောလာတယ်။
ကျောင်းသူ အမျိုးသမီးက ဘီစကွတ်ကို ယူဖို့ လက်မလှမ်းမီတွက် ခဏလောက် ကြောင်တက်တက်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူမသည် ယောက်ျားလေး ကျောင်းသားကို ကြည့်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်တယ်။
ကျောင်းသူ အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကိုက်ခံရသော အမှတ်အသားများကို ကြည့်လိုက်ပြီး အမျိုးသား ကျောင်းသားက ခေါင်းငုံ့ သွားကာ ဘာမှ မပြောပေ။ ဆရာ ချောင် က သူ့အတန်းဖော် အမျိုးသမီးငယ်များကို အရှက်ရစေခဲ့တာကို သူမြင်ရလည်း သတ္တိမရှိသလို သူတို့ကို ကူညီနိုင်စွမ်းလည်း မရှိပေ။
လူဆိုးတွေကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ကူညီပေးနေတာကို ရှက်ပါတယ်။ သူလုပ်နိုင်သမျှက သူတို့အတွက် ဘဝကို နည်းနည်းပိုကောင်းအောင် ကြိုးစားတာပါပဲ့။
ဆရာချောင် နဲ့ သူ့အဖွဲ့ဟာ မကြာခင်မှာ စားစရာတွေ ကုန်တော့မယ်ဆိုတာကို ကျောင်းသူအမျိုးသမီးက သိထားတာကြောင့် ဘီစကစ်တစ်ရွက်သာ စားပြီး ကျန်တာကို အဝတ်အစားထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့ပါတယ်။
ထို့နောက် ရေနှစ်ကျိုက်သောက်လိုက်သည်။ ဆရာ ချောင် က သူမကို တပ်မက်မှု ပြေပျောက်သွားပြီးနောက်တွင် ဒီရေဘူးကို သူမအား ပေးခဲ့သည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တွေးရင်း ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းက နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို ခံစားမိကာ မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတယ်။
နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်တယ်။ ရှင်သန်ပြီး သူ့မိဘတွေကို ရှာရမယ်။ ဒီနေ့ရဲ့အဖြစ်အပျက်က သူမကို ပြိုလဲအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။
မကြာမီတွင်တော့ အစ်ကိုယောင်း က ဂါလံအလွတ်ဘူးများနှင့် အင်တုံအမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်လာကာ အဖွဲ့နှင့်အတူပြန်လာခဲ့သည်။
ဒါကိုမြင်တော့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာတယ်။ ဆရာ ချောင် ရဲ့အဖွဲ့က မိုးရေကို စုဆောင်းနေသောကြောင့် လူတိုင်းသည်လည်း မိမိတို့၏ရေကို အမြန်သောက်လိုက်ကြပြီး ပုလင်းအလွတ်များကိုဖြည့်ရန် ပြတင်းပေါက်သို့ ပြေးသွားကြသည်။
ကျောင်းသူ အမျိုးသမီးက သူတို့ကို ကြည့်နေပေမယ့် မလိုက်သွားဘူး။ သူ့ဘေးနားက ကျောင်းသားလေးဟာလဲ သူ့ရေတွေသောက်တော့မှာကို မြင်တော့ တားဖို့ လက်လှမ်းပြပြီး “မင်း မသောက်လိုက်နဲ့ဦး” လို့ ပြောပါတယ်။
ယောက်ျားလေး ကျောင်းသားက သူမကို ကြည့်ပြီး "ကျုပ်တို့ ပုလင်းကို မိုးရေနဲ့ ထပ်ဖြည့်လို့ရတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
ကျောင်းသူ အမျိုးသမီးက ခေါင်းယမ်းပြီး "မိုးရေသောက်တာက စိတ်ချရတယ်လို့ မထင်ဘူး။ မိုးရွာရင် ဗိုင်းရပ်စ် ဒါမှမဟုတ် ဘက်တီးရီးယားပိုးတွေ ပါနေသလား မသိပေမယ့် မိုးမရွာခင် လေထုထဲက ဖုန်မှုန့်တွေအားလုံးကို ထည့်စဉ်းစားရင် ရေက သောက်သုံးဖို့ မလုံခြုံဘူး" ဟု ပြောသည်။
သူမရဲ့စကားများကို တွေးတောရင်း နောက်ဆုံးတွင် ယောက်ျားလေးသည် သူမစကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။ သူက သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ "အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးသည်။
ဒါကိုကြားတော့ ကျောင်းသူ အမျိုးသမီးက ရယ်မောပြီး "ငါ အဆင်မပြေရင်တောင် ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ။ ငါ သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး၊ ငါ့ကိုယ်ငါလဲ မသတ်ချင်ဘူး"
တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယောက်ျားလေး ကျောင်းသားက သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
ကျောင်းသူ အမျိုးသမီးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်မှ သူမရဲ့ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲသွားနေကာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်နေရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ ဂျာကင်အင်္ကျီကိုယူ၍ ဝတ်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေးပြောတယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ခေတ္တတိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ သူ့အသံက နူးညံ့လွန်းသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် မိုးသံကြောင့် တိမ်မြုပ်သွားတယ်။
ကျောင်းသူ အမျိုးသမီးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။
ပြတင်းပေါက်များ ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ဟောပြောပွဲခန်းမသည် ယခင်ကဲ့သို့ တင်းမာနေခြင်းမရှိတော့ဘဲ လေထုထဲရှိ အနံ့အသက်ဆိုးများဟာ ဝင်ရောက်လာတဲ့ လတ်ဆတ်သောလေနုအေးများကြောင့် လွင့်စင်သွားပါသည်။
ဆရာချောင် သည် သူတို့၏ ပုလင်းများကို မိုးရေဖြည့်ရင်း အလုပ်များနေသော ကျောင်းသားများကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းထားလိုက်သည်။ အားလုံးက ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်နဲ့ဖြစ်နေပြီး ညက တိတ်ဆိတ်နေတာကို သတိမထားမိကြပါဘူး။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်အန်း တက္ကသိုလ်နှင့် မဝေးလှသော မိုးရေအောက်တွင် ဖုတ်ကောင်များသည် ခေါင်းကို မော့ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ ရုပ်တုများကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်လို့ တည်ရှိနေကြတယ်။ မိုးရေကြောင့် ပုပ်ပွနေသော အသားများက စိုစွတ်လာပြီး စုတ်ပြဲညစ်ပတ်သော အဝတ်အစားများကသန့်စင်လာကာဘယ်သူကမှ သတိမထားမိဘဲနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆွေးမြေ့သွားတဲ့ အသားနဲ့ ကြွက်သားတွေ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာခဲ့ပါတယ်။ ဖုတ်ကောင်များ၏ အရိုးအဆစ်များနှင့် ကြွက်သားများဟာ ပိုမိုပျော့ပျောင်းလာပြီး သန်မာလာကာ ၎င်းတို့၏ အသားများက ပိုမို တောင့်တင်းလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် အားမနည်းတော့ပေ။
ဖုတ်ကောင်အများစုက သေးငယ်သောပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အဆင့်တစ်အထိ ကျော်လွန်သွားသည့်ဖုတ်ကောင်များသာ ပိုမိုသိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့ရဲ့ မီးခိုးရောင်မျက်လုံးများကတဖြည်းဖြည်း အရောင်ပြောင်းလာကာ ၎င်းတို့၏ လက်သည်းများနှင့် သွားများ ပိုမိုထက်ရှလာပြီး စွမ်းအင်များ တိုးပွားလာသည်။
သူတို့၏ မီးခိုးရောင်မျက်လုံးများသည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝမည်းသွားသောအခါတွင်မှ သူတို့သည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်လို့ ခေါင်းကိုမော့လိုက်ကာ လည်ချောင်းမှဟိန်းဟောက်သံများထုတ်လာကြသည်။
"ရားးးးး"
လင်အန်း တက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက်ရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။ ခေါင်းမော့ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် မျက်ဆန်တွေက မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်လရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေတယ်။
ရှည်လျားသောဟောက်သံပြီးတဲ့နောက်တော့ ငါးကီလိုမီတာအကွာအဝေးအတွင်း မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသောဖုတ်ကောင်များသည် မျက်လုံးများပွင့်လာပြီး လင်အန်း တက္ကသိုလ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားလာကြတယ်။
ထိုအချိန်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံး၌ အလားတူဖြစ်စဉ်မျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း မုန်တိုင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အန္တရာယ်ကို မည်သူကမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။
လင်အန်း တက္ကသိုလ်မှ ကီလိုမီတာများစွာကွာဝေးသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ကျိူးလီဇီ ရဲ့ မျက်လုံးများကရုတ်တရက်ပွင့်လာသည်။ အေးစက်သော ချွေးများက သူမနဖူးနှင့် နောက်ကျောကို စီးဆင်းလာပြီး အသက်ကို သူမ ပြင်းထန်စွာ ရှုရှိုက်လိုက်သည်။ အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ ပိတ်မိနေသေးသလိုမျိူးပဲ သူ့မျက်လုံးတွေက အာရုံမစူးစိုက်နိုင်ဘဲဖြစ်နေတယ်။
အနီးနားတွင် ထိုင်နေသော ပိုင်ရီကျီး က သူမ ရုတ်တရက် နိုးလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ပုဆိန်ကို ချလိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ သူ့ထိုင်ခုံဘေးမှာ ထိုင်ပြီး "ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။
သူ့အသံကိုကြားတော့ ကျိူးလီဇီ ဆတ်ကနဲဖြစ်သွားတယ်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက နောက်ဆုံးတွင် အာရုံစူးစိုက်မှုပြန်ရလာပြီး သူ့ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင်မှ “မိုးတိတ်တာနဲ့ ဒီနေရာက ထွက်သွားရမယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
အေးစက်စက် ချွေးတွေနဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို သတိထားမိတော့ "မင်းမှာ အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့လား" လို့ မေးတယ်။
မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားရင်း ကျိူးလီဇီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး "မိုးရွာပြီးရင် ဖုတ်ကောင်တွေက အဆင့်မြင့်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်"
ဒါကိုကြားတော့ ပိုင်ရီကျီး က မျက်လုံးတွေကို မှေးထားပြီး "ဒါကို မင်းဘယ်လိုသိလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကျိူးလီဇီ က မတ်မတ်ထလိုက်ပြီး "ဖုတ်ကောင်တွေ လုံးဝမရှိတာကိုက ထူးဆန်းနေတာ မတွေ့ဘူးလား။ မိုးရွာတာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး အဲလိုအချိန်အခါမျိုးမှာ သတင်းဆိုးတွေပဲ့ ပေးတတ်တယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"မင်း အတွေးလွန်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ပိုင်ရီကျီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ မယုံကြည်မှုကိုမြင်တော့ ကျိူးလီဇီ က သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး။ အဲဒီအစား "မိုးတိတ်ရင် ငါထွက်သွားမယ်။ မင်းနေမှာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် သွားချင်လည်းသွားလို့ရတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။