ငွေပြန်အမ်းကတ်

ကလေးမလေးက သူမကို "မမ" ဟု တတွတ်တွတ်ခေါ်နေသည်မှာ မင်ယွဲ့အတွက်တော့ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။

တကယ်တော့ ထိုကလေးမလေးမှာ သုံးလေးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူမကို "အန်တီ" ဟု ခေါ်လျှင်ပင် အဆင်ပြေလှပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုသို့ အခေါ်ခံရခြင်းကိုပင် ကျေနပ်သာယာနေမိသည်။

"ညီမလေး... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"မေမေက မေးခိုင်းလို့"

ကလေးမလေး၏ စကားကြောင့် မျိုးဆက်

အစီအစဉ်များမှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

မင်ယွဲ့လည်း လက်လျှော့လိုက်ကာ "ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဘယ်လိုပဲခေါ်ခေါ် အဆင်ပြေပါတယ်" ဟုသာ တွေးလိုက်တော့သည်။

"အစ်မ... ကျွန်မ ဒီဆိုင်ခန်းကို ငှားဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ"

မင်ယွဲ့သည် တံခါးပိတ်ထားသည့် ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဆိုင်ရှေ့တွင် "ငှားရန်ရှိသည်" ဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ကာ ဆက်သွယ်ရန် ဖုန်းနံပါတ် ချန်ထားခဲ့ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီဆိုင်က ညီမပိုင်တာလား"

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ ဤမျှ တိုက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"အစ်မ ဒီဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းကို မျက်စိကျနေတာ ကြာပြီ။ ဘာလို့ ရောင်းလည်းမရောင်း၊ ငှားလည်းမငှားတာလဲဆိုတာ တွေးလို့တောင် မရဘူး။ အနီးအနားက ဆိုင်ရှင်တွေကို မေးကြည့်တော့လည်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလေ။"

စနစ်ကပေးသော ဆုလာဘ်ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့ ကိုယ်တိုင်လာကြည့်မှသာ ပိုင်ရှင်ရှိမှန်း သိကြမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။

"စကားပြောဖို့ အဆင်ပြေမလား"

အမျိုးသမီးက ကလေးကို ပွေ့ချီရင်း "ဘေးက နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာပဲ ထိုင်ပြောကြရအောင်" ဟု ဖိတ်ခေါ်သည်။

"ရတာပေါ့"

မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို အိတ်ထဲထည့်ကာ လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။ 'ငါလာကြည့်တာ တကယ်ပဲ အကျိုးရှိသွားပြီ၊ အလုပ်လည်း အလွယ်တကူ ပြီးသွားတာပဲ' ဟု သူမ တွေးရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက နို့လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်နှင့် ကလေးအတွက် ကိတ်မုန့်လေး တစ်ခုကို မှာယူလိုက်သည်။

စကားပြောရင်းဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ အမည်မှာ မုန်လီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမမှာ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တစ်ကိုယ်တော် မိခင်ဖြစ်ကြောင်း သိခွင့်ရခဲ့သည်။

မုန်လီသည် ယန်ကျင်းမြို့သူစစ်စစ်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်းမှာ သူမတို့မိသားစုထံသို့ အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူမမှာ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး မိသားစု အခြေအနေမှာလည်း အလွန်ချမ်းသာသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ရန်နှင့် ကုမ္ပဏီထောင်နိုင်ရန် သူမ၏ မိသားစုက အစစအရာရာ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ အောင်မြင်လာသောအခါ ကုမ္ပဏီအတွင်းရေးမှူးနှင့် ဖောက်ပြန်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် ပြတ်ပြတ်သားသား လမ်းခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ စီးပွားရေးလေးတစ်ခု စပြီး အချိန်ကုန်ဆုံးချင်လို့ပါ"

ဤမိခင်မှာ အလွန်အမင်း မချမ်းသာလျှင်ပင် ငွေကြေးပြတ်လပ်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း မင်ယွဲ့ ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ရပါတယ် အစ်မ"

မင်ယွဲ့က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

မုန်လီ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကလည်း ဆိုင်ခန်းလိုအပ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့ သုံးဦးသား ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုရင်း တစ်နှစ်လျှင် ပြိုင်တူငှားရမ်းခ ယွမ် ၁ သန်းဖြင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုလိုက်ကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် အိမ်ရှင်မဘဝ၏ အရသာကို စတင်ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်ရရှိနေသည်။

"တာ့တာ... ချောချောမမလေး"

ကလေးမလေးက မင်ယွဲ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။ မင်ယွဲ့လည်း ပြန်လည်လက်ပြလိုက်ရင်း 'ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုကိုမှ ဘာလို့ ဖောက်ပြန်ရတာလဲ၊ အလုပ်မရှိလို့ အားယားနေတာ ဖြစ်မှာပါ' ဟု တွေးတောရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ် စီနီယာကျောင်းသား ကျောက်က သူမထံ ဖုန်းဆက်လာသည်။

"ညီမလေး... ဘာလုပ်နေလဲ"

"ဆိုင်ခန်း ငှားနေတာ!"

မင်ယွဲ့ ကားထဲဝင်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... မင်းမှာ အိမ်ရှိပြီးသားကို ဘာလို့ ငှားနေတာလဲ"

"အငှားယာဉ်လား... စီနီယာ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

မင်ယွဲ့သည် သူ အကြောင်းမရှိဘဲ ဖုန်းမဆက်မှန်း သိနေသည်။

"ဟိုတစ်နေ့က ပါမောက္ခနဲ့ လိုက်သွားတုန်းက မှတ်စုတွေကို ခဏလောက် ငှားကြည့်ချင်လို့ပါ"

"ကောင်းပါပြီ... နက်ဖြန် ကျောင်းလာရင် ပေးခဲ့မယ်"

မင်ယွဲ့သည် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် 'ပကတိယောင်ပြ လေ့လာရေးခန်းမ' ထဲသို့ ဝင်ရောက်

လိုက်သည်။ စနစ်သည် အလွန်ပြည့်စုံလှသည်။

'လူကြီးလူကောင်းတို့ တတ်အပ်သော အနုပညာခြောက်ပါး' ထဲမှ 'ဂီတ' သည် ရှေးဟောင်း ဂီတနှင့် အကအခုန်များကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွမ်လဲ့ ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်သည့် ရှေးဟောင်း ဂီတအကများကို သူမ စတင်

လေ့လာတော့သည်။

ဗဟုသုတများက ခေါင်းထဲ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက် အခြေခံအဆင့်မှာ အခက်အခဲ မရှိတော့ပေ။ သူမ လိုအပ်သည်မှာ လက်တွေ့အသုံးချနိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် တစ်နေကုန် လေ့လာရေးခန်းမထဲတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ စားစရာအတွက် အခန်းထဲမှ ထည့်ထားခဲ့သောကြက်ကြော်များကို ထုတ်စားသည်။ ထိုနေရာထဲတွင် အချိန်က ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ထည့်ထားစဉ်ကအတိုင်း ပူပူနွေးနွေး ရှိနေဆဲပင်။

[တင်း— အိမ်ရှင်သည် 'ယွမ်မုန်' ရှေးဟောင်းဂီတ လေ့လာမှုကို ပြီးဆုံးသည့်အတွက် 'ဖီးနစ်' အမည်ရှိသော ရှေးဟောင်းစောင်း တစ်လက်ကို ချီးမြှင့်လိုက်သည်။]

မင်ယွဲ့ရှေ့တွင် လှပသော စောင်းတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် စိတ်နှစ်ကာ စောင်းကို တီးခတ်လိုက်ရာ ကြည်လင်သော ဂီတသံစဉ်များက ဟိမဝန္တာတောင်တန်းမှ စီးဆင်းလာသော ရေတံခွန်သံပမာ လွင့်ပျံ့လာတော့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... မင်း တီးတာ တကယ်ကို လှပလွန်းတယ်" ယွမ်ပေါ့က ချီးကျူးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့ ကျောင်းသွားကာ စီနီယာကျောက်ကို မှတ်စုများ ပေးလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ငါနဲ့ ဝေဝေကတော့ မင်းကို တကယ် ကိုးကွယ်သွားပြီ"

မင်ယွဲ့သည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ပါမောက္ခရန် ရောက်လာသည်နှင့် ကျောင်းသားများမှာ ငြိမ်ကျသွားကြသည်။ ပါမောက္ခ၏ ဩဇာမှာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲနှင့်ပင် လူတိုင်းကို ခန့်ညားစေသည်။

မင်ယွဲ့၏ ဘဝသည် ကျောင်းနှင့် အိမ်၊ အိမ်နှင့် လေ့လာရေးခန်းမသို့ ကူးချည်သန်းချည်ဖြင့် လည်ပတ်နေသည်။

[တင်း— အိမ်ရှင်၏ ဂီတကျွမ်းကျင်မှုမှာ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် ငွေသားနှင့် ရက်ပေါင်း ၃၀ အသုံးပြုနိုင်သော 'ငွေပြန်အမ်းကတ်' ကို ချီးမြှင့်လိုက်သည်။]

"ငွေပြန်အမ်းကတ်ဆိုတာ ဘာလဲ ယွမ်ပေါ့"

"မင်း အွန်လိုင်းက ပစ္စည်းဝယ်ရင် ငွေပြန်အမ်းတာမျိုး မကြုံဖူးဘူးလား။ ဒါက မင်း ဘယ်လောက်ပဲ သုံးသုံး သုံးသမျှငွေကို အပြည့်အဝ ပြန်ရမယ့်ကတ်ပဲ"

မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

အကုန်သုံးသမျှ ပြန်ရမည်ဆိုပါက သူမအတွက် ကန့်သတ်ချက် မရှိတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် ငွေကို ဘယ်မှာသုံးရမှန်း မသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။

'မင်းတို့သာ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ' ဟု မင်ယွဲ့ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် မေးခွန်းတင်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အဖြေများစွာ ရောက်လာသည်။

"ငါသာ ချမ်းသာရင် အလုပ်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်လိုက်မယ်။ ဒီအလုပ်မျိုးကို ခွေးတောင် မလုပ်ဘူး"

"ငါ့ကုမ္ပဏီကို ဝယ်ပြီး မြေလှန်ပစ်မယ်။ ဒီအလုပ်ရှင် ငနွားကို တကယ် စိတ်ကုန်နေပြီ"

လူအများစုမှာ ချမ်းသာလျှင် အလုပ်မလုပ်ချင်ကြတော့ပေ။ မင်ယွဲ့သည်လည်း သူမ၏ အလုပ်သင်ဘဝက အခက်အခဲများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်သွားမိသည်။ အလုပ်ရှင်၏ ပါဆယ်များကို အချိန်ပို သွားယူပေးရသည့် ဘဝမျိုးကို သူမ မမေ့နိုင်ပေ။

"အိမ်ဝယ်မယ်၊ ကားဝယ်မယ်၊ စီးပွားရေး လုပ်

မယ်"

"လှပတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဟိုတယ်လေးဖွင့်ပြီး ကြောင်လေးတစ်ကောင်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေမယ်"

မင်ယွဲ့သည် ထိုအကြံဉာဏ်များကို ဖတ်ရင်း စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

"ကိုယ်ပိုင် လေယာဉ်တစ်စင်း ဝယ်မယ်"

ဤအကြံဉာဏ်ကို မင်ယွဲ့ သဘောကျသွားသည်။

စရိတ်ကြီးသော်လည်း သူမအတွက်တော့ ဖြစ်

နိုင်ချေရှိသည်။

'ငါ တစ်ခါတည်းနဲ့ ငွေအများကြီး သုံးပစ်လို့ရမယ့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းမျိုး လိုချင်တယ်' ဟု သူမ ထပ်ရေးလိုက်သည်။

"ငါကတော့ ဆင်းရဲသားမို့လို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်တတ်ဘူး။ သိသလောက်ကတော့ မြို့ကြီးတွေမှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ပဲ ရှိတာပဲ" ဟု တစ်ဦးက ပြန်ဖြေထားသည်။