ငွေဆိုတာက သုံးဖို့ဖြုံးဖို့။

ကားလေးတစ်စီးသည် သူတို့အား ဘူတာရုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် မင်ယွဲ့သည် လူအုပ်ကြား၌ ဦးဆောင်ကာ အခြားယာဉ်တစ်စီးသို့ ကူးပြောင်းစီးနင်းပြီးနောက် လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

မင်ချန်သည် လေယာဉ်ပေါ်ရှိ သူ၏ထိုင်ခုံတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေ၏။

“မမ... ဒါ ကျွန်တော့်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် လေယာဉ်စီးဖူးတာပဲ!”

မောင်လေးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ကြည်နူးမှုများ ကူးစက်လာရသည်။ သူမသည် မောင်လေးနှင့် အသက်အရွယ်တူစဉ်က မိဘများနှင့်အတူ ခရီးထွက်ကြသော အတန်းဖော်များကို ကြည့်ကာ အားကျခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုအတွေ့အကြုံကို သူမကိုယ်တိုင် မခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ မောင်လေးအား ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မောင်လေးအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်းသည် သူမ၏ ငယ်ဘဝက ဆုံးရှုံးခဲ့ရမှုများကို ပြန်လည် အစားထိုးကုစားနေခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

မင်ကျောက်မှာမူ သူမ၏ ဝမ်းကွဲမမအနားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော်လည်း မျက်နှာထားမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ငေးမောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အဘိုးနှင့် အဘွားမှာမူ လေဆိပ်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက အံ့အားသင့်နေခဲ့ကြရာ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သည့်တိုင် ထိုအံ့ဩမှုများမှာ ပြေလျော့မသွားသေးပေ။

“ဒါက မောင်လေးအတွက် ကြိုပေးတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်နော်။”

မင်ယွဲ့သည် အိတ်ထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာသော ဖုန်းအသစ်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ယခင်က သူမသည် သူတို့၏ ပညာရေးအတွက် ကွန်ပျူတာလိုအပ်မည်ကိုသာ စဉ်းစားမိခဲ့ပြီး လူငယ်များဖြစ်သည့်အလျောက် ဖုန်းမရှိပါက အဆက်အသွယ်လုပ်ရန် ခက်ခဲမည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျောင်းအဆောင်တွင် နေထိုင်ရသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းတစ်လုံးရှိခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေစေမည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုခေတ်တွင် အလယ်တန်းကျောင်းသား အများစုမှာ ဖုန်းကိုယ်စီ ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ မင်ကျောက်တွင်လည်း ဖုန်းတစ်လုံး ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ မင်ချန်တွင်မူ မိဘများက ဖုန်းစွဲလမ်းမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဖုန်းဆိုသည်မှာ မူးယစ်ဆေးဝါးကဲ့သို့ စွဲလမ်းတတ်သည်ဟု ယူဆခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း ဝယ်မပေးခဲ့ကြပေ။ မင်ချန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း မိမိမိသားစုမှာ သာမန်အခြေအနေသာ ရှိသည်ဟု ယူဆကာ ကျောင်းရှိ ဖုန်းခန်းများကိုသာ အားကိုးခဲ့သည်။ သို့သော် ဖုန်းမပါဘဲ နေနိုင်ခြင်းသည် ဖုန်းမလိုချင်ခြင်းကို မဆိုလိုပေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ!”

အတန်းဖော်များ၏ အမြင်တွင် မချဉ်းကပ်နိုင်လောက်အောင် အေးစက်လှသည်ဟု ထင်ရသော ထိုကောင်လေးသည် အစ်မဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင်မူ ရွှင်မြူးတတ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် သူစကားနည်းရခြင်းမှာ စကားဝိုင်းများတွင် မည်သို့ပါဝင်ရမည်ကို မသိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ လူအများ၏ ပစ်ပယ်ခြင်းခံရမည့် အရှက်ရမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် စာဖတ်ခြင်းနှင့် အိမ်စာလုပ်ခြင်းတို့ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတန်းဖော်များကမူ သူသည် မိမိတို့နှင့် စကားမပြောလို၍ စာဖတ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်မြင်ယူဆခဲ့ကြသည်။ မည်သူမျှ မမေးမြန်းသကဲ့သို့ မည်သူမျှလည်း ရှင်းမပြခဲ့ကြသဖြင့် အစ်မဖြစ်သူရှေ့မှ တက်ကြွလှသော ကလေးငယ်လေးသည် ကျောင်းတွင်မူ အေးစက်သော ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအခြေအနေကြောင့်ပင် မင်ချန်သည် တစ်ကိုယ်တည်း စာကြည့်ခြင်းကို ကျင့်သားရလာကာ အနှောင့်အယှက်ကင်းစွာဖြင့် ပညာရေးတွင် ထူးချွန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်သဖြင့် မောင်လေးအတွက် ဖုန်းကတ်ကိုပင် သူမ၏ မှတ်ပုံတင်ဖြင့် ကြိုတင်ထုတ်ပေးထားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ဖုန်းဗူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အင်တာနက်တွင် နာမည်ကြီးနေသော နောက်ဆုံးပေါ် ဖုန်းမော်ဒယ်လ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မင်ချန် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ချက်ချင်းပါဝါဖွင့်ကာ မိသားစုဝင်များ၏ အဆက်အသွယ်ဖုန်းနံပါတ်များကို မှတ်လိုက်တော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် မောင်လေးမှာ စည်းကမ်းရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် စိတ်ချလက်ချ ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လေယာဉ်ကြီးသည် ပြေးလမ်းပေါ်တွင် အရှိန်မြှင့်ကာ ပန်ကာများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ပြာနှင့် တိမ်တိုက်ဖြူများရှိရာသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

ခရီးသည်အများစုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် လေယာဉ်စီးဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နှင်းတောင်တန်းများသဖွယ် ဖြစ်တည်နေသော တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် မင်ယွဲ့၏ မိခင်တို့မှာ နေအိမ်နှင့် ဝေးကွာသော အရပ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ရာ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မင်ယွဲ့သည် သူတို့အနားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သားသမီးများ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ မိဘများက သူတို့၏ ကလေးများကို အားကိုးအားထားပြုလာရပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသော မိဘများ၏ နေရာတွင် သားသမီးများက မိသားစု၏ ဦးဆောင်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ယခုအခါ မင်ယွဲ့သည် မိသားစု၏ ပင်မမဏ္ဍိုင်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

ကောင်းကင်ပြာ၊ တိမ်တိုက်ဖြူများနှင့် နေဝင်ဆည်းဆာ အလှတရားတို့သည် လေယာဉ်အတွင်းမှ ကြည့်လျှင် လက်တစ်ကမ်းအကွာ၌ ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ မင်ချန်သည် ပြတင်းပေါက်အနားတွင် ထိုင်နေသော အစ်မဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ်ကို ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာသော ရွှေရောင်နေခြည်အောက်တွင် မင်ယွဲ့၏ ဘေးတိုက်လှပမှုသည် လောကီရှုခင်းများထက်ပင် သာလွန်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ နေဝင်ဆည်းဆာအလှနှင့် မိန်းမပျိုလေး၏ ပုံရိပ်သည် သူတို့မောင်နှမအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်တည်နေသော ချစ်စရာ

မြင်ကွင်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

လေယာဉ်ကွင်းမှ ထွက်လာသောအခါ အားလုံးမှာ အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေကြဆဲပင်။ ယန်ကျင်းလေဆိပ်သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းလှရာ မင်ယွဲ့သာ ဦးဆောင်မပြပါက လမ်းပျောက်ကြမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ လေဆိပ်အပြင်ဘက်တွင် ဝမ်ကျန်းနှင့် ကုမ္ပဏီမှ ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးက လာရောက်

ကြိုဆိုကြသည်။

မင်ယွဲ့၏ ကုမ္ပဏီတွင် အချိန်ပြည့်ခေါ်ယူနိုင်သော ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးရှိသော်လည်း ကျန်ဟင်ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းတတ်သဖြင့် ယာဉ်မောင်းမှာ အမြဲတမ်း အလုပ်မများပေ။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ လူဦးရေများသဖြင့် (၇) ယောက်စီး ကားတစ်စီးကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အဘိုးအဘွားများနှင့် မင်ချန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝမ်ကျန်း၏ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

“အဘိုးနဲ့ အဘွား... ဒီမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လည်ပတ်ကြနော်။” ဟု ဝမ်ကျန်းက ဖော်ဖော်ရွေရွေ နှုတ်ဆက်သည်။

အဘိုးဖြစ်သူက ဝမ်ကျန်းကို ကြည့်ကာ “မင်းက ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းလား ကောင်မလေး။” ဟု မေးမြန်းရင်း မိမိ၏ မြေးအရင်းကဲ့သို့ပင် မေတ္တာရှိစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အဘိုး... မင်ယွဲ့နဲ့ သမီးက သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက်တွေပါ။ အခု ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာပဲ အတူတူ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့ အရမ်းခင်ကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အဘိုးတို့က သမီးရဲ့ ဇာတိမြေကို လာတာပဲ၊ သမီးဘက်က ကောင်းကောင်း ဧည့်မခံရင် မိဘတွေက သမီးကို အနေအထိုင် မတတ်ဘူးလို့ ဆူကြလိမ့်မယ်။ ယွဲ့ယွဲ့ကလည်း သမီးကို အများကြီး ကူညီထားတာပါ။”

ဝမ်ကျန်း၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြိုဆိုမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အဘိုးနှင့် အဘွား၏ စိမ်းသက်သော အရပ်ဒေသအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

မင်ချန်မှာမူ သူ၏ ဖုန်းအသစ်လေးတွင် WeChat နှင့် QQ အကောင့်များကို အမြန်ဆုံး ဖွင့်လိုက်ပြီး လေယာဉ်ပေါ်တွင် ရိုက်ထားခဲ့သော အစ်မဖြစ်

သူ၏ ဓာတ်ပုံကို တင်လိုက်သည်။

#မမက ကျွန်တော့်ကို အမျိုးသားနေ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် လာလည်ခိုင်းတာ!!!#

သူသည် တမင်တကာ ရည်ရွယ်၍ တင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း သူမ၏ မိသားစုကို လာလည်ခိုင်းခြင်းမှာ တစ်ရွာလုံးက သူမ၏ ငွေကြေးရရှိမှုအပေါ် သံသယဝင်နေကြသည်ကို လက်တွေ့ပြသရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့သည်။ သူမကို သူဌေးတစ်ဦးက ထောက်ပံ့ထားသည်ဟု စွပ်စွဲကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေကွင်းဆက် ပရိမစ်လုပ်ငန်းတွေမှာ ပါဝင်နေတယ်လို့ ပြောကြဦးမလား။

သူမသည် မိသားစုကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ပေးလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်ပါက လူအများက မနာလိုဖြစ်တတ်ကြသော်လည်း သူတို့နှင့် လုံးဝ လိုက်မမီနိုင်အောင် ကွာခြားသွားပါကမူ မည်သူမျှ မနာလိုစိတ်မမွေးဝံ့တော့ပေ။ မင်ယွဲ့သည် ထိုအမှန်တရားကို လက်တွေ့ဘဝဖြင့် သက်သေပြလိုသည်။

ကားလေးသည် အင်ပါယာစံအိမ်တော်ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အိမ်ခြေများမှာ ပို၍ ကြီးမားခမ်းနားလာသည်။ မင်ချန်သည် ထိုစံအိမ်တော်၏ ခမ်းနားလှသော ဂိတ်တံခါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩမှင်သက်သွားရသည်။ ထိုသို့သော ဇိမ်ခံအဆောက်အအုံမျိုးကို ရုပ်မြင်သံကြားထဲတွင်ပင် မြင်တွေ့ရခဲလှသည်။ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့၏ အခြေအနေမှာမူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

မင်ယွဲ့သည် မူလက ယန်တသက္ကသိုလ် အနီးတွင် ဟိုတယ်ငှားရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူက “ငါတို့လက်ထက်တုန်းက တစ်မိသားစုလုံး ကုတင်တစ်လုံးတည်းမှာ စုအိပ်ခဲ့ကြတာပဲ၊ ငွေကုန်ကြေးကျ ခံမနေပါနဲ့၊ အတူတူပဲ စုအိပ်ကြမယ်။” ဟု ဆိုခဲ့သဖြင့် သူမ၏ အိမ်မှာပင် အတူနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်သည်ဖြစ်စေ မိသားစုအားလုံး အတူရှိနေရန်သာ သူမ လိုလားသည်။

မင်ချန်သည် အိမ်အတွင်းပိုင်း၏ ခမ်းနားသော အပြင်အဆင်များကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ သူ၏ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ထပ်မံဝေမျှလိုက်ပြန်သည်။

#ဒီနေ့တော့ မမရဲ့ အိမ်မှာပဲ အိပ်ဖြစ်မယ်!

(ဓာတ်ပုံ)#

မင်ယွဲ့၏ မိခင်နှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့ကလည်း အားကျမခံ ကားပေါ်မှ ရိုက်ကူးထားသော မြို့ပြအလှ ဗီဒီယိုများကို ခေတ်ဟောင်းသီချင်းလေးများ နောက်ခံခံကာ တင်လိုက်ကြသည်။

သူတစ်ပါး မနာလိုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်မနေတော့ဘဲ စိတ်တိုင်းကျသာ မနာလိုဖြစ်ကြပါစေတော့ဟု သူတို့ တွေးထားကြသည်။

WeChat တွင် အသိမိတ်ဆွေများက “ရှင့်မိသားစု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ ဒီအိမ်ကြီးက အရမ်းမြင့်တာပဲ။” ဟု မေးကြသောအခါ မင်ယွဲ့၏ မိခင်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အမျိုးသားနေ့မှာ အိမ်မှာပဲနေရင် ပျင်းနေမှာစိုးလို့ဆိုပြီး ယွဲ့ယွဲ့က အလံတင်အခမ်းအနား ကြည့်ဖို့ဆိုပြီး အတင်းခေါ်လာတာလေ။”

“ရှင့်သမီးက တကယ့်ကို သိတတ်တဲ့ကလေးပဲ၊ ရှင်တို့တော့ ကံကောင်းလိုက်တာ။”

“တစ်မိသားစုလုံး သွားကြတာလား။”

“အားလုံးနီးပါးပါပဲ၊ တတိယမောင်လေး ဇနီးမောင်နှံကတော့ အလုပ်မအားလို့ ကျန်ခဲ့တာ။”

အဒေါ်ဖြစ်သူမှာလည်း သူမ၏ မိတ်ဆွေများအား စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်

ဖြေကြားနေခဲ့သည်။

“ယွဲ့ယွဲ့က တကယ့်ကို သိတတ်တာ၊ သူ့အဒေါ်ကိုလည်း အတင်းလိုက်ခဲ့ပါဆိုလို့ လိုက်လာရတာလေ။ ငါကတော့ ပိုက်ဆံကုန်မှာစိုးလို့ မလိုက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ယွဲ့ယွဲ့က ပြောတယ်... ငွေဆိုတာ သုံးဖို့အတွက်ပဲတဲ့လေ။”

သူတို့မိသားစုသည် ယန်ကျင်းမြို့ကြီးသို့ ရောက်ရှိနေကြသော်လည်း လီအောင်းကျေးရွာတွင်မူ သူတို့၏ အကြောင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသဖွယ် ပြောမဆုံးအောင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။