လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်း
Vol. 9 Ch. 85
မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ပြိုင်ကားကြီးကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် မောင်းနှင်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ယခုခရီးသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သွားရောက်ခြင်းဖြစ်ရာ အခြားသူများ၏ အထင်သေးအမြင်သေး ဆက်ဆံမှုကို မခံယူလိုပေ။
မိမိကိုယ်မိမိ ငွေကြေးကြွယ်ဝသူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြနေရခြင်းသည် အချိန်ကုန်လူပင်ပန်းဖြစ်ရုံသာမက တစ်ဖက်လူကလည်း ယုံကြည်ချင်မှ ယုံကြည်ပေလိမ့်မည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အပျော်သဘောဖြင့် လာရောက်ကစားသည်ဟု အထင်မှားခံရခြင်းက အလုပ်ကိစ္စများကို နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေတတ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သန်းနှင့်ချီတန်ဖိုးရှိသော ပြိုင်ကားကြီးကို စီးနင်းခြင်းဖြင့် သူမတွင် ငွေကြေးချို့တဲ့မှုမရှိကြောင်းကို စကားလုံးမပါဘဲ သက်သေထူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါရိုက်တာဆန်းသည် ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင်သို့ အရင်ရောက်နှင့်နေပြီး စားပွဲတစ်ခုတွင် နေရာယူထားသည်။ ဆိုင်အတွင်းမှ အပြင်သို့ ငေးကြည့်နေစဉ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာသော ပြိုင်ကားတစ်စီးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
“ဘယ်က သူဌေးသားက ရိုးလ်ရွိုက်စ် ကြီးနဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ဗိုလ်ကျနေပြန်ပြီလဲ မသိဘူး”
ဒါရိုက်တာဆန်းသည် ရုပ်ရှင်လောကသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ အနုပညာရှင်များစွာနှင့် ထိတွေ့ဖူးသူဖြစ်သဖြင့် ကား၏ တန်ဖိုးကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဤကားမျိုးသည် သန်းနှင့်ချီ တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ‘ငါ့ရုပ်ရှင်ထဲမှာလည်း ဒီလို သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ယောက်က အလုံးအရင်းနဲ့ လာပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ’ ဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။
ကားသည် ဆိုင်ရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာကာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဇိမ်ခံကားနှင့် အလှနတ်သမီး၏ ပေါင်းစပ်မှုသည် လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိရာ ဒါရိုက်တာဆန်းလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ အလှပဂေးလေးသည် ဖန်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူမကို ဒါရိုက်တာဆန်းရှိရာသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
“မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မ မင်ယွဲ့ပါ။ ခုနက ဖုန်းနဲ့ စကားပြောခဲ့ကြတယ်လေ”
မင်ယွဲ့က ချိုသာစွာပြုံးလျက် လက်ကမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဒါရိုက်တာဆန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရသည်။ အချို့သော အလှတရားများသည် အနီးကပ်ကြည့်လျှင် အားနည်းချက်များ ရှိတတ်သော်လည်း ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာမူ အနီးကပ်ကြည့်လေ ပိုမိုပြည့်စုံလေ ဖြစ်နေသည်။
ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာမျိုးကို ရုပ်ရှင်စခရင်ကြီးပေါ်တွင် မြင်တွေ့ရလျှင် မည်မျှပင် ရင်သပ်ရှုမောစရာ ကောင်းလိုက်မည်နည်းဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ဒါရိုက်တာဆန်းရှင့်?”
မင်ယွဲ့၏ ခေါ်သံကြောင့် ငေးမောနေသော ဒါရိုက်တာဆန်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည် ဆန်းဟုန်ပါ။ လူတွေကတော့ လေးစားသမှုနဲ့ ဒါရိုက်တာဆန်းလို့ပဲ ခေါ်ကြပါတယ်”
မင်ယွဲ့သည် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်ပင် နေရာယူလိုက်သည်။ ဒါရိုက်တာဆန်းက နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း သူမဘက်မှလည်း မာန်မာန မရှိကြောင်း ပြသလိုသည်။
“မမင်က ဒီလောက် ထူးထူးခြားခြား လှပနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မထားမိဘူး။ ရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ရော စိတ်ဝင်စားပါသလား?”
သူသည် ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သင့်တော်မည့်သူကို မြင်လျှင် အနုပညာလောကထဲသို့ ဆွဲသွင်းချင်သည့် အကျင့်မှာ ဖျောက်မရပေ။
“ဒါရိုက်တာဆန်းကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ ကျွန်မက သရုပ်ဆောင်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခြေခံပညာလည်း မရှိဘူးလေ”
မင်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် လက်ခါပြလိုက်သည်။
စားပွဲထိုးရောက်လာသည့်အခါ မင်ယွဲ့က အမဲသားစတိတ်နှင့် အအေးတစ်မျိုးကို မှာယူလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ကို စိတ်ရင်းနဲ့ ဖိတ်ခေါ်တာပါ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းရိုက်မယ့် ကားထဲမှာ မမင်လို ထူးခြားတဲ့ အလှမျိုးရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လိုအပ်နေတာ။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးလား?”
ဒါရိုက်တာဆန်းက တက်ကြွစွာဖြင့် စည်းရုံးနေသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ-
“မလိုပါဘူး ဒါရိုက်တာရယ်။ ကျွန်မက ကျောင်းတက်နေတုန်းဆိုတော့ အချိန်လည်း သိပ်မရှိဘူးလေ” ဟု အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“ကျောင်းတက်နေတုန်း ဟုတ်လား?” ဒါရိုက်တာဆန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် “ဘယ်တက္ကသိုလ်မှာ တက်နေတာလဲ? ကျောင်းကို ခွင့်တိုင်ပေးလို့ ရပါတယ်၊ ဒီဇာတ်ကောင်က အခန်းသိပ်မများဘူး... တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အလှဆုံး နတ်သမီးလေးအဖြစ် ခဏလေး ပါဝင်ပေးရုံပါပဲ”
“ယန်ကျင်း တက္ကသိုလ် ပါ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒါရိုက်တာဆန်းမှာ ဆက်၍ မတိုက်တွန်းရဲတော့ပေ။ သူမသည် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်မှ ထူးချွန်ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ‘ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ် ဒေါက်တိုင်တစ်ခုကိုတော့ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ အနုပညာလောကမှာ အလှလေးတစ်ယောက် နှစ်ယောက် လျော့သွားတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
“ဒါရိုက်တာဆန်း... ကျွန်မတို့ အလုပ်ကိစ္စကိုပဲ ဆွေးနွေးရအောင်လေ”
မင်ယွဲ့က အပြုံးလေးဖြင့် သတိပေးလိုက်မှ ဒါရိုက်တာဆန်းလည်း “ဪ... ဟုတ်သားပဲ” ဟု ဆိုကာ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်ရသည်။
သူသည် မင်ယွဲ့၏ အလှတရားအောက်တွင် မိမိလာရင်းကိစ္စကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမကို ကြည့်ရင်း ဒါရိုက်တာဆန်း၏ ရင်ထဲ၌ မနာလိုမှုထက် အားကျစိတ်တို့က လွှမ်းမိုးနေသည်။
ရုပ်ရည်လည်းချော၊ အသိဉာဏ်လည်းရှိ၊ ငွေကြေးလည်း ကြွယ်ဝသည့် ဤသို့သောသူကို မည်သူကများ မချီးကျူးဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ ဒါရိုက်တာဆန်းသည် သူ၏ ပါးလျသော ဆံပင်များကို အသာသပ်ရင်း အလုပ်အကြောင်း စတင်ပြောဆိုတော့သည်။
“ကတိအတိုင်းပါပဲ... ကျွန်မ ယွမ် သန်း ၂၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပါ့မယ်”
မင်ယွဲ့က လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
ထိုလက်ချောင်းလေးနှစ်ခုသည် ဒါရိုက်တာဆန်းအတွက်တော့ သန်း ၂၀၀ ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။
“သဘောတူပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း စာချုပ်မူကြမ်း ပြင်လိုက်ပါ့မယ်”
ဒါရိုက်တာဆန်းသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို ပြောချင်သလိုဖြင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်
နေသည်။
“ဒါရိုက်တာဆန်း... ပြောစရာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါရှင်”
“အဲဒါက... မမင် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရိုက်ကူးရေးစတူဒီယိုကို လိုက်ခဲ့ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ?”
မင်ယွဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်မှ စိတ်ကူးပြောင်းသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။
ထို့ကြောင့် စတူဒီယိုသို့ ခေါ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် စာချုပ်ချုပ်ဆို၍ လက်မှတ်ထိုးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရပါတယ်”
မင်ယွဲ့ကလည်း အခြားကိစ္စ မရှိသဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။
“မမင်... ကျွန်တော် စာချုပ်အရင်ပြင်လိုက်ပါ့မယ်။ မမင်ကိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လိုက်ပြခိုင်းလိုက်မယ်လေ”
သူတို့နှစ်ဦးသည် စားသောက်ရင်းနှင့် ကားပေါ်တွင် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးပြီးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါရိုက်တာဆန်းမှာ ယခုအခါ စာချုပ်ကို အမြန်ဆုံး ရိုက်နှိပ်ရန်သာ အလိုရှိတော့သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
“ရှောင်လျူး... ဒီကို ခဏလာဦး”
ဒါရိုက်တာက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည့် သူ၏လက်ထောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ရှောင်လျူးသည် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ဒါရိုက်တာ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩသွားရသည်။
သူမသည် လက်ရှိရိုက်ကူးနေသော မင်းသမီးများထက်ပင် ပိုမိုလှပနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဒါရိုက်တာက နောက်ပိုင်းတွင် မြေတောင်မြှောက်ပေးမည့် လူသစ်တစ်ဦးဟုသာ သူ ထင်မှတ်လိုက်သည်။
“ရှောင်လျူး... မမင်ကို ရိုက်ကွင်းပတ်ပတ်လည် လိုက်ပြပေးလိုက်ဦး။ ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိလို့”
ဒါရိုက်တာဆန်းသည် ညွှန်ကြားချက်ပေးပြီးသည်နှင့် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူသည် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့မှ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များကို စုစည်းကာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရရှိပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးရန် စိတ်အားထက်သန်
နေသည်။
သူသည် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာ၊ ထုတ်လုပ်သူနှင့် ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာများကို အစည်းအဝေးခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
“ဘာပြောလိုက်တယ်? ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ ရပြီဟုတ်လား?”
“ဘယ်လောက်လဲ? သန်း ၂၀၀ တောင်လား?”
“ဘယ်က ငွေပေါတဲ့သူက ခင်ဗျားရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ မိသွားတာလဲ?”
သုံးဦးသားမှာ ဒါရိုက်တာဆန်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဒါရိုက်တာဆန်းကမူ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်-
“ဟဲဟဲ... မင်းတို့ ထင်မထားဘူးမလား! ငါက ကံကောင်းတဲ့သူလို့ ပြောသားပဲ”
ဒါရိုက်တာဆန်းသည် တကယ်ပင် ကံထူးသူဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး မှတ်တမ်းတင်ကားလေးတစ်စီး ရိုက်ကူးခဲ့ရာမှ CCTV ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး ဒါရိုက်တာလောကသို့ ခြေချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစောပိုင်းက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦးမှာ ကုမ္ပဏီမှ မင်းသမီးကို အဓိကဇာတ်ကောင်အဖြစ် ထည့်သွင်းရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ဒါရိုက်တာဆန်းက လက်မခံခဲ့ပေ။
ထိုသူက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပြန်ရုပ်သိမ်းမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ရာ ဒါရိုက်တာဆန်းကလည်း အခုချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် လမ်းတစ်ဝက်တွင် အထောက်အပံ့ ပြတ်တောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုမူ သန်း ၂၀၀ ရရှိပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေကြတော့သည်။
“ငါ အဲဒီလူကို ရိုက်ကွင်းထဲအထိ တိုက်ရိုက်ခေါ်လာခဲ့တယ်၊ မြန်မြန် စာချုပ်
ချုပ်ကြရအောင်”
“ဆန်းကြီး... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို မြေခွေးအိုကြီးပဲဗျာ”
“တကယ် တော်တယ်”
လက်ထောက်ဒါရိုက်တာနှင့် ထုတ်လုပ်သူတို့မှာလည်း ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။
ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာကမူ-
“ဒါဆိုရင် ငါရေးထားတဲ့ ခမ်းနားတဲ့ အခန်းတွေကို ပိုက်ဆံမရှိလို့ဆိုပြီး ထပ်ဖြတ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့နော်?” ဟု ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဖြတ်ရဦးမှာလဲ? ငါတို့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူကြီးကိုသာ ကျေးဇူးတင်လိုက်တော့၊ မင်းရေးသမျှ အကုန်ရိုက်ပေးမယ်”
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့မှ တာဝန်ရှိသူများမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော ဝန်ထမ်းများမှာ အမြဲတမ်း မျက်နှာပုပ်နေတတ်သော လူကြီးများ ရုတ်တရက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လက်ထောက်ရှောင်လျူးသည် မင်ယွဲ့ကို ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းအတွင်း လိုက်လံပြသရင်း အဆောက်အဦးများ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းနှင့် မည်သည့်ရုပ်ရှင်အဖွဲ့များက ဤနေရာတွင် ရိုက်ကူးခဲ့ဖူးကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေသည်။
မင်ယွဲ့ကလည်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေရင်း ရုပ်ရှင်လောက၏ ထူးခြားမှုများကို သဘောကျနေမိလေတော့သည်။