ဖုံးကွယ်ထားသော အရည်အချင်း

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စီနီယာနှင့်အတူ ပါမောက္ခချုပ်နောက်မှ လိုက်ပါရင်း လူကြီးမင်းများ၏ စကားဝိုင်းကို အကဲခတ်နေမိသည်။

အထက်တန်းလွှာလောက၏ သတင်းအချက်အလက် စီးဆင်းမှုမှာ သာမန်ထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ကျယ်ပြန့်လှရာ၊ ထိုစကားဝိုင်းများမှတစ်ဆင့် လက်ရှိစီးပွားရေး အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သူမတို့ တစ်စေ့တစ်စောင်း သိခွင့်ရခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ စာအုပ်ထဲတွင် မရှိနိုင်သော လက်တွေ့ကျသည့် ဗဟုသုတများပင် ဖြစ်သည်။

"ဟေး... အိုယန်၊ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က မင်းရဲ့ တပည့်တွေလား"

ဝိုင်ဖန်ခွက်ကို ကိုင်မြှောက်ရင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

"ဟုတ်ပါ့ဗျာ၊ ငယ်သေးတော့ သိပ်တော့ မကျွမ်းကျင်ကြသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အမြင်ကျယ်သွားအောင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ ခေါ်လာခဲ့တာပါ"

ပါမောက္ခယန်က နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဂုဏ်ယူရိပ်တို့ ထင်ဟပ်နေသည်။

မင်ယွဲ့နှင့် သူမ၏ စီနီယာတို့မှာမူ စကားထဲတွင် ဝင်မပါဘဲ ရိုသေသေဝပ်ဝပ်နှင့်သာ ရှိနေကြသည်။

"အားလုံးက ကလေးကောင်းလေးတွေပဲ၊ မျက်နှာပေါက်က ကြည့်ကောင်းပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်မယ့် ပုံစံမျိုးတွေ" ထိုလူကြီးက ပါမောက္ခယန်နှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်ပုံရပြီး မင်ယွဲ့တို့ကို မနားတမ်း ချီးမွမ်းနေတော့သည်။

"နေစမ်းပါဦး အိုယန်ရာ၊ မင်း တပည့်ရွေးရင် ရုပ်ရည်ကိုကြည့်ပြီး ရွေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ပါမောက္ခယန်က သူ့သူငယ်ချင်းအား ပုခုံးဖြင့် အသာဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း "မင်းကတော့ လုပ်ပြီ၊ ငါ့သိက္ခာကို အလကားနေရင်း လာမဖျက်နဲ့လေ" ဟု ရယ်မောကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩနေမိသည်။ အမြဲတမ်း တည်ကြည်လေးနက်လွန်းလှသည့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးက စီးပွားရေးလောကမှ လူတစ်ဦးနှင့် ယခုကဲ့သို့ ပွင့်လင်းစွာ ဟာသနှောနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ပါမောက္ခယန်က သူမတို့အား 'အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူ' ဟု ဆိုသော်လည်း၊ သူမတို့၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရည်အချင်းအပေါ် ပါမောက္ခက လွန်စွာ ကျေနပ်အားရနေကြောင်း သူ၏ မြင့်တက်နေသော မျက်ခုံးတန်းများက သက်သေခံနေသည်။

"ဝူဟောက်ကတော့ ဒီရက်ပိုင်း အတော်လေး သောင်းကျန်းနေတယ်နော်"

ထိုလူကြီးက ထိုအမည်ကို မြွက်ဟလိုက်စဉ်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်း၌ စက်ဆုပ်ရိပ်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မင်ယွဲ့ စိတ်ဝင်စားသွားသော်လည်း လူကြီးချင်း စကားပြောနေသဖြင့် ကြားဖြတ်မမေးဘဲ ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။

"သူ့အကြောင်း ငါ့ရှေ့မှာ လာမပြောနဲ့"

ပါမောက္ခယန်၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးတို့သည် ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်စက် အကြည့်တို့ဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

"ကဲပါဗျာ... မပြောတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ မင်း နောက်ထပ် တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလား"

မင်ယွဲ့ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

'ကျောင်းသား' နှင့် 'တပည့်' ဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ခြင်း မတူပေ။ ပါမောက္ခယန်သည် ဘဏ္ဍာရေးနှင့် နိုင်ငံတကာ စီးပွားရေးလောကတွင် အခကြေးငွေ အလွန်မြင့်မားသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်မှန်း သူမ သိထားသည်။ သို့သော် ပါမောက္ခက ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး ဝိုင်ခွက်ချင်း တိုက်ကာ ထိုလူကြီးနှင့် လမ်းခွဲလိုက်လေသည်။

စီးပွားရေး ထိပ်သီးဆွေးနွေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးများမှာ ညောင်းညာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို စီးကာ တစ်ချိန်လုံး ဟန်ဆောင်နေရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

"ဘယ်ကို ဆက်သွားကြမလဲ၊ ဆရာ လိုက်ပို့ပေးရမလား"

စီနီယာ ကျောင်းသားက မင်ယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။ "ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ကို ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ် ဘေးက ရန်ကွေ လူနေရပ်ကွက် အဝင်ဝမှာပဲ ချပေးပါ" ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ကားမပါဘဲ ပါမောက္ခနှင့် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် စီနီယာဖြစ်သူနှင့်အတူ ဟော့ပေါ့စားရန် ချိန်းထားသည့်နေရာသို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ကားပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါ ပါမောက္ခယန်က မင်ယွဲ့အား လှမ်းမေးလိုက်သည်။ "မင်းက ရန်ကွေမှာ နေတာလား"

ထိုမေးခွန်းက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုကျောင်းသူလေး၏ မိသားစု အခြေအနေမှာ သိပ်မကောင်းလှကြောင်း သူ ကြားထားဖူး၍ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

မင်ယွဲ့က ရိုးရိုးလေးသာ ဖြေကြားလိုက်သော်လည်း ပါမောက္ခယန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ 'မင်ယွဲ့က သူမရဲ့ တကယ့်အရည်အချင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ' ဟု မှတ်ချက်ပြုမိသွားသည်။

သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် နေထိုင်ရာ အရပ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် သာမန်လူတန်းစားများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ဘေးမှ စီနီယာဖြစ်သူ ကျောက်မှာမူ ဘာမှ နားမလည်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

"ရန်ကွေက ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မင်ယွဲ့ကို တိုးတိုးလေး မေးမြန်းရှာသည်။

"အဲဒီက အိမ်တွေက ဈေးနည်းနည်း ကြီးတယ်၊ တခြား ပြဿနာတော့ မရှိပါဘူး" ဟု ပါမောက္ခယန်ကပင် ကြားဖြတ်ဖြေပေးလိုက်သည်။

"ဪ... ဘယ်လောက်တောင် ဈေးကြီးလို့လဲ" စီနီယာကျောက်က မင်ယွဲ့ အိမ်ငှားနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကိုးသန်းကျော်တယ်" မင်ယွဲ့က အေးဆေးစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်... ဘယ်လောက်ဆိုလဲ"

စီနီယာကျောက် တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားသည်။

"မင်ယွဲ့... မင်း အဲဒီအိမ်ကို အပိုင်ဝယ်ထားတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုးသန်းကျော် ပေးရတယ်"

စီနီယာကျောက်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချနေမိသည်။

ပါမောက္ခယန်က ပြုံးရင်း "ကျောက်လေးက ငယ်သေးတော့ စိတ်ကို သိပ်မထိန်းနိုင်သေးဘူးပဲ" ဟု ခပ်နောက်နောက် ဆိုလိုက်သည်။

စီနီယာကျောက်မှာမူ ရင်ထဲတွင် မီးတောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိနှင့်အတူ ပညာသင်နေသည့် သူငယ်ချင်းမှာ အိမ်ပိုင်ကြီးနှင့် ဖြစ်နေသော်လည်း မိမိမှာမူ ဘာမှမရှိသေးပါလားဟု တွေးကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာသည်။

"ညီမလေး... ဒါ... မင်းဘာသာ ဝယ်တာလား" သူက နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့၏ မိဘများက ချမ်းသာသဖြင့် ဝယ်ပေးခြင်းမျိုး ဖြစ်ပါစေဟု သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ဝယ်တာပါ"

ထိုစကားက စီနီယာကျောက်၏ မျှော်လင့်ချက်ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ မင်ယွဲ့ထံသို့ စာတိုများ တရစပ် ပို့တော့သည်။

“ညီမလေး... ပိုက်ဆံရှာနည်း ရှိရင် အကို့ကိုလည်း လမ်းညွှန်ပါဦး”

“အစ်ကိုက ကျန်းမာသန်စွမ်းပါတယ်၊ ဘာခိုင်းခိုင်း လုပ်ပါ့မယ်”

မင်ယွဲ့သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ တုန်ခါနေသော ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ စီနီယာ၏ စာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက စီနီယာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စီနီယာက သူမကို မျက်စိမှိတ်ပြနေသည်။

“ဆရာ့ရှေ့မှာ အနေမတတ်လို့ အဖွဲ့ထဲက အထုတ်ခံချင်လို့လား” ဟု မင်ယွဲ့က စာပြန်လိုက်မှသာ စီနီယာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားသော ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"နင်က ငါ့ကို နေ့တိုင်း အိမ်ထောင်ဖက်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ပေးနေတယ်ဆိုတော့... ငါ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ကံကြမ္မာက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

"ဒါက အလိုလို သိမြင်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးပါ၊ စကားလုံးနဲ့ ရှင်းပြလို့ မရဘူး"

မင်ယွဲ့က သူမရှေ့မှ ပုံရိပ်ယောင်လေးကို လက်ဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထိတွေ့၍ မရပေ။

"နင် ငါ့ကို လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်လား”

"ငါက နင့်ကို ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်" ယွမ်ပေါ့က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ စည်းစိမ်နတ်မင်းက အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူးလေ၊ ငါက အချစ်နတ်

မင်းမှ မဟုတ်တာ"

ယွမ်ပေါ့သည် ဤအိမ်ရှင်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ နေ့ချင်းညချင်း ချမ်းသာနိုင်သည့် စနစ်ကို ယုံကြည်ပြီး အိမ်ထောင်ရေး ခန့်မှန်းချက်ကိုကျမှ အဘယ်ကြောင့် အယုံအကြည် မရှိရသနည်း။

"ငါ ပြောပြီးပြီပဲ၊ သူ့ဆီက အနံ့ကို ငါ ရနေတယ်"

"ဘာအနံ့လဲ... ပိုက်ဆံနံ့လား။ သူက တကယ်ပဲ ချမ်းသာတာတော့ အမှန်ပဲ" မိုဟန်ကျီ၏ ပုံရိပ်က မင်ယွဲ့၏ အာရုံထဲတွင် ခဏတာ ဝင်ရောက်လာသည်။

"အပျိုကြီးတွေက စကားပြောပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ နင် အရင်က ချစ်သူမထားတာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ ထင်နေတာ၊ အခုတော့ နင်ကကိုက မထားတာပဲ"

ယွမ်ပေါ့က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပျောက်

ကွယ်သွားသည်။

"ဟေး... ထွက်ခဲ့ဦးလေ။ နင်က အပျိုကြီးတွေကို အထင်သေးတာလား။ ငါတို့အားလုံးက လူပျို၊ အပျိုတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ယွမ်ပေါ့၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။