ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ထိပ်သီးအစည်းအဝေး

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သို့ပင် အတင်းအဖျင်း ဆိုကြစေကာမူ မင်ယွဲ့၏ မိသားစုမှာမူ ထိုစကားများကို အရေးမစိုက်တော့ပေ။

ဝမ်ကျန်းသည် သူမ၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ပြသလိုသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ကြိုတင်ဘိုကင်လုပ်ကာ မင်ယွဲ့မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တစ်မိသားစုလုံး ထိုထမင်းဝိုင်းတွင် မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ကြပြီး လူကြီးသူမများကလည်း ဝမ်ကျန်းကို ချီးမွမ်းမဆုံး ဖြစ်နေကြတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ကျေးလက်တောရွာမှ လာသူများဖြစ်သဖြင့် ဘေဂျင်းကဲ့သို့ မြို့ကြီးသူ ဝမ်ကျန်းနှင့် စကားပြောရန် အနေခက်ခဲ့သော်လည်း ရင်းနှီးလာသောအခါ သူမ၏ ပွင့်လင်းရိုးသားသော စရိုက်ကို သဘောကျသွားကြသည်။

ဝမ်ကျန်းသည် မင်ယွဲ့၏ လုပ်ငန်းထူထောင်မှု ခရီးစဉ်နှင့် ပတ်သက်သမျှကို အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။ လူကြီးများအနေဖြင့် အချက်အလက်အားလုံးကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ စကားများကြောင့် စိတ်အေးချမ်းသာမှု ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာလည်း မင်ယွဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့အတွက် ယုံကြည်မှု အရင်းအခံတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် သူမ ဖန်တီးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

မိဘနှင့် အဘိုးအဘွားများမှာ ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာရန် ဆန္ဒမရှိကြသဖြင့် သူတို့နေထိုင်ရာ အရပ်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာနှင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် နေထိုင်နိုင်မည့် လမ်းစကို သူမ ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အောက်တိုဘာလ (၁) ရက်နေ့၏ အရုဏ်ဦးတွင် မင်ယွဲ့နှင့် မိသားစုဝင်များသည် စောစီးစွာ နိုးထလာခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရင်ပြင်တော်ထက်ဝယ် လူအုပ်ကြီးမှာ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ယန်ကျင်းတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ကာ ရင်ပြင်တော်၌ နေထွက်ချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း နိုင်ငံတော်အလံ တင်မြှောက်ခြင်း အခမ်းအနားကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

အဘိုးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ ရှေးမျိုးဆက်များအတွက်မူ ထျန်းအန်းမန်ရင်ပြင်ရှိ အလံနီနှင့် ပုံတူပန်းချီကားမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး လေးစားမြတ်နိုးအပ်သော သင်္ကေတများ မဟုတ်ပါလား။ သူတို့သည် မိခင်နိုင်ငံတော်နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူများ၊ အာဇာနည်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ဒဏ္ဍာရီများကြားတွင် ရှင်သန်ခဲ့သူများဖြစ်ပြီး ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်ကို နှလုံးသားတွင် ကိန်းအောင်းထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် အိပ်ပျော်နေသော တရုတ်ပြည်ကြီး နိုးထလာပုံနှင့် မိခင်နိုင်ငံတော်၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်ပြောင်းလဲမှုများကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မင်ယွဲ့သည် ဝေးလံလှသော ယန်ကျင်းသို့ သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘိုးအဘွားတို့သည် သီချင်းများမှတစ်ဆင့် နိုင်ငံနှင့် ပါတီအကြောင်းကို သိရှိခဲ့ကြပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ယုံကြည်ချက် ခိုင်မာလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ယခင်က တီဗွီဖန်သားပြင်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့်သာ နိုင်ငံ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ် အခိုက်အတန့်များကို ကြည့်ရှုခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ မင်ယွဲ့သည် သူတို့တမ်းတခဲ့သော အလံနီကြီး၏ အနီးအနားသို့ ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ စီးဆင်းနေသော သွေးနီဥများနှင့် နီရဲသော ရင်ပြင်တော်တို့သည် တစ်သားတည်း ကျသွားသကဲ့သို့ပင်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ရေနှင့် ပေါင်မုန့်ကို ထုတ်ယူကာ လူကြီးများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံ၏ လိုက်ကာစသည် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း တစ်နေရာမှ နေခြည်စလေးများ လျှံထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ပြာရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာတော့သည်။

ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အားလုံး၏ အကြည့်တို့သည် အလံတိုင်ဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အဘိုးနှင့် အဘွားမှာ တုန်ရီနေသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေကြရာ မင်ယွဲ့က ဘေးမှနေ၍ တွဲကူပေးထားခဲ့သည်။

တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ လူထုက မတ်တပ်ရပ်ကာ နိုင်ငံတော်သီချင်းကို သံပြိုင်သီဆိုကြသောအခါ တရုတ်လူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်ရသည့် ဂုဏ်ယူမှုသည် အလိုလို ပေါ်ပေါက်လာရသည်။ ပြည်သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်၊ လူမျိုး၏ ခွန်အားနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ကို ထိုနေရာတွင် ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။ နေခြည်နုနု ဖြာကျလာသည်နှင့်အမျှ ကြယ်ငါးပွင့် အလံနီကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

အလံကိုင်စစ်သားသည် အလေးပြုနေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တရုတ်လူမျိုးတိုင်းသည် မိမိတို့၏ နှလုံးသားထဲမှနေ၍ အမျိုးသားအလံတော်ကို အလေးပြုနေကြမည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။ ဤသည်မှာ သင်ကြားပေးရန် မလိုဘဲ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော နားလည်မှုဖြစ်ပြီး တရုတ်လူမျိုးအားလုံးနှင့်သာ သက်ဆိုင်သော သီးသန့်ရိုမန်တစ်ဆန်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ခမ်းနားသော အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြသည်။ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် မိနစ်အနည်းငယ်ကို တွေ့မြင်ရန် နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော်လည်း အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်သွားကြသည်။ မိခင်နိုင်ငံတော်နှင့်အတူ အချိန်ပေးခဲ့ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိသည်ဟု သူတို့ ခံစားရသည်။

အဘိုးအဘွားတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲနေဆဲပင်။ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ စိတ်နုလာတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

“အရင်တုန်းက စားစရာမရှိတော့ သစ်ခေါက်တွေ ခွာစားခဲ့ရတာ။ လယ်ကွင်းတွေမှာ မြက်ပင်တောင် မကျန်ဘူး၊ စားလို့ရတာမှန်သမျှ အိမ်သယ်ပြီး စားခဲ့ကြရတာ။ အခုတော့ နေရာအနှံ့ လည်ပတ်နိုင်ပြီ။ ငါတို့နိုင်ငံက တကယ့်ကို အားကိုးရပါပြီ။ ဒီခေတ်မှာ မွေးတဲ့ ကလေးတွေကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ။”

အဘိုး၏ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများသည် ယနေ့ခေတ် နိုင်ငံတော်၏ အေးချမ်းသာယာမှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးမှုကို သက်သေခံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် တံခါးအထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပုံတူကားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအာဇာနည်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် ပြည်သူများ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေကြပုံနှင့် နိုင်ငံတော် ကြီးပွားချမ်းသာလာပုံကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ပင်။ ယခုကဲ့သို့သော သာယာဝပြောသည့် ခေတ်ကာလသည် သူ လိုလားခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်များတွင် မင်ယွဲ့သည် ဒေသခံ ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ဦးကို ငှားရမ်းကာ ခရီးလှည့်လည်ရေး ကားတစ်စီးကို စင်းလုံးငှားလိုက်သည်။ ငွေရှိလျှင် အရာရာမှာ လွယ်ကူလှပေသည်။ မိသားစုဝင်အားလုံး အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်

စရာကောင်းသော ခရီးစဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အပြာရောင် ကျောက်ပြားများ ခင်းကျင်းထားသည့် မဟာတံတိုင်းကြီး၊ လှပသော ပြာသာဒ်ဆောင်များရှိသည့် နွေရာသီနန်းတော်၊ သမိုင်းကြောင်းအရ ကျန်ရစ်ခဲ့သော နန်းတော်ဟောင်းအပျက်အစီးများနှင့် လှပလှသော ငှက်သိုက်အားကစားကွင်းကြီးဆီသို့ လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။ ဘေဂျင်းဘဲကင်၊ သိုးသားအိုးပူ၊ ဝက်ခြေထောက်စတူးနှင့် ဆန်ပန်းမုန့် စသည့် ဒေသထွက် အစားအစာများကိုလည်း မြိန်ယှက်စွာ မြည်းစမ်းခဲ့ကြသည်။

ခရီးတစ်လျှောက် အလှအပများ၊ သမိုင်းဝင်နေရာများနှင့် ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ခံစားရင်း သူတို့၏ WeChat စာမျက်နှာတွင် ဓာတ်ပုံများနှင့် မှတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ယခင်က မင်ယွဲ့သည် ဂုဏ်မက်ပြီး အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သူများအားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြရသည်။

“အဖေနဲ့ အမေ... သမီးရဲ့ ကုမ္ပဏီက ဒီမှာလေ။”

မင်ယွဲ့သည် ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦ အောက်တွင် ရပ်ရင်း သူတို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ မင်ချန်သည် ထိုအဆောက်အဦကို ချက်ချင်း ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်ပြီး ထိုနေရာကိုပင် သူ၏ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။ မောင်လေး၏ ထိုသို့သော လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြည့်ကာ မင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်မိသည်။

အားလပ်ရက် ပြီးဆုံးခါနီးတွင် မင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မိသားစုနှင့်အတူ ခရီးထွက်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် ပြည့်စုံလုံလောက်သော အချိန်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မင်မိသားစုသည် သူတစ်ပါး၏ စကားများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ မင်ယွဲ့တွင် ကား၊ အိမ်နှင့် ငွေကြေး အစုံအလင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အတင်းပြောသူများမှာ မနာလိုဖြစ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သူတို့ဘက်က ဂရုမစိုက်တော့သောအခါ ထိုသူများမှာလည်း ပါးစပ်ပိတ်သွားကြရုံသာ ရှိတော့သည်။

မင်ယွဲ့နှင့် မင်မင်တို့ မြို့နယ်ထဲတွင် မူကြိုကျောင်း ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့် သတင်းကို ဒေသခံ ရုပ်မြင်သံကြားဌာနမှ ထုတ်လွှင့်ခဲ့သည်။ စတုရန်းမီတာ (၅၀၀၀) ကျယ်ဝန်းပြီး ကြီးမားသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ထိုကျောင်းသည် မြို့နယ်အတွင်း အကြီးဆုံး မူကြိုကျောင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်းတွင် မည်သူကမှ မင်ယွဲ့၌ ငွေရှိမရှိကို သံသယမဝင်ရဲကြတော့ပေ။

သန်းနှင့်ချီသော ငွေပမာဏမှာ သူတို့တစ်သက်လုံး မြင်ပင်မမြင်ဖူးသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အင်အားရှိပါက လူအများ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်း ရှေ့ဆက်နေပြီး မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ပညာရေးဆီသို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

“မင်ယွဲ့... နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ထိပ်သီးအစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းနဲ့ စီနီယာကျောက်တို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ။”

မင်ယွဲ့၏ ဆရာသည် ဘဏ္ဍာရေးလောကတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍတွင် ဂယက်ထစေခဲ့သူ ဩဇာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် လာရောက်သင်ကြားပြီးနောက်ပိုင်းမှသာ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ငွေကြေးချမ်းသာသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ သုတေသနလုပ်ငန်းများတွင် ရန်ပုံငွေ ပြတ်လပ်ခြင်း မရှိပေ။ ရန်ပုံငွေ မလောက်ငပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြည့်ဆည်းပေးလေ့ရှိသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စီနီယာနှင့် ဆရာတို့နောက်မှ အစည်းအဝေးသို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ကျန်းနှင့်အတူ ဝယ်ယူထားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်းဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်စုံရှိသော်လည်း သူမသည် ယခုအခါ လိုက်ပါကူညီသူအဖြစ်သာ လာရောက်ခြင်းဖြစ်ရာ တန်ဖိုးကြီးဆိုင်မှ ဝတ်စုံမှာပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာဖြစ်သူမှာ အမြင်စူးရှသူ ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ဝတ်စုံမှာ တန်ဖိုးမနည်းကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။ သူသည် ဤကျောင်းသူလေးကို အထင်သေးမိခဲ့ပုံ ရသည်။ သူမ၏ ဘွဲ့ကြိုစာတမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများအရ သူမသည် စီးပွားရေးလောကကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ဘဏ္ဍာရေးကို ကျွမ်းကျင်ပါက အလွန်အမင်း မချမ်းသာလျှင်ပင် သာမန်ထက် သာလွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

သုံးဦးသား အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဝတ်စုံကိုယ်စီဖြင့် လူအများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တက်ရောက်လာသူ အများစုမှာ ဘဏ္ဍာရေးလောကမှ ထင်ရှားသူများနှင့် လုပ်ငန်းစုကြီးများမှ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက်များ အရောင်တောက်နေသည်။ တစ်နေ့တွင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အဖော်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ‘မင်ယွဲ့’ ဟူသော အမည်နာမဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ပွဲမျိုးသို့ တက်ရောက်လာမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်

သည်။

ယနေ့ ထိပ်သီးအစည်းအဝေး၏ အဓိက ခေါင်းစဉ်မှာ ‘နိုင်ငံတကာ စီးပွားရေး အခြေအနေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု’ ဖြစ်သည်။ စင်မြင့်ထက်တွင် နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များက ဟောပြောနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပါမောက္ခက စီနီယာကျောင်းသားကို အကဲခတ်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့ကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

“မင်ယွဲ့... မင်းကော ဘယ်လိုမြင်လဲ။”

မင်ယွဲ့သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍကို သီးသန့်ဆွေးနွေးဖို့က တစ်ခါတလေ ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆွေးနွေးမှု အများစုက ‘လုပ်ငန်းကဏ္ဍ + ဘဏ္ဍာရေး’ ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးကိုပဲ သုံးကြတာများပါတယ်။ ဥပမာ- အိမ်ခြံမြေဘဏ္ဍာရေး ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ဘဏ္ဍာရေးပေါ့။ လောလောဆယ် စျေးကွက်ထိန်းညှိမှုတွေအရ အိမ်ခြံမြေဘဏ္ဍာရေးရဲ့ အကျိုးအမြတ်က အကန့်အသတ် ရှိနေပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နိုင်ငံရဲ့ အိမ်ခြံမြေဘဏ္ဍာရေး လုပ်ငန်းက ဝင်ရောက်ဖို့ လွယ်ကူပေမဲ့ ဒေသန္တရအခြေအနေတွေအပေါ် အလွန်အမင်း မူတည်နေပါတယ်...”