အခန်း (၄၃)
Vol. 3 Ch. 43
အခန်း-(၄၃)
သူမစကားဆုံးပြီးသွားသောအခါတွင် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး တတိယထပ်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ပိုင်ရီကျီး နဲ့ သူ့အဖွဲ့ဟာ ပထမထပ်က ရေချိုးခန်းကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ပြီးတော့ အနံ့ကြောင့် အဲဒီဟာကို မသုံးချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူမ တတိယထပ်ကိုပဲ သွားနိုင်တယ်။
ရေချိုးခန်းတံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် သူမသည် သူမရဲ့နေရာလွတ်သို့ဝင်ကာ မျက်နှာကိုဆေးကြောလိုက်ပြီး လိုအပ်ချက်များကို ဂရုစိုက်ကာ စားစရာတစ်ခုခုကို ယူခဲ့သည်။
စားနေရင်း သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝက အမှတ်ရစရာတွေဟာ စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။
ဒီမိုးရွာပြီးရင် လင်အန်း မြို့ကအခြေအနေဟာ ပိုဆိုးလာမယ်။ ဒုက္ခသည်စခန်းအများအပြားကို အစိုးရ သို့မဟုတ် စွမ်းရည်အသုံးပြုသူများက တည်ဆောက်ထားသော်လည်း ဖုတ်ကောင်တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ငါးလမပြည့်မီတွင် ဤမြို့က ဖုတ်ကောင်မြို့ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဒီလိုမဖြစ်ခင်မှာပဲ့ ရိက္ခာတွေ တတ်နိုင်သမျှ များများစုပြီး ထွက်သွားဖို့လိုတယ်။
တခြားသူတွေကိုတော့ သူမမှာ ခွန်အားမရှိသလို သူတို့ကို ကူညီဖို့ ရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိပါဘူး။ လမ်းမှာ လူတွေ နဲ့တွေ့ရင် အန္တရာယ်ကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါပဲ့လေ။ သူမ၏ ဦးစားပေးက သူမရဲ့ ရှင်သန်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစာစားပြီးတာနဲ့ ခံနိုင်ရည်အားကောင်းဖို့ နှစ်နာရီကြာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တယ်။ ပြီးသွားတော့ ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲလိုက်တယ်။
သူမမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့လို့ ရေအင်တုံနှစ်ခုနဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုလျှော်ဖို့ ယူလိုက်တယ်။ သူမက အဝတ်တွေကို မကြာခန ဆေးကြောရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ရင် သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားများက ကုန်သွားလိမ့်မည်။
ခြင်းတောင်းထဲက သူ့အဝတ်အစားတွေကို သွန်ချလိုက်တော့ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကိုမြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သေချာကြည့်တော့ အစွန်းအထင်းအနည်းငယ်မှလွဲ၍ အသစ်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းနေ ကြောင်း တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူမရဲ့နှာခေါင်းနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ကပ်လိုက်ပြီး အနံ့ကို ခံလိုက်တယ်။ ချွေးနံ့ နံခြင်းအပြင် အခြားသော အနံ့ဆိုးများမရှိပါ။
သူမ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု မပေါ်လာမီတွင် သူမသည် ခဏတာ အတွေးထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။
"သူမရဲ့နေရာလွတ်က အလိုအလျောက် သန့်စင်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်ပါတာ ဖြစ်နိုင်လား။" သူမက ရေရွတ်တယ်။
သို့သော် ဘောင်းဘီပေါ်ရှိ ချွေးနံ့ကို ရှူမိသောအခါတွင်တော့ ထိုအတွေးကို ပယ်ချလိုက်သည်။ သူ့နေရာလွတ်မှာ အလိုအလျောက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဆောင်ချက် ပါခဲ့ရင် သူ့အဝတ်အစားတွေက အနံ့ဆိုးတွေ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမရဲ့နေရာလွတ်ကို အပြည့်အ၀နားမလည်သေးသော်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဆောင်ချက်ကို သူမကျေနပ်ပါတယ်။ အနက်ရောင်သွေး၊ အသားပုပ် သို့မဟုတ် လေးလံသောအစွန်းအထင်းများမရှိလျှင် သူမရဲ့အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွပ်ရန် ပို၍လွယ်ကူသွားမည်ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဆပ်ပြာမှုန့်အနည်းငယ်ကို ရေနှင့်ရောကာ အဝတ်စကို လက်ဖြင့် မဆေးကြောမီတွင် ရေစိမ်ထားတယ်။ နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ရေဆေးပြီးတာနဲ့ အခြောက်ခံဖို့ တိုင်တစ်လုံးမှာ ဆွဲထားလိုက်တယ်။
သူမနေရာမှထွက်ကာ အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာသောအခါတွင် ပိုင်ရီကျီး နှင့် သူ့အဖွဲ့က တစ်စုံတစ်ခု ဆွေးနွေးနေကြတာကို သူမတွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ လေးနက်သော အမူအရာကို တွေ့ရတာတော့ စောစောက သူမပြောခဲ့သည့်စကားကို သူပြောခဲ့ပြီးသားဖြစ်ပုံရသည်။
သူမဆင်းလာတာကိုမြင်တော့ ချူကျိမြောင် က က သူမကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး "လီဇီ၊ ဒီကိုလာခဲ့" လို့ပြောလိုက်တယ်။
လမ်းလျှောက်သွားလိုက်ကာ ကျိူးလီဇီ က သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး "ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"စီနီယာ ပိုင် က မင်းရဲ့အစီအစဥ်အကြောင်း ပြောပြတယ်။ ဒီနေရာက ထွက်သွားပြီးရင် မင်းဘယ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ" လီယောင် က မေးသည်။
ကျိူးလီဇီ က ပိုင်ရီကျီး ကို စိုက်ကြည့်ရင်းမှ "ကျွန်မ နောက်ထပ် ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းပြီးရင် ဆန်းချိုမြို့ ကို သွားတော့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"ဆန်းချို မြို့ ဟိုက တစ်ယောက်ယောက်ကို မင်းရှာနေတာလား" ဖုန်းယွင် က မေးသည်။
ကျိူးလီဇီ ကတော့ ဘယ်သူကိုမှ ရှာမနေပေမယ့် သူမ ခေါင်းညိတ်နေတုန်းပါပဲ့။
"ကျွန်တော့်မိသားစုက အဲဒီမှာနေပြီးတော့ သူတို့ကိုလိုက်ရှာဖို့စီစဉ်ထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတူတူသွားကြမယ်လေ" ဖုန်းယွင် က အကြံပြုတယ်။
ဒါကိုကြားတော့ ကျိူးလီဇီ က သူ့ကိုကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ဖုန်းယွင် သည် သူမရဲ့အတိတ်ဘဝတုန်းက ပိုင်ရီကျီး ၏အဖွဲ့တွင်ပါဝင်ပြီးနောက် အဖွဲ့မှထွက်ခွာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူ ဘာကြောင့် ဆန်းချိုမြို့ ကို ရုတ်တရက် သွားချင်တာလဲ။
သူမတုံ့ဆိုင်းနေတာကိုမြင်တော့ ဖုန်းယွင် က "ငါတို့အတူတူခရီးထွက်ရင်တောင် ငါ့ရဲ့လုံခြုံရေးနဲ့အစားအသောက်အတွက် ငါဘညသာတာဝန်ယူမယ်။ ငါဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေရပါဘူး"
ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးနောက် ကျိူးလီဇီ က "ကောင်းပြီ" ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ပိုင်ရီကျီး က သူမကို ကြည့်ပြီး အကူအညီ ပေးချင်ပေမယ့် စကားမပြောရခင်မှာ သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲက ဂြိုလ်တုဖုန်းက မြည်လာပါတယ်။ ဒါကိုကြားတော့ သူက အမြန်ပြန်ယူလိုက်ပြီး "ဟဲလို" လို့ ဖြေလိုက်တယ်။
သူဖုန်းဖြေ လိုက်တာနဲ့ " ပိုင်ရီကျီး မင်းအခြေအနေကဘယ်လိုနေလဲ"
ကျိူးလီဇီ ဒီအသံကိုကြားတာနဲ့ မျက်လုံးတွေ အံ့သြစွာဖြင့် သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားသည် ။ သူမ ထိုအသံကို စေ့စေ့နားထောင်ရင်းနဲ့ ပိုင်ရီကျီး ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဗိုလ်ကြီး ကျင်း၊ ငါတို့ အခု လုံခြုံနေပြီ၊ မင်း ကဘယ်တော့ ရောက်မှာလဲ" ပိုင်ရီကျီး က မေးသည်။
"မိုးတိတ်တာနဲ့ ငါတို့ ထွက်လာမယ်။ မင်း လင်အန်း တက္ကသိုလ် မှာရှိနေသေးလား" ကျင်းရွှီယန်း က မေးလိုက်တယ်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ငါထွက်လာပြီးပြီ။ ငါတို့က တက္ကသိုလ်နဲ့ ကိုးကီလိုမီတာအကွာမှာရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ရှိနေတာ" လို့ ပိုင်ရီကျီး က ပြန်ဖြေတယ်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျင်းရွှီယန်း က "မင်းရုတ်တရက် ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာလား"
"တစ်ခုခုဖြစ်သွားပေမယ့် ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့သတိပေးချက်ကြောင့် ငါတို့ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်"
စာကြောင်း၏အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျင်းရွှီယန်း ကတော့ သူ့စကားများကိုကြားတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုဝင်လာပြီး "မင်းသူငယ်ချင်းနာမည်ကဘာလဲ" လို့မေးတယ်။
ပိုင်ရီကျီး သည် ထူးဆန်းသောမေးခွန်း ကြောင့်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ကျင်းရွှီယန်း ၏အကူအညီကို လိုအပ်နေသေးသဖြင့် "ကျိူးလီဇီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
ဒီနာမည်ကို သူကြားလိုက်ချင်းမှာပဲ့ ကျင်းရွှီယန်း ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက ခုန်နှုန်းမြင့်သွားတယ်။ သူ့လက်များက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တုန်ခါနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းရသည်။
"ငါတို့အဖွဲ့က မင်းရဲ့တည်နေရာကို ရှစ်နာရီခန့်အချိန်အတွင်း အရောက်လာပါမယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီမှာပဲ့နေပြီး ငါတို့ကို စောင့်နေပါ" ဟု သူကအသံအက်အက်နဲ့ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ" ပိုင်ရီကျီးက အဆင်သင့်ပဲ သဘောတူလိုက်တယ်။
မတည်ငြိမ်သော အချက်ပြမှုကြောင့် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၌ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ ပိုင်ရီကျီး က သူ့ဂြိုလ်တုဖုန်းကို ဖယ်လိုက်ပြီး အဖွဲ့ဆီ ပြန်သွားတယ်။
ကျိူးလီဇီ နားထောင်ရင်းနဲ့ သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ အစားမခံရခင် အချိန်မှာ ကြားခဲ့ရတဲ့ အသံနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ သေချာသွားပါတယ်။ သူ့အသံက ရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ် ဒါပေမယ့် သူဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမ မမှတ်မိဘူး။
ပိုင်ရီကျီး က ထိုင်ချလိုက်ပြီး " ကျိူးလီဇီ မင်းမထွက်ခွာခင်အထိစစ်သားတွေကို မင်းဘာလို့ မစောင့်နေတာလဲ။ ဒီနည်းက ပိုလုံခြုံလိမ့်မယ်"
ကျိူးလီဇီ က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "ကောင်းပြီ" ဟုပြောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
သူမသည် မြို့က တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ထိုအသံနဲ့လူက မည်သူဖြစ်သည်ကို သိချင်တယ်။