သိမ်းပိုက်လိုက်သော အင်ပါယာ
Vol. 10 Ch. 92
မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ပြိုင်ကားလေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်လျက် မြို့အရှေ့ပိုင်း စီးပွားရေးလမ်းမကြီးသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။
ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စည်ကားလှသော လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ငွေဒင်္ဂါးများ တဖျတ်ဖျတ် ကြွေကျနေသည့် အသံပမာ သာယာကြည်နူးဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်ခန်းများကို ကြည့်ရှုနေသော မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်အဝါသစ်များဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိသည်။
"ယွဲ့ယွဲ့... ကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ ဒါက မင်းအတွက် ငါတည်ဆောက်ပေးထားတဲ့ အင်ပါယာပဲ”
စနစ်၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သော ယွမ်ပေါ့သည် အင်တာနက်ပေါ်ရှိ ခေတ်ပေါ်စကားလုံးများကို အလွန်လျင်မြန်စွာ သင်ယူတတ်မြောက်ထားသူဖြစ်ရာ မင်ယွဲ့ကို ရယ်မောပျော်ရွှင်စေရန် စနောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးပဲ ယွမ်ပေါ့ရေ... ငါ တကယ်ကို သဘောကျတယ်၊ မွမွ!"
မင်ယွဲ့သည် လမ်းမတစ်လျှောက် အေးချမ်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် မြို့အရှေ့ပိုင်းရင်ပြင်ရှိ စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးခန်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများသည် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် စကတ်၊ ဘောင်းဘီ အနက်ရောင်များဖြင့် သပ်ရပ်ကျနစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး စံနမူနာပြ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်လှသည်။
"ဒီနေရာက ဆိုင်ခန်းတွေကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ စီမံခန့်ခွဲတာလဲဟင်”
မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝန်ထမ်းများမှာ မင်ယွဲ့ကို ဆိုင်ခန်းငှားရန် စုံစမ်းသူဟု ထင်မှတ်သဖြင့် လုပ်ငန်းပုံစံကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြကြသည်။
"ကျွန်မတို့က ဆိုင်ခန်းငှားခတွေကို အချိန်မှန် ကောက်ခံပါတယ်၊ ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုင်ရာ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့လည်း သီးသန့်ရှိတဲ့အတွက် ဝန်ဆောင်မှုခတွေကိုလည်း တစ်ပါတည်း တာဝန်ယူပါတယ်
ရှင်”
"မင်းတို့ရဲ့ မန်နေဂျာနဲ့ ကျွန်မ တွေ့ချင်ပါတယ်”
မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် ဝန်ထမ်းများမှာ အနည်းငယ် အကျပ်ရိုက်သွားကြသည်။
အဆင့်မြင့် တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာ ကြိုတင်ချိန်းဆိုမှုမရှိဘဲ မလွယ်ကူလှပေ။ မင်ယွဲ့သည်လည်း ထိုအခြေအနေကို ရိပ်မိသဖြင့် ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မဆိုတော့ဘဲ ယွမ်ပေါ့ထံမှတစ်ဆင့် တာဝန်ခံ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရယူကာ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လိုက်တော့သည်။
"ဟယ်လို... ကျွန်မ မင်ယွဲ့ပါ”
ဖုန်းတစ်ဖက်မှ တာဝန်ခံမှာမူ ပိုင်ရှင်အသစ် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း အကြောင်းကြားစာကို ယခုလေးတင် လက်ခံရရှိထားသူဖြစ်ရာ အသံမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေတော့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ မစ္စမင်၊ ကျွန်တော်က ဒီလမ်းမကြီးရဲ့ တာဝန်ခံ ဝူ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
မကြာမီပင် မန်နေဂျာဝူသည် မင်ယွဲ့ရှိရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းလှသဖြင့် ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားကြရသည်။
ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ မန်နေဂျာဝူသည် စာချုပ်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို မင်ယွဲ့ရှေ့သို့ တင်ပြလာသည်။
မင်ယွဲ့သည် ထိုစာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ရွက်ချင်းစီ လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး စာမျက်နှာများကို ဖတ်ရှုနေသည့် အရှိန်မှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။
စနစ်၏ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးမှုကြောင့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ သာမန်လူတို့ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သုံးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် မင်ယွဲ့က အချို့သော စာရွက်စာတမ်းများကို သီးသန့်ဖယ်ထုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"ဒီမှာရှိတဲ့ စာချုပ်အချို့က သက်တမ်းကုန်တော့မယ်၊ အချိန်မီ ပြန်လည်စစ်ဆေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”
မန်နေဂျာဝူမှာ အံ့ဩခြင်းကြီးစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့ပြောသည်မှာ လုံးဝမှန်ကန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူသည် မိမိ၏ အလုပ်ရှင်အသစ်၏ ထက်မြက်လှသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ကာ လစာမြင့်မြင့်ရနေသော မိမိကိုယ်မိမိပင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားရတော့သည်။
"မစ္စမင်... လခတွေကိုတော့ လစဉ် ၁၀ ရက်နေ့တိုင်း ကောက်ခံပြီး သင့်အကောင့်ထဲကို တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးသွားမှာပါခင်ဗျာ”
"ကောင်းပြီလေ”
မင်ယွဲ့သည် ရုံးခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာကာ သူမ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခဲ့သည်။ ဈေးဝယ်စင်တာကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဆိုင်ခန်းတစ်ခုအတွင်းမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ... နင့်ရဲ့ ဝတ်စုံက ကြည့်မကောင်းတာ နင့်ရုပ်နဲ့ နင့်ကိုယ်လုံးကြောင့်ပဲ၊ နင့်အသက်အရွယ်ကိုလည်း နည်းနည်းလောက် ပြန်ကြည့်ဦး”
ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အသက် ၅၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးကြီး၏ သမီးဖြစ်သူမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ချေပနေသော်လည်း ထိုဝန်ထမ်းကမူ ပို၍ပင် မာန်
တက်နေတော့သည်။
"ဒီဆိုင်က ငါ့အမေပိုင်တဲ့ဆိုင်ပဲ... နင်တို့ အခုချက်ချင်း ဒီထဲက ထွက်သွားကြ”
မန်နေဂျာဝူက မင်ယွဲ့၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ ထိုဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ လက်မှုပညာ ကျွမ်းကျင်သော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သမီးဖြစ်သူမှာမူ အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောပြလာသည်။
"နင်တို့ မထွက်သွားရင် ငါ လူခေါ်ပြီး မောင်းထုတ်ရမလား”
ထိုအမျိုးသမီးက မောက်မာစွာ ဆိုလိုက်သည်။
"နင်တို့ မထွက်သွားရင် ငါကပဲ နင့်ကို အပြင်
ရောက်အောင် မောင်းထုတ်ပေးရမလား”
မင်ယွဲ့၏ အေးစက်လှသော အသံသည် လေထုအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
"နင်က ဘယ်သူမို့လို့ လာရှုပ်နေတာလဲ”
မန်နေဂျာဝူသည် ချက်ချင်းပင် အီလက်ထရွန်နစ် စာချုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။
"မစ္စ... ကျွန်တော်တို့က ဒီဆိုင်ခန်းရဲ့ ငှားရမ်းမှုစာချုပ်ကို အခုချက်ချင်း ရပ်စဲလိုက်ပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စင်တာမှာ နင့်လိုလူမျိုးကို လက်မခံနိုင်ဘူး”
မန်နေဂျာဝူကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခြေအနေမဟန်တော့သည်ကို သိရှိကာ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။
“မန်နေဂျာဝူ... မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ အမှားကို တောင်းပန်ပါတယ်..."
သူမသည် မန်နေဂျာဝူကို သိသော်လည်း ဘေးတွင်ရပ်နေသော မင်ယွဲ့မှာ စီးပွားရေးလမ်းမကြီး တစ်ခုလုံး၏ ပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်ကိုမူ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ရှာပေ။
အနားရှိ လူငယ်အမျိုးသမီးလေးမှာမူ မင်ယွဲ့တို့၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ရင်ထဲတွင် တစ်ဆို့နေသော ဒေါသများ ယူပစ်သလို ပျောက်ကွယ်ကာ ကျေနပ်သွားရတော့သည်။