ယားယံလာသော နှလုံးသား

"ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစုဟာ နည်းပညာရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ရှိဖို့ အမြဲတမ်း ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ပါတယ်

ဒါဟာ နည်းပညာတွေကို သူတစ်ပါးက ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်ဖခင်နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ထားရှိခဲ့တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုပေါ့

အခုတော့ အဲ့ဒီရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်လာပြီလေ”

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့အား ကုမ္ပဏီအတွင်း လိုက်လံပြသရင်း သုတေသနစီမံကိန်းများ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်၊ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများနှင့် ရရှိလာသော အသီးအပွင့်များအကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေသည်။

မင်ယွဲ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ သိပ္ပံသုတေသနလုပ်ငန်း၏ ခက်ခဲနက်နဲပုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် လေးနက်စွာ နားလည်မိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အနာဂတ်အတွက် ဝေဝါးမှုများ ရှိနေသော်လည်း တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် အကျိုးပြုလိုသော ပြင်းပြသည့် ရည်မှန်းချက်

တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိမြင်လိုက်ရသည်။

ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် နိုင်ငံတော်၏ ထောက်ပံ့မှု၊ ဆရာသမားများ၏ လမ်းညွှန်မှုတို့ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အလွယ်ကူဆုံးသော လမ်းစဉ်ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားသည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့အား စိတ်ရှည်လက်ရှည် လမ်းညွှန်

ပြသနေခဲ့သည်။

"ဒီစီမံကိန်းကို ကျွန်တော့်အဘိုး လက်ထက်

ကတည်းက စတင်ခဲ့တာပါ အဲ့ဒီတုန်းက စနစ်ကျတဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းတောင် မရှိခဲ့ဘူး အဲ့ဒီနောက် ဖခင်ဖြစ်သူက ဆက်ခံခဲ့ပြီး အနှစ် ၂၀ ကြာတဲ့အထိ ဘာရလဒ်မှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး”

မိုဟန်ကျီ၏ အသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်လွန်းလှသဖြင့် လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၂၀ သည် ပြောပလောက်သော အချိန်မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

မည်သည့် စီးပွားရေးသမားက အနှစ် ၂၀ တိုင်တိုင် ရလဒ်မသေချာသော အရာတစ်ခုပေါ်တွင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရဲမည်နည်း။ မိုဟန်ကျီ ပြသလိုက်သော အောင်မြင်မှုရလဒ်များကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့မှာ အလွန်ပင် လေးစားအားကျသွားရသည်။

ကိုးထပ်မြောက်ရှိ နည်းပညာဌာနတွင် နောက်ဆုံးပေါ် စက်ကိရိယာများကို စစ်ဆေးနေစဉ် ယွမ်ပေါ့၏ အသံက မင်ယွဲ့၏ အာရုံထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... အားကျမနေနဲ့ဦး၊ ယွမ်ပေါ့က နင့်ကို ဒီထက်ပိုပြီး အစွမ်းထက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်

တယ်”

မင်ယွဲ့မှာ လန့်သွားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်

တက်သွားသည်။

မိုဟန်ကျီက သူမ အေးနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူ၏ ဝတ်စုံအပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌမို... ရပါတယ်၊ ကျွန်မ မအေးပါဘူး”

မင်ယွဲ့က အားနာစွာဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် ပြင်

သော်လည်း မိုဟန်ကျီက

"ဝတ်ထားလိုက်”

ဟု အေးစက်စက်နှင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်

သဖြင့် သူမ ငြိမ်သက်သွားရသည်။

မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ပန်ဒါရုပ်ယောင်လေး ယွမ်ပေါ့ကတော့

“ငါ အဲ့ဒီလူကြီးကို သဘောကျတယ်”

ဟု အော်ဟစ်နေတော့သည်။

စက်ကိရိယာများကို တက္ကသိုလ်သို့ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် မိုဟန်ကျီကိုယ်တိုင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ လက်ထောက်လင်က ကားမောင်းပေးပြီး နောက်တွင် စက်ကိရိယာများ တင်ဆောင်လာသော ကားကြီးများက တန်းစီလိုက်ပါလာသည်။ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ပရော်ဖက်ဆာရန်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကြိုဆိုနေတော့သည်။

"မင်ယွဲ့... ဒီဘက်လာဦး”

မိုဟန်ကျီသည် လူအုပ်ကြားတွင် လမင်းကြီးပမာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး မင်ယွဲ့အား လှမ်းခေါ်

လိုက်သည်။

စီနီယာကျောက်နှင့် စီနီယာလျိုဝေဝေတို့ကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ

“ဒီအလှူအတန်းက ငါတို့ကျောင်းကြောင့်ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်ယွဲ့ကြောင့်လား" ဟု စူးစမ်းနေကြသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းအသစ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် အနောက်ဆုံးမှ ယှဉ်တွဲပါလာကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”

မင်ယွဲ့က တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက ကိုယ် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါပဲ”

မိုဟန်ကျီ၏ အေးမြကြည်လင်လှသော အသံသည် မင်ယွဲ့၏ နားစည်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ အလိုလို ယားယံလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ သူမ တစ်ယောက်တည်း အကြာကြီး နေလာခဲ့၍လော၊ သို့မဟုတ် ယွမ်ပေါ့က ဖူးစာအကြောင်း ခဏခဏ ပြောနေ၍လော မသိသော်လည်း ဤအမျိုးသားအပေါ် သူမ စိတ်

လှုပ်ရှားမိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

“မဟုတ်သေးဘူး... ယောကျ်ားတွေက ငါ့ရဲ့ လောကပတ်လမ်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိမ့်

မယ်”

သူမသည် အတွေးကို ဖြတ်တောက်ကာ ခြေလှမ်းများကို အမြန်သွက်လိုက်သော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာမူ အေးဆေးစွာဖြင့်ပင် သူမ၏ ဘေးမှ ထပ်

ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

"ခြေလှမ်းလေး လျှော့ပါဦး... ကိုယ် မမှီတော့ဘူး”

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံထဲတွင် ရယ်မောလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ စွဲထင်နေသည်။

မင်ယွဲ့ ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မမှီနိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အားပြိုင်မှုကို သိရှိသွားခြင်းသာ ဖြစ်မည်။

မင်ယွဲ့မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ပရော်

ဖက်ဆာရန်က

“မင်ယွဲ့... ဥက္ကဋ္ဌမိုကို နေ့လယ်စာ သွားကျွေးလိုက်ပါဦး၊ ဒီမှာတော့ ဆရာ ကြည့်စီစဉ်လိုက်

မယ်"

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လက်ထောက်လင်သည် သူဌေး၏ အချိန်ဇယားတွင်ရှိသော အစည်းအဝေးကို ညနေပိုင်းသို့ အသာအယာ ပြောင်းလဲပေးလိုက်ရင်း

“ငါကတော့ တကယ်ကို တော်တဲ့ လက်ထောက်ပဲ"

ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေတော့သည်။