ပကတိအတုအယောင်ကမ္ဘာ

ခရီးရှည်ကြီးတစ်ခုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဇာတိမြေဖြစ်သော လီအောက်ရွာကလေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ကားလေးတစ်စီး ရွာထဲသို့ မောင်းဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင်ပင် ရွာသားများမှာ အလုပ်ကိုယ်စီကို ခေတ္တရပ်နားကာ ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။

"ဟေ့... ဒါ ဘယ်သူ့ကားပါလိမ့်၊ ငါတို့ရွာမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား"

ရွာသားအချို့မှာ ပေါက်တူးများကို ချကာ စပ်စုနေကြသည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် တောင်တန်းများနောက်သို့ နေမင်းက ကွယ်စပြုနေပြီဖြစ်ရာ ရွာကလေး၏ အိမ်ခေါင်မိုးများမှ မီးခိုးငွေ့များမှာ ဝေဝေရီရီ ပျံ့လွင့်နေ၏။ မင်ယွဲ့သည် ရင်းနှီးလှသော လမ်းကလေးကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဦးလေး... နေကောင်းလား"

မင်ယွဲ့က ကားမှန်ချကာ ရင်းနှီးသော ရွာသားတစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟော... မင်ယွဲ့ပါလား၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပြန်လာတာလဲ"

ရွာမှ လူကြီးများမှာ ဖုန်းကို အသုံးနည်းသဖြင့် မင်ယွဲ့ ခရီးထွက်နေသည်ကို မသိကြပေ။

မင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ရင်း အိမ်သို့ ဆက်လက်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့၏ မိသားစုမှာ ယခုအခါ ရွာထဲတွင် အချမ်းသာဆုံးနှင့် အားကျစရာ အကောင်းဆုံး မိသားစုဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့လေး ပြန်လာပြီ"

မင်ယွဲ့၏ မိခင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ကားကို အဝေးမှ မြင်သည်နှင့် အိမ်ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ ကြိုဆိုလေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း ကားနောက်ဖုံးမှ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ဝိုင်းကူသယ်ပေး၏။ အိမ်သစ်ကြီးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ဝယ်ယူပြင်ဆင်ထားသော ပျော့ပျောင်းသည့် ကော်ဇောများနှင့် ဆိုဖာအဖုံးလေးများက အိမ်ကို ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိစေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် သူမအတွက် မိခင်ဖြစ်သူ နေလှန်းပေးထားသော ပျော့အိသည့် စောင်လေးထဲတွင် ခဏတာ နားနေလိုက်သည်။

ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေ့ ညစာကို အဘိုးအဘွားတွေရော၊ ဦးလေးတို့ မိသားစုပါ အကုန်ခေါ်ပြီး တူတူစားကြမယ်လေ"

မင်ယွဲ့သည် အနွေးထည်ဝတ်ကာ ဦးလေးဖြစ်သူအိမ်သို့ သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ညဘက်တွင် အပူချိန်က ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသဖြင့် လေအေးများက သူမ၏ လည်ပင်းသားကို လာရောက်ထိတွေ့နေ၏။ တစ်မိသားစုလုံး စုံစုံလင်လင်ဖြင့် မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ကြပြီးနောက် မင်ယွဲ့က သူမ ဝယ်လာသော လက်ဆောင်များကို အသီးသီး ဝေငှပေးလိုက်

သည်။

"အဖေနဲ့ အမေ... စူပါမားကတ်အတွက် ဝန်ထမ်း နောက်ထပ် နှစ်ယောက်လောက် ထပ်ခန့်

ရအောင် နှစ်ကုန်ပိုင်းဆိုတော့ အလုပ်တွေက ပိုများလာမှာလေ"

မင်ယွဲ့သည် အလုပ်သမားများကို ခေါင်းပုံဖြတ်လိုသော အရင်းရှင်စိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိပေ။

အလုပ်များလာလျှင် လုပ်ခလစာတိုးပေးခြင်း သို့မဟုတ် လူအင်အား ထပ်ဖြည့်ခြင်းမှာသာ လူသားဆန်သော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

သူမ၏ မိဘများကလည်း သမီး၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူကြသည်။

ညပိုင်းတွင် မင်ယွဲ့သည် ခရီးထွက်ပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် သူမအိ လေ့လာရာ ဟင်းလင်းပြင်နေရာ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် ယခုအခါ ပန်းမန်များ၊ ကောင်းကင်ပြာနှင့် တိမ်တိုက်ဖြူများဖြင့် လှပသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။

"ယွမ်ပေါ့... ဒီထဲက အရာတွေက အဆင့်တက်သွားရင် အပြင်ကို ယူထုတ်သွားလို့ ရမှာလား"

မင်ယွဲ့က ပျံသန်းနေသော ပျားလေးတစ်ကောင်ကို တို့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ၊ ဒါက သင်ယူရေးအခန်းလေ အကုန်လုံးက အတုတွေပဲ"

ယွမ်ပေါ့က လေထဲတွင် ဝဲပျံရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ထိလို့ရနေတာလဲ"

"ဒါက အာရုံငါးပါးလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်တဲ့ နည်းပညာကြောင့်လေ ဒါပေမဲ့ ဒီထဲက ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ထုတ်ခွင့်ပေးရင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ပျက်ပြားစေနိုင်

တယ် ဥပမာ... နင်က ဒီထဲမှာ စွမ်းအားမြင့် စက်ရုပ်တွေ လုပ်ပြီး အပြင်ထုတ်သွားရင် ကမ္ဘာကြီးက ကသောင်းကနင်း ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့ ဒါကြောင့် စနစ်က အဲဒါကို ကန့်သတ်ထားတာ"

မင်ယွဲ့သည် နားလည်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ပညာသင်ယူမှုကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ အပြင်လောကထက် ဆယ်ဆမျှ နှေးကွေးသဖြင့် သူမအတွက် အချိန်များစွာ ရရှိစေသည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်းမင်းအတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင်ရေးသားတော့သည်။

ဤသီချင်းအတွက် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို သူမ၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့၏ ဂီတကျွမ်းကျင်မှုမှာ အဆင့်မြင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမသည် စနစ်မှ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိထားသော စောင်း၊ ပုလွေနှင့် ပိပါ စသည့် တူရိယာမျိုးစုံကို ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်ရင်း ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် သီချင်းကို အပြီးသတ် ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။