ကျွန်မမှာ ငွေမပြတ်လပ်ပါဘူး
Vol. 9 Ch. 83
“မမင်... ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဉာဏ်ပူဇော်ခကို ရက်ရက်ရောရော ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ယွမ် ၅ သန်းဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?”
ဖျော်ဖြေရေးလောကမှ နာမည်ကျော် အနုပညာရှင်အချို့ပင် ဤမျှသာ ရရှိတတ်သည်ဖြစ်ရာ ကျန်ကျွန်းအနေဖြင့် အစွမ်းကုန် ကမ်းလှမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
သူသည် မင်ယွဲ့ကို အကဲခတ်နေခဲ့သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် မည်သည့်တုန်လှုပ်မှုမှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မြင့်မားသော အဖိုးအခဖြင့်သာ သိမ်းသွင်းနိုင်မည်ဟု တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်များ ရှိနေခဲ့သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ သူ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။
“ရှုဖော့... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှင့်ရဲ့ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ပါရစေ။ ဒီအလုပ်ကို ကျွန်မ မလုပ်ချင်ဘူး”
မိမိ၏ ဓာတ်ပုံများမှာ အားကစားခန်းမ တစ်ခုလုံးတွင်၊ အထူးသဖြင့် အကိုင်းအခက်များစွာရှိသည့် အားကစားခန်းမများတွင် ပြသထားမည်ကို တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူမအတွက် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။
ကျန်ကျွန်း မှင်တက်သွားရသည်။ သူသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရန်အတွက် ကျွမ်းကျင်သော ဓာတ်ပုံဆရာများကိုပင် ငှားရမ်းရန် စီစဉ်ပြီးနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
“အကြောင်းရင်းလေး သိခွင့်ရှိမလား?”
သူသည် လက်မလျှော့ချင်သေးသဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မမှာ ငွေမပြတ်လပ်လို့ပါ”
မင်ယွဲ့သည် ခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းလျက် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်ကျွန်းလည်း လိုက်၍ ရယ်မိသွားတော့သည်။
“မမင်ရယ်... ငွေဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ များတယ်လို့ မရှိပါဘူး မဟုတ်လား?”
တော်ဝင်စံအိမ်တော်တွင် နေထိုင်သူများမှာ ဆင်းရဲသူများမဟုတ်မှန်း သူသိသော်လည်း မင်ယွဲ့ကို အခြေခံကောင်းမွန်သည့် လူလတ်တန်းစား မိသားစုမှ သမီးပျိုတစ်ဦးဟုသာ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မက လူပုံအလယ်မှာ မျက်နှာပြရမှာကို မနှစ်သက်လို့ပါ”
ဤကဲ့သို့သော ငြင်းဆိုချက်မျိုးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ကျွန်း တကယ်ပင် စကားအိုင်သွားရသည်။
“ဒါဆို... ယွမ် ၁၀ သန်းဆိုရင်ရော? တစ်နှစ်ကို ၁၀ သန်းပေးပါ့မယ်၊ စာချုပ်သက်တမ်းတိုးသရွေ့ မမင် ပိုက်ဆံရနေမှာပါ”
ဤသည်မှာ အလွန်မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြစ်ပြီး ဖျော်ဖြေရေးလောကမှ ထိပ်တန်းစူပါစတားများသာ ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အရေးမျိုး ဖြစ်သည်။
အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ မင်ယွဲ့၏ ရုပ်ရည်မှာ ကျား၊ မ မရွေး စွဲမက်စေနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။ ငွေကို အပူဟု သဘောထားကာ ငြင်းပယ်မည့်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။
“တကယ်ကို စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင်၊ ငွေကြေးနဲ့ ကျွန်မကို ဆွဲဆောင်လို့ မရနိုင်ပါဘူး”
မင်ယွဲ့က အပြုံးဖြင့်ပင် ထပ်မံငြင်းဆိုလိုက်သည်။
ကျန်ကျွန်းသည် သူ၏ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချ၍ စဉ်းစားသော်လည်း ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို မည်သို့ စည်းရုံးရမည်ကို မသိတော့ပေ။ ဤမျက်နှာလေးသာ ရှိနေလျှင် ဖျော်ဖြေရေးလောက၌ပင် ရုပ်ရည်သက်သက်ဖြင့် အောင်မြင်နိုင်သည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးကမူ ငွေကို တကယ်ပင် မမက်မောဘဲ အပူအပင်ကင်းမဲ့နေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ စိတ်ကူးပြောင်းသွားရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်”
ကျန်ကျွန်းသည် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို ဖော်ပြပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ငြင်းပယ်လျှင် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ဟု ခံယူထားသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် မင်ယွဲ့၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ သူ၏ လိပ်စာကတ်ကို တင်ထားခဲ့ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တံခါးကို သေသေချာချာ ပြန်ပိတ်ပေးခဲ့သည်။
မင်ယွဲ့သည် လိပ်စာကတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤလူသည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ သူ ဝင်လာစဉ်က တံခါးကို ဖွင့်ထားခဲ့ခြင်းမှာ အခြားသူများ အထင်လွဲကာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုမည်ကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မင်ယွဲ့သည် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ဆက်လက်လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲ၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျန်ကျွန်းသည် ချိန်းဆိုထားသည့် နေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပစ်စလက်ခတ် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ လာဆုံကြတာလဲ? ဒီဝါးခုံကြီးက ငါ့အတွက်တော့ တကယ်ကို မသက်သာဘူး။ ဆိုဖာအိအိလေးတွေကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ဝါးရုံပင်များနှင့် မြေနိမ့်ပိုင်းရှိ ပန်းမန်များမှာ လှပစွာ တည်ရှိနေသည်။
စမ်းချောင်းလေးပေါ်တွင် တံတားငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ရေစီးသံမှာ တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လိမ္မော်ရောင် မီးအိမ်များနှင့် အဆင်တန်ဆာများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော ဆီစိမ်စက္ကူထီးလေးများမှာလည်း ဝန်းကျင်ကို ပိုမိုတင့်တယ်စေသည်။ ကျောက်စရစ်ခဲများ ခင်းထားသော ကွေ့ကောက်သည့် လမ်းကျဉ်းလေးနှင့် သစ်သားအိမ်ထပ်ခိုးလေးမှာ “တောတောင်ရနံ့” ဟူသော အမည်နှင့် တကယ်
ပင် လိုက်ဖက်လှသည်။
“မင်းက ဆိုဖာအိအိလေးတွေကို လွမ်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအပေါ်မှာ အတူထိုင်မယ့်သူကို လွမ်းနေတာလား?”
ထိုနေရာတွင် ထူးခြားသော ဟန်ပန်ကိုယ်စီရှိကြသည့် ချောမောသော လူငယ်အချို့ ထိုင်နေကြသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က ကျန်ကျွန်းကို စနောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်ကျွန်းသည် ယနေ့တွေ့ခဲ့သော အလှနတ်သမီးအကြောင်းကို ပြောရန် စိတ်အားထက်သန်
နေသည်။
“ဟေ့ကောင်တွေ... ငါ ဒီနေ့တော့ တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောစရာ အလှမျိုးနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်ဟ”
“တော်စမ်းပါ... မင်းက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ပြောနေကျပါ။ ရည်းစားထားချင်ရင်လည်း ထားချင်တယ်လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်းပါ၊ အချစ်ရူးတစ်ယောက်လို လာလုပ်မနေနဲ့”
ကျန်ကျွန်းက ထိုသူကို လက်ခါပြကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“တောက်... ကျန်းရှုယွဲ့ ငါ့ကို ‘အချစ်ရူး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ လာမစော်ကားနဲ့။ ငါက တကယ့်ကို ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့သူပါ”
“အေးပါ... ဆင်ခြင်တုံတရားရှိလွန်းလို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မြင်တာနဲ့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့တာပေါ့လေ”
ထိုသူက ကျန်ကျွန်း၏ အားနည်းချက်ကို မညှာမတာ ထောက်ပြလိုက်သည်။
“ဒါကို နှစ်ဦးသဘောတူ ချစ်ကြတာလို့ ခေါ်တယ်ဟ။ လူငယ်တွေ ချစ်ကြတာ ဘာမှားလို့လဲ? ငါကရော သူတို့အပေါ် မကောင်းလို့လား?”
“ကဲ... တော်ကြပါတော့၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ရန်မဖြစ်ကြနဲ့ဦး”
တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ပုံစံရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြုံးလျက် သူတို့၏ အငြင်းပွားမှုကို ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ မိုကော၊ ငါ့ကလပ်ကိုသာ လာခဲ့ပါလား၊ အဲဒီမှာ ပိုပျော်စရာကောင်းတာကို”
ကျန်ကျွန်းက ဆက်လက်၍ စကားဖောင်ဖွဲ့နေဆဲပင်။
“မင်း ရူးနေလား? မိုကောက မင်းရဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ နေရာမျိုးကို သွားမယ့်လူမျိုးလား?”
ကျန်းရှုယွဲ့က ကျန်ကျွန်း၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ကျွေးလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖက်ရည် ဖျော်နေသော အမျိုးသားမှာ မင်ယွဲ့နှင့် ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ထိပ်သီးအစည်းအဝေးတွင် ဆုံခဲ့ဖူးသည့် မိုဟန်ကျီပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အပြာနှင့်အဖြူရောင် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ကြွေလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကာ၊ အဖုံးဖြင့် လက်ဖက်ခြောက်ဖတ်များကို အသာဖယ်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
သူ၏ နှိမ့်ချထားသော အကြည့်အောက်တွင် ထက်မြက်သော မျက်ခုံးတန်းများနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဖုံးကွယ်
နေသည်။
“မင်း မလာချင်လည်း ရတယ်”
အမျိုးသားက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကျန်ကျွန်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်ကျွန်းသည် သူကိုယ်တိုင် အုပ်စုလိုက်ချက်ထဲတွင် လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ထိုအခါမှ သတိရသွားတော့သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး... ဒီက မြင်ကွင်းကို ငါ သဘောကျပါတယ်! ကြည့်စမ်း... မြက်ခင်းတွေက စိမ်းနေတာပဲ၊ ဝါးပင်တွေကလည်း မတ်နေတာပဲ၊ သစ်သားအိမ်လေးတွေကလည်း သိပ်လှတာပဲ!”
သူသည် ချီးမွမ်းစကားများကို တရစပ် ပြောဆိုတော့သည်။ ကျန်းရှုယွဲ့က ပြုံးလျက် သူ့ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။
ကျန်ကျွန်းသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရခြင်းကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူသည် အရသာကို သိတတ်သော ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အနုပညာဆန်သည့် အရာများကို အနည်းငယ်တော့ နားလည်ပေသည်။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ဒီနေ့ ငါ့နာမည်နဲ့ဖွင့်ထားတဲ့ အားကစားခန်းမကို စစ်ဆေးဖို့သွားရင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူက တကယ့်ကို ထူးထူးခြားခြား လှပလွန်းတယ်ဟ”
“ဝါး... မင်းဆီကနေ ဒီလို ချီးမွမ်းစကား ကြားရဖို့ ခဲယဉ်းလှတယ်”
“တကယ်ပါဆို... သူက အဝေးကနေပဲ ငေးကြည့်နေရမယ့် အလှမျိုး၊ ထိတွေ့ဖို့တောင် မဝံ့ရဲစရာပဲ။ မင်းတို့ မမြင်ဖူးလို့ပါ”
မိုဟန်ကျီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေစဉ် မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
“သူက တကယ်ကို ငါးတွေကို ရေထဲနစ်သွားစေပြီး ငှက်တွေကို မိုးပေါ်ကနေ ကြွေကျစေလောက်တဲ့ အလှမျိုး... လမင်းကိုတောင် ရှက်သွားစေပြီး ပန်းတွေကိုတောင် အရောင်မှိန်သွားစေနိုင်တဲ့ အလှမျိုး...”
“ကဲ... တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ မင်းရဲ့ စာလုံးအလှတွေကို လာထုတ်မပြနဲ့တော့”
ကျန်းရှုယွဲ့က လက်ခါပြလိုက်သည်။
“ဪ... ဒါနဲ့၊ သူ့နာမည်ကလည်း သိပ်လှတာပဲ။ မင်ယွဲ့ (သာယာတဲ့လမင်း) တဲ့... မိုက်တယ်မလား? အလှလေးတွေရဲ့ နာမည်ကလည်း လှတာပဲ”
“သူ့နာမည်က ဘယ်သူလို့ ပြောလိုက်တယ်?”
တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော အမျိုးသားက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းများတွင်မူ လှုပ်ရှားမှုအချို့ ရှိနေသည်။
“ဪ... မင်ယွဲ့လေ!”
ကျန်ကျွန်းသည် ထိုနာမည်၏ ထူးခြားမှုကို သတိမထားမိဘဲ ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် နာမည်တူခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသော်လည်း သူသည် မင်ယွဲ့ကို လိပ်စာကတ် ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှစ၍ မည်သူမျှ သူ့ကို ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
“သူက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ?”
ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ ဤအမျိုးသားသည် ဘယ်တုန်းကမှ အမျိုးသမီးများကို စိတ်ဝင်စားခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်ဖြစ်သူပင် ဤအရေး၌ လက်လျှော့ထားရသည်မှာ အထက်တန်းလွှာ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းတွင် အားလုံးအသိပင် ဖြစ်သည်။
“စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြောရရင် ‘လှတယ်’၊ နှစ်ခွန်းနဲ့ ပြောရရင် ‘သိပ်လှတယ်’”
ကျန်းရှုယွဲ့နှင့် မုန်လီ တို့မှာ ကျန်ကျွန်း၏ အားနည်းလှသော စာပေဗဟုသုတကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ ယေဘုယျဆန်သော ဖော်ပြချက်မျိုးကို မည်သူက နားလည်နိုင်မည်နည်း။
“သိပြီ”
မိုဟန်ကျီကမူ အားလုံး ထင်မှတ်မထားသော စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် အတည်ပြုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ကျန်ကျွန်းက မင်ယွဲ့ဟု အမည်ရသည့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှရှိသူဟု ပြောလိုက်ကတည်းက သူ စိတ်ထဲမှ သိနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့ဟု အမည်ရသူများစွာ ရှိနိုင်သော်လည်း ထူးကဲစွာ လှပသော မင်ယွဲ့မှာမူ သူသိသော တစ်ဦးတည်းသော မင်ယွဲ့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“တစ်ခုခုတော့ ရှိနေပြီ။ မင်း သူ့ကို သိလို့လား?”
ကျန်ကျွန်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးလာသည်။ ညီအစ်ကိုတွေရှေ့မှာ လူကြီးလူကောင်း ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုအပ်ပေ။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ? ထန်းပင်က အသီးသီးတော့မှာလား?”
“အန်တီမိုလည်း စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်”
သူတို့ သုံးဦးလုံးက မိုဟန်ကျီကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သူကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်သောက်နေရင်း-
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အသိတွေဖြစ်ရုံပါပဲ”
ခုနက သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အရိပ်အယောင်များမှာ ဝေဝါးသော စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ အမျိုးသားသည် သူ၏ အေးစက်ခပ်စိမ်းစိမ်း ဟန်ပန်ကိုပင် ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလေတော့သည်။