မင်းရော အမှတ်တရလက်မှတ် လိုချင်သေးလား
Vol. 8 Ch. 74
“မင်... ယွဲ့?”
ထိုရင်းနှီးနေသော အမည်နာမည်သည် လူကြားထဲ၌ တိုးတိုးလေး လူးလွန့်လျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မင်ယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသော ခန့်ညားသည့် ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မင်ယွဲ့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဆရာဖြစ်သူ၏ စကားဝိုင်းမှာ ခေတ္တပြတ်တောက်သွားပြီး ပါမောက္ခနှင့် စီနီယာကျောင်းသားတို့ပါ ထိုအရပ်ဆီသို့ အကြည့် ရောက်သွားကြတော့သည်။
“အား... ငါ့ရဲ့ စံပြကြီးပါလား!”
စီနီယာကျောင်းသား၏ ရင်ထဲတွင်မူ ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့မှာမူ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လျက်ပင် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကာ အရပ်ရှည်လှသော ထိုအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆရာမလေး မင်?”
လက်ထောက်လင်သည် သူ၏ အထက်လူကြီး စိုက်ကြည့်နေသော အရပ်ဆီသို့ လိုက်ကြည့်ရာမှ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ သူဌေးကတော် အလွန်သဘောကျသော အချိုပွဲဆိုင်မှ မုန့်လုပ်ဆရာမလေး မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့သော ဘဏ္ဍာရေး ထိပ်သီးအစည်းအဝေးသို့ သူမ မည်သို့ ရောက်ရှိလာသနည်း။
မိုဟန်ကျီက သူမကို မည်သို့သိသနည်းဟု လက်ထောက်လင်ကို မေးမြန်းရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် မင်ယွဲ့၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော စီနီယာဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အနားသို့ အပြေးရောက်လာခဲ့သည်။
“ဥက္ကဋ္ဌ မို... ကျွန်တော့်ကို အမှတ်တရ လက်မှတ်လေး တစ်ခုလောက် ထိုးပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။”
ဆရာဖြစ်သူမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်နှာလွှဲထားမိတော့သည်။
ယခုခေတ် လူငယ်များမှာ သူတို့၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်များကို တွေ့လျှင် ဤမျှပင် တုံ့ပြန်တတ်ကြသလော။ စီနီယာကျောင်းသားမှာမူ မျက်နှာများ နီမြန်းလျက် အသက်ပင် မရှူနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။
“ယွဲ့ယွဲ့... သမီးလည်း လက်မှတ်လိုချင်ရင် သွားတောင်းလေ။ ဆရာ ဒီမှာ စောင့်နေပါ့မယ်။ လူငယ်ဆိုတာ ဒီလို တက်ကြွမှုမျိုး ရှိရတယ်လေ။”
စီနီယာသာ ဤစကားကို ကြားလျှင် ဆရာဖြစ်သူမှာ ‘နှစ်ခွစံနှုန်း’ ရှိသည်ဟု သေချာပေါက် ပြောပေလိမ့်မည်။
သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ခုံမှ ထွက်လာရန် သတ္တိကို အတော်မွေးခဲ့ရသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူက ဂျူနီယာမင်ယွဲ့ကိုမူ နူးညံ့စွာ တိုက်တွန်းနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
မိုဟန်ကျီသည် ယခင်က မည်သူ့ကိုမျှ လက်မှတ်ထိုးပေးလေ့ မရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ထူးထူးခြားခြား ခြွင်းချက်ပြုလိုက်သည်။
“ဘောပင်။”
“ဗျာ? အော်... ဟုတ်ကဲ့။”
လက်ထောက်လင်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်အတွင်း၌ ဘောပင်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေလိုက်ရသည်။ သူဌေးဖြစ်သူသည် မည်သည့်အခါကမျှ လက်မှတ်ထိုးပေးလေ့မရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တောင်းဆိုလာခြင်းမှာ မကြုံစဖူး ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်ပင်။ စီနီယာကျောင်းသားမှာမူ မိုဟန်ကျီ၏ သေသပ်လှပသော လက်ချောင်းများက သူ၏ အမည်ကို ရေးထိုးနေသည်ကို ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။
“အသက်ရှူဦးလေ... မေ့လဲသွားဦးမယ်။”
လက်ထောက်လင်က စနောက်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေးမှာ သူဌေးကို မြင်သည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ဖူးတွေ့ရသကဲ့သို့ပင် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေသည်မှာ အသက်ရှူကျပ်၍ သေသွားနိုင်သည့် အခြေအနေပင်။
“မင်းရော... လက်မှတ် လိုချင်သေးလား?”
စီနီယာကို လက်မှတ်ထိုးပေးပြီးနောက် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မိမိကိုယ်မိမိ လက်ညှိုးထိုးကာ ပြန်မေးလိုက်မိသည်။
“ကျွန်မကို ပြောတာလား?”
မိုဟန်ကျီ၏ အကြည့်သည် မင်ယွဲ့၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများမှတစ်ဆင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပသော မျက်နှာထက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ဆောင်းဦးရာသီ ရေကန်ပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။
ဤမျှ လှပသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မည်သူမျှ ရင်မခုန်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ မိုဟန်ကျီသည် သူမနှင့် စတင်တွေ့ဆုံစဉ်ကပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဘဏ္ဍာရေး ထိပ်သီးအစည်းအဝေး၌ ထပ်မံဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
အမှန်စင်စစ် သူသည် ဤအစည်းအဝေးသို့ မလာချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ မိခင်က သူသည် လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်လေ့မရှိခြင်းကြောင့် အိမ်ထောင်မကျသေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ အတင်းလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘဏ္ဍာရေးလောကမှ လုပ်ငန်းရှင်များတွင် သမီးပျိုများ ရှိကြပေရာ ကံပါလာပါက ဆုံစည်းနိုင်သည်ဟု မိခင်ဖြစ်သူက မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုကံတရားမှာ သူဌေးသမီးများနှင့် ဆုံစည်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ဆရာနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ပညာသင်ကြားနေသော ကျောင်းသူလေးနှင့်သာ ဆုံစည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“လိုချင်လား?”
မိုဟန်ကျီ၏ လေသံမှာ မပြတ်သားသော်လည်း မအေးစက်ပေ။ လက်ထောက်လင်မှာမူ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ခါတိုင်း အေးစက်လှသော သူဌေးဖြစ်သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ ‘သံပင်ကြီး ပန်းပွင့်တော့မည့်’ နိမိတ်လက္ခဏာပင် ဖြစ်လေသလား။
“လိုချင်ပါတယ်ရှင်။”
မင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အိတ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဆရာဖြစ်သူနှင့်အတူ ပညာသင်ကြားနေသူ ဖြစ်သဖြင့် မှတ်စုစာအုပ် ဆောင်ထားခြင်းမှာ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် စာအုပ်ကို ယူကာ လက်မှတ်ရေးထိုးပေးလိုက်သည်။
စီနီယာကျောင်းသားမှာမူ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံနေပုံကို ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ အပိုလူတစ်ဦးသဖွယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်မှတ်ကို အရင်တောင်းသူမှာ သူဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ ဘေးရောက်သွားရပြီ မဟုတ်ပါလား။
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးလိပ်စာကတ်ပါ။”
ခန်းမအတွင်းရှိ လူအချို့မှာ သူတို့ထံသို့ စတင်အာရုံရောက်လာသဖြင့် မိုဟန်ကျီသည် ကြာရှည်မနေတော့ဘဲ မင်ယွဲ့ထံသို့ လိပ်စာကတ်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မနာမည် မင်ယွဲ့ပါ။”
တစ်ဖက်လူက လိပ်စာကတ် ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်မိမိ မိတ်မဆက်ဘဲ နေရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။
“မှတ်ထားပါ့မယ်... လရောင်လိုပဲ သာယာလှပတဲ့ နာမည်လေးပဲ။”
မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ နာမည်ကို လူချင်းတွေ့စဉ်မှာပင် ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်သည်။
“နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။”
သူသည် စကားအဆုံးတွင် လက်ထောက်လင်
နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လက်ထောက်လင်မှာမူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း မည်ကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူဌေးဖြစ်သူက ဤမျှ ထူးခြားစွာ ဆက်ဆံရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။
“ဘာလို့ ငါ့ကိုကျ လိပ်စာကတ် မပေးတာလဲ။” ဟု စီနီယာဖြစ်သူက ဝမ်းနည်းပက်လက် ဆိုသည်။
“ငါက ရုပ်ဆိုးလို့လား? ဒါမှမဟုတ် ထိပ်ပြောင်နေလို့လား?”
“ငါ့ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပေးတဲ့ လက်မှတ်ကတောင် ငါ့နှလုံးသား ဒဏ်ရာကို မကုစားနိုင်တော့ဘူး။”
မင်ယွဲ့သည် အသက် (၂၀) ကျော်အရွယ်တွင် ဆံပင်စတင် ပါးနေပြီဖြစ်သော စီနီယာကို ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “ရုပ်ဆိုးတာကိုတော့ ကုလို့မရပေမဲ့ ထိပ်ပြောင်တာကိုတော့ အချိန်မီ ထိန်းသိမ်းလို့ ရပါသေးတယ်။ စီနီယာက လုံးဝ ပြောင်သွားတာမှ မဟုတ်သေးတာ။”
“မကြားချင်ဘူး... ငါ့ကို နှစ်သိမ့်မှုပေး။”
ဆရာဖြစ်သူမှာ အခြားသူတစ်ဦးနှင့် စကားပြောရန် ခေတ္တထွက်သွားသဖြင့် စီနီယာမှာ စနောက်ရန် အခွင့်အရေး ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... ကျွန်မ စီနီယာ့ကို ဟော့ပေါ့ကျွေးပါ့မယ်။”
“ငါ့နှလုံးသားလေးက အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားပြီလေ။” စီနီယာသည် မင်းသားကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ပြောလိုက်
ပြန်သည်။
“ပြောပါ... ဘာလိုချင်တာလဲ?” မင်ယွဲ့သည် မျက်လုံးလှန်ပြကာ သူဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာ စွန်းဝေကိုပါ တစ်ခါတည်း ဖိတ်ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?”
သူ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဟော့ပေါ့စားရုံတင် မဟုတ်ဘဲ မင်ယွဲ့ကို အောင်သွယ်တော်
အဖြစ် အသုံးချချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“စီနီယာ စွန်းဝေကို ဖိတ်ပေးလို့တော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စီနီယာ့နှလုံးသားက ကွဲကြေနေပြီဆိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့လား။”
“မဟုတ်ဘူး... ငါ့နှလုံးသားက ပြန်ဆက်သွားပြီ။”
“ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား?” မင်ယွဲ့က တမင်စနောက်လိုက်သည်။
“မြန်တာပေါ့!” သူသည် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ “မြန်မြန်လေး ဖိတ်ပေးပါတော့ ဂျူနီယာမလေးရယ်။” ဟု တောင်းဆိုတော့သည်။
မင်ယွဲ့သည် ဤ ‘ဒရာမာကွင်း’ စီနီယာ၏ သရုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ကာ ရယ်မောမိတော့သည်။
ကားနောက်ခန်းတွင် မိုဟန်ကျီသည် မှီထိုင်နေပြီး ရှေ့တွင် လက်ထောက်လင်က ကားမောင်းနေသည်။ လက်ထောက်လင်၏ ဘဝမှာလည်း မလွယ်ကူလှပေ။ သူသည် လက်ထောက်တစ်ဦး၊ ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးဖြစ်ရုံသာမက သူဌေးနှင့် သူဌေးကတော်ကြားမှ ‘သူလျှို’ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေရသေးသည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို သနားစရာကောင်းသည်ဟု ပြောလျှင်မူ သူသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ငြင်းဆိုပေလိမ့်မည်။
“ငါ့ကို မသနားပါနဲ့၊ ငါက တစ်လကို (၃) သိန်း ရတာ။ ဒါက တခြားသူတွေ တစ်နှစ်လုံး ရှာရတဲ့ ဝင်ငွေထက် ပိုများတယ်လေ။” ငွေအကြောင်း တွေးလိုက်ရုံဖြင့် လက်ထောက်လင်သည် တက်ကြွလန်းဆန်းလာရသည်။ အမှန်စင်စစ် ငွေသည် အကောင်းဆုံးသော ဆေးတစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။
“နင် အစောက မင်ယွဲ့ကို ‘ဆရာမလေး မင်’ လို့ ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ? သူနဲ့ တွေ့ဖူးလို့လား?”
မိုဟန်ကျီ၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် လက်ထောက်လင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အလုပ်ကိစ္စမှအပ အခြားအရာများကို စိတ်မဝင်စားတတ်သော သူဌေးဖြစ်သူက ဤကိစ္စကို မေးမြန်းခြင်းမှာ ထူးခြားလှသည်။
“သူဌေး... မစ္စမင်က သူဌေးကတော် ခဏခဏ သွားတတ်တဲ့ မုန့်ဆိုင်က မုန့်လုပ်ဆရာမလေးပါ။ အရင်တစ်ခေါက် သူဌေးကတော်အတွက် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကန်စွန်းဥခရမ်းရောင်မုန့်ကို သူလုပ်ပေးခဲ့တာလေ။ သူဌေးတောင် တစ်ခု မြည်းကြည့်သေးတယ် မဟုတ်လား။”
မိုဟန်ကျီသည် သူနှင့် မင်ယွဲ့တို့ ထိုမုန့်ဆိုင်တွင် ဆုံတွေ့ဖူးခဲ့သည်ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။ ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုမှာ အမှန်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။
လက်ထောက်လင်သည် ကားနောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် သူဌေးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဝတ္ထုများထဲမှ အိမ်ဖော်ကြီးများ ပြောလေ့ရှိသည့် စကားကို ပြောချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။
“ကျွန်တော် ဥက္ကဋ္ဌကို အခုလို ပြုံးနေတာ မြင်ရတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ!”
“မင်း နေမကောင်းဘူးလား? ငါက ခါတိုင်း သိပ်မပြုံးတာပဲ ရှိတာ၊ မျက်နှာသေ ဖြစ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။”
မိုဟန်ကျီသည် တစ်ခါတရံတွင် သူ၏ အထူးလက်ထောက်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တစ်စုံတစ်ခု ချို့ယွင်းနေသလားဟုပင် ထင်မှတ်မိတော့သည်။
လက်ထောက်လင်မှာမူ မိမိ၏ စိတ်ထဲမှ စကားများ အပြင်သို့ ထွက်သွားခြင်းကြောင့် အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားတော့သည်။