သန်း ၂၀၀ ပြန်အမ်းငွေ

“ဒါပဲလား? ဖူး... ငါကတော့ မင်းတစ်ယောက်ယောက်ကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားပြီ ထင်နေတာ”

ကျန်ကျွန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်လှဲချလိုက်သည်။

သို့သော် မုန်လီကမူ ဤကိစ္စမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ဟု ခံစားနေရသည်။ အကြောင်းမရှိဘဲနှင့် မိုဟန်ကျီကဲ့သို့သောသူက 'မင်ယွဲ့' ဟူသော နာမည်ကို ဤမျှ အာရုံစိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ။

ဟန်ကျီ စကားပြောလာခြင်းမှာ ထိုနာမည်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်အစဉ်မှာလည်း သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို မုန်လီ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကျန်းရှုယွဲ့လည်း တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ မိုကော၏ နှုတ်ဖျားမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ နာမည်ကို ကြားရခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသည်

ထက်ပင် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

“ကဲ... အလုပ်ကိစ္စကို ပြန်သွားရအောင်။ ဝေကွမ် လုပ်ငန်းစုက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်က ဒေဝါလီခံရတော့မလို ဖြစ်ခဲ့တာလေ။ အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို ဝေကွမ်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား?”

သူတို့လေးဦးအနက် ကျန်းရှုယွဲ့၏ မိသားစုမှာ အဆင်းရဲဆုံး ဖြစ်သည်။ ကျန်ကျွန်းမှာ မိုဟန်ကျီ၏ မူလတန်းကျောင်းနေဖက်ဖြစ်ပြီး သူ၏မိသားစုမှာ ထိပ်တန်းမျိုးရိုးကြီးများကဲ့သို့ မချမ်းသာသော်လည်း အတော်အတန် ကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းရှုယွဲ့မှာမူ မိုဟန်ကျီ၏ တက္ကသိုလ်ကျောင်းနေဖက် ဖြစ်သည်။ မိုဟန်ကျီကြောင့်သာ ဤလူစုမှာ စုမိခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ ဘာမဆို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုင်ပင်နိုင်သည့် ရင်နှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း မိုဟန်ကျီက ကျန်းရှုယွဲ့၏ လုပ်ငန်းလမ်းကြောင်းကို ကူညီပံ့ပိုးပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေကွမ်လုပ်ငန်းစုကဲ့သို့ ပျက်စီးလုနီးပါး ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရန် မိုမိသားစုအတွက် အချိန်ကုန်ခံရကျိုးမနပ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရှုယွဲ့အား ဆက်သွယ်စေကာ ကုမ္ပဏီကို ဝယ်ယူမည်လော သို့မဟုတ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည်လောဟူသည်ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မိုကော... ကျွန်တော် အစက ဝေကွမ်နဲ့ အရင်စကားပြောဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ရုတ်တရက်ကြီး အဆောက်အဦးပေါ်ကနေ ခုန်ချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ”

ဝေကွမ်သည် နေ့စဉ် ပုံမှန်အတိုင်းပင် လှုပ်ရှားသွားလာနေသူဖြစ်ရာ သူ ရုတ်တရက်ကြီး အဆုံးစီရင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဝေကွမ်၏ သားဖြစ်သူတွင် သွေးကင်ဆာဖြစ်နေမှန်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရခြင်းက သူ၏ကျောရိုးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည့် နောက်ဆုံးသော ကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုစဉ်က သူ သေဆုံးသွားလျှင် အကြွေးများအားလုံး ပြေလည်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လူများကလည်း သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို သနားကာ ဒုက္ခပေးတော့မည်မဟုတ်ဟု သူ တွေးခဲ့ပုံရသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းရှုယွဲ့မှာ အခွင့်အရေးနှင့် လွဲချော်ခဲ့ရသည်။ အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး သူ အခြေအနေကို လေ့လာဆန်းစစ်နေဆဲမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝေကွမ်၏ အခြေအနေကို သနားမိသော်လည်း သူသည် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ပရဟိတသမား မဟုတ်ပေ။

လုံလောက်သော ဆန်းစစ်မှုများ မပြုလုပ်ဘဲ ကုမ္ပဏီကို လွှဲပြောင်းယူရန် သို့မဟုတ် ရန်ပုံငွေ ထည့်ဝင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။

“အခုတော့ ဝေကွမ်လုပ်ငန်းစုက ပြန်လည် နာလန်ထူလာပြီး မကြာသေးခင်ကမှ နာမည်ကြီးနေတာလေ”

ထိပ်တန်းမျိုးရိုးကြီးများ၏ အမြင်တွင် ဝေကွမ်လုပ်ငန်းစုမှာ အာရုံစိုက်စရာ မလိုသော်လည်း ဝေကွမ်ကိုယ်တိုင်မှာမူ စီးပွားရေးလောကတွင် လေးစားထိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျန်ကျွန်းကမူ အလုပ်ကိစ္စများ ဆွေးနွေးနေသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်ရင်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ၊ မုန့်တစ်လုပ်ဖြင့် အရသာခံနေတော့သည်။

“အခု ဝေကွမ်ကို ဘယ်သူက လွှဲပြောင်းယူထားတာလဲ မင်းသိလား?”

မိုဟန်ကျီက မေးလိုက်သည်။

သူသည် ဤကုမ္ပဏီကို များစွာ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ အစောပိုင်းက ဝေကွမ်အကြောင်းကို တိုက်ဆိုင်စွာ ကြားခဲ့ရပြီး သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု ထင်မြင်မိသဖြင့် ကျန်းရှုယွဲ့ကို သတိပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“အပြင်လောကမှာတော့ ဘာသတင်းမှ မထွက်သေးဘူး။ ဝေကွမ်ကိုယ်တိုင်ကတော့ သူက ကောင်းကင်တမန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တာလို့ပဲ ပြောတယ်”

ကျန်းရှုယွဲ့က သူသိသမျှကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းကင်တမန်ပဲပေါ့”

မိုဟန်ကျီက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မှန်တာပေါ့... ပျက်စီးလုနီးပါး ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဝယ်ယူရင်တောင် အများကြီး အကုန်အကျ ခံစရာမလိုဘူးလေ။ အခုလူကတော့ အလုံးအရင်းနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးတာဆိုတော့ ကောင်းကင်တမန် မဟုတ်လို့ ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ?”

မင်ယွဲ့သည် မိမိအကြောင်းကို သူဌေးသားတစ်စုက ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မသိဘဲ သင်ယူမှုအခန်းတွင် စာလေ့လာနေဆဲပင်။

“ယွမ်ပေါ့... ငါ့လက်တွေလည်း တူရိယာတီးရလွန်းလို့ ကျိုးတော့မယ်၊ သီချင်းဆိုရလွန်းလို့လည်း အသံတွေ ဝင်နေပြီ။ ဒါတောင် ဘာလို့ အဆင့်မြင့် လယ်ဗယ်ကို မရောက်နိုင်သေးတာလဲ?”

မင်ယွဲ့သည် လူကြီးလူကောင်းအတတ်ပညာ (၆) ပါးထဲမှ 'ဂီတ' အတတ်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်အောင် ကြိုးစားပြီး နောက်ထပ် ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုင်ရာ ဆုလာဘ်တစ်ခုကို ရယူလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ယွဲ့ယွဲ့... အဆင့်မြင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ ဘက်စုံညီမျှတဲ့ ဖွံ့ဖြိုးမှု လိုအပ်တယ်လေ။ မင်းမှာ သီချင်းရေးစပ်ခြင်းနဲ့ သီကုံးခြင်းဆိုင်ရာ သီအိုရီ ဗဟုသုတတွေ လုံလောက်နေပြီ၊ လေ့ကျင့်မှုတွေလည်း လုပ်နိုင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ တစ်ခါမှ မစမ်းသပ်ဖူးသေးဘူး မဟုတ်လား”

မင်ယွဲ့ ထိုအခါမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ အဆင့်မြင့် အကဲဖြတ်မှု ရရှိရန်အတွက် လက်တွေ့နယ်ပယ်၌ အသုံးချပြရန် လိုအပ်သည်ကိုး။

“ဒါဆိုရင်တော့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာပြီး စမ်းကြည့်ရမှာပေါ့”

မင်ယွဲ့သည် ထိုအတွေးကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

“ယွဲ့ယွဲ့... အခွင့်အရေးက မင်းရှေ့မှာတင် ရှိနေတာလေ။ ‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပူဇော်ခြင်း’ဆိုတဲ့ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲကို ရိုက်ကူးနေပြီ၊ အခု ဒါရိုက်တာက ဇာတ်ဝင်တေးတွေအတွက် ဖိတ်ခေါ်နေတယ်”

မင်ယွဲ့က စဉ်းစားဟန်ဖြင့်- “ယွမ်ပေါ့... မင်း ငါ့ကို တည့်တည့်ပဲ ပြောစမ်းပါ၊ မင်း အမြဲတမ်း တမင်တကာ စီစဉ်နေတာ မဟုတ်လား? ငါ့ကို တစ်နေရာရာ ရောက်အောင် မောင်းနှင်နေသလိုပဲ”

“မဟုတ်ပါဘူးနော်... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ တိုးတက်ချင်တယ်ဆိုလို့ ငါက စေတနာနဲ့ ကူညီပေးတာကို၊ အခုတော့ ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောရက်

တယ်ပေါ့”

“ကောင်းပြီလေ... ငါ စမ်းကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လို နာမည်မရှိတဲ့လူတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလား?”

ဤအတောအတွင်း မင်ယွဲ့သည် အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်း မတူညီသော ဗာကျူရယ် အခန်းထဲတွင် ရှေးဟောင်းဂီတနှင့် အကပညာရပ်များကို လေ့လာပြီးနောက် ခေတ်ပေါ်ဂီတ၊ အကနှင့် တူရိယာမျိုးစုံကို ဆက်လက်လေ့လာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ယွဲ့ယွဲ့... မင်း လုပ်နိုင်မှာပါ။ ဒါရိုက်တာ ဝမ်က လူသစ်တွေကို မြေတောင်မြှောက်ပေးတဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ သူက ဇာတ်ကားတိုင်းမှာ မျက်နှာသစ် အနုပညာရှင်တွေကို အမြဲ ရှာဖွေဖော်ထုတ်လေ့ရှိတယ်။ သူက သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ နောက်ခံကို မကြည့်သလို အဆိုတော်တွေကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပဲ။

မင်း ပို့လိုက်တဲ့ စာသားနဲ့ သီချင်းကသာ သူ့စံနှုန်းနဲ့ ကိုက်ညီမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံကို သူ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ယွမ်ပေါ့၏ စကားကြောင့် မင်ယွဲ့ စိတ်

အားတက်ကြွသွားကာအခန်းထဲသို့ မဝင်မီ စက္ကူနှင့် ကလောင်တံကို အမြန်သွားယူလိုက်သည်။

အခန်းထဲ၌ စနစ်က ကလောင်နှင့် မှတ်စုစာအုပ်များကို ဖန်တီးပေးနိုင်သော်လည်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ထိုအရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

“ယွမ်ပေါ့... ဒီဇာတ်လမ်းက ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြဦး”

မင်ယွဲ့က စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

“‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပူဇော်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ နာမည်က ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်နဲ့ တူနေပေမဲ့ တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖမ်းခံခဲ့ရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ကနေ ဇာတ်အိမ်ကို တည်ဆောက်ထားတာပါ”

မင်ယွဲ့သည် လူကုန်ကူးသူများမှာ သေထိုက်

သူများဟုသာ စိတ်ထဲတွင် ခံစားနေမိသည်။

“ဒါဆို... ကောင်းကင်ဘုံကို ပူဇော်တယ်ဆိုတဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

“ဇာတ်လိုက်မက တက္ကသိုလ်ကျောင်းက ခရီးထွက်ရင်း သတိလစ်သွားပြီး တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာကို ရောင်းစားခံလိုက်ရတာ။ သူမဟာ အဲဒီရွာကနေ မလွတ်မြောက်ခင်အထိ ဒုက္ခပေါင်းစုံကို ခံစားခဲ့ရတယ်”

“အဲဒီနောက်ပိုင်းရော”

မင်ယွဲ့သည် ဇာတ်လိုက်မ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝအတွက် စိုးရိမ်မိသွားသည်။

“မင်း ခန့်မှန်းကြည့်လေ”

မင်ယွဲ့သည် ဤအရာလေးကို တကယ်ပင် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ချင်တော့သည်။

“ရင်ခုန်အောင် မလုပ်ဘဲ မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ”

“သူမ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”

“ဖျက်ချလိုက်... အဲဒါကို အပြတ်ရှင်းပစ်ရမယ်”

မင်ယွဲ့က ထိုအမျိုးသမီး၏ နေရာမှ ကိုယ်ချင်းစာကာ ပြောလိုက်သည်။ ရာဇဝတ်ကောင်၏ ကလေးကြောင့် သူမ၏ အနာဂတ်ဘဝကို နောက်ထပ် နွံထဲသို့ မဆွဲနှစ်စေချင်ပေ။ ကလေးမှာ အပြစ်မရှိဟု အချို့က ယူဆနိုင်သော်လည်း ဤကလေးရှိနေခြင်းမှာ ဇာတ်လိုက်မ၏ စိတ်ကျန်းမာရေးအတွက် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

“မင်း ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ... အန်းရန်က ကလေးကို ဖျက်ချခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဘဝသစ်ကို စတင်ဖို့ ကြိုးစားချိန်မှာတော့ ဒီလောကကြီးက သူမကို လက်မခံတော့ဘူး။ မိဘတွေက သူမကြောင့် အရှက်ရတယ်လို့ ခံစားနေရသလို သတင်းထောက်တွေကလည်း သူမကို တစ်လှည့်စီ လာရောက်မေးမြန်းပြီး ဒုက္ခပေးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရွာက ကျန်နေခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေကိုတော့ ဘယ်သူမှ ကူညီဖို့ မကြိုးစားကြဘူး”

“ဒါက ရာဇဝတ်မှုပဲလေ... ရဲတွေက ဘာလို့ ဖမ်းမဆီးကြတာလဲ”

မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်

နေသည်။

“အန်းရန်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေက အမှုမဖွင့်ကြလို့ပေါ့။ အန်းရန်ဟာ သွားစရာ နေရာမရှိတော့တဲ့အဆုံး သူမ အလွန်အမင်း မုန်းတီးတဲ့ အဲဒီရွာကိုပဲ ပြန်သွားခဲ့တယ်။ လူတွေ အိပ်မောကျနေတဲ့ ညတစ်ညမှာတော့ သူမဟာ တစ်ရွာလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။ အားလုံး သေချာပေါက် သေစေဖို့အတွက် ရေထဲမှာလည်း ကြွက်သတ်ဆေးတွေ ထည့်ခဲ့တယ်”

မီးကြောင့်မသေလျှင် အဆိပ်ကြောင့် သေကြပေလိမ့်မည်။ အန်းရန်က ထိုရွာသားများကို ကောင်းကောင်း သိသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းသလို ရင်နာစရာလည်း ကောင်းလှသည်။ လူကောင်းတစ်ယောက်ကို အရူးဖြစ်အောင် တွန်းပို့လိုက်ခြင်းပင်။

“ဒါဆို... ဒီဇာတ်လမ်းတွဲက ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို ကောင်းကင်ဘုံကို ပူဇော်လိုက်ပြီး အားလုံး အတူတူ သေဆုံးသွားကြတာကို ဆိုလိုတာပေါ့လေ”

မင်ယွဲ့သည် သီချင်းအတွက် စိတ်ကူးများ စတင်ရရှိလာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူကုန်ကူးမှုများတွင် ဇာတ်လိုက်မှာ ဘေးကင်းစွာ ကယ်တင်ခံရပြီး အပြုံးဖြင့် အဆုံးသတ်လေ့ရှိသော်လည်း ထိုသူ ခံစားခဲ့ရသည့် ဒဏ်ရာများကိုမူ လျစ်လျူရှုထားတတ်ကြသည်။

မင်ယွဲ့၏ စိတ်ကူးမှာမူ ယနေ့ ထူးခြားနေသည်။ သီချင်း၏ အစကို လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် ပီယာနိုသံနှင့် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ရပ်တန့်မှုများဖြင့် ဆွဲဆောင်ထားသည်။ အဆုံးသတ်တွင်မူ သကြားလုံးကဲ့သို့ ချိုမြိန်ပြီး နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးသည့် ပေါ့ပါးရွှင်လန်းသော တေးသွားဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ တောင်ပေါ်မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် အန်းရန်၏ ဘဝ

အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖော်ပြခြင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် အစပိုင်းက တေးသွားကို ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်စေကာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ သူမ ခံစားခဲ့ရသည့် ကြေကွဲစရာများကို အချိန်ကပင် ခွင့်မလွှတ်နိုင်ကြောင်း လူတိုင်းကို သိစေချင်သည်။ သူမက ၅ နာရီကျော်ကြာ အားစိုက်ထုတ်ပြီးနောက် စာသားနှင့် တေးသွားကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဒါနဲ့ ယွမ်ပေါ့... ဒါရိုက်တာ ဝမ် ရဲ့ ရုပ်ရှင်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လိုအပ်နေသေးလား?”

မင်ယွဲ့သည် 'ငွေပြန်အမ်းကတ်'ကို အသုံးပြုရန် စိတ်ကူးရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါရိုက်တာ ဝမ် က ရန်ပုံငွေ မလိုအပ်ပါဘူး၊ ရိုက်ကူးရေးကလည်း ပြီးတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာ ဆန်းကတော့ ရန်ပုံငွေ ပြတ်လပ်နေတယ်။ သူက ပါတီတည်ထောင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် ရှင်သန်ရေး ရုပ်ရှင်တစ်ခု ရိုက်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကားမျိုးက ပိုက်ဆံအများကြီး မရတတ်တော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ နည်းနေတယ်လေ”

မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူမအတွက် အကောင်းဆုံးပင်။ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ရှင်သန်ရေး ရုပ်ရှင်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းမှာ နိုင်ငံအတွက် တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကူညီရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ အမြတ်ရသည်

ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ သူမအတွက် အရေးမကြီးပေ။

“ယွမ်ပေါ့... ဖုန်းနံပါတ်ပေးပါဦး”

မင်ယွဲ့သည် ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ဖုန်းနံပါတ်ကို စက္ကူပေါ်တွင် ရေးမှတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဟယ်လို... ဒါရိုက်တာ ဆန်း ရှင့်လား?”

“ကျွန်တော်က ဒါရိုက်တာ ဆန်းရဲ့ လက်ထောက်ပါ။ ဘယ်သူပါလဲခင်ဗျာ?”

တစ်ဖက်မှ ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလာသည်။

“ရှင့်တို့အဖွဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လိုနေတယ်လို့ ကြားလို့ပါ။ စကားပြောဖို့ အချိန်ရမလားဟင်?”

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဟူသော စကားကို ကြားသည်နှင့် လက်ထောက်မှာ အလုပ်များနေသော ဒါရိုက်တာ ဆန်းကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စလဲ?”

“ဒါရိုက်တာ ဆန်း... ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တဲ့သူ ရှိလို့ပါ”

ဒါရိုက်တာ ဆန်းသည် ဖုန်းကို အမြန်လှမ်းယူလိုက်ကာ-

“မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ... ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ကြားလို့ပါ”

“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မနာမည်က မင်ယွဲ့ပါ။ ကျွန်မ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်လို့ပါ”

မင်ယွဲ့၏ ငယ်ရွယ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒါရိုက်တာ ဆန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

ချမ်းသာသော လူငယ်လေးများမှာ ဝါသနာအရ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတတ်ကြသော်လည်း ယွမ် သန်းအနည်းငယ်လောက်သာ ထည့်ဝင်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

“ယွမ် သန်း ၂၀၀ ဆိုရင် လုံလောက်မယ် ထင်ပါသလား?”

မင်ယွဲ့က ပမာဏကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောချလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာ ဆန်း၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ သူ၏ ပါးလျသော ဆံပင်များကို အသာသပ်ရင်း သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုပ်ရှင်ရုံနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ နေရာတစ်ခုတွင် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုလိုက်ကြလေသည်။