ဘယ်ကျောင်းကလဲ

မင်ယွဲ့သည် တစ်ဖက်သားအပေါ် မလေးစားရာ ရောက်မည်စိုးသဖြင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းမလေးသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုတောင်းလှသော အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုကို ကြည့်ကာ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းခံနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်

သည်။

ထိုဖန်သားစန္ဒရား မှာ ဆိုင်၏ တန်ဖိုးအထားရဆုံးသော ရတနာဖြစ်ပြီး ရောင်းချရန်မဟုတ်ဘဲ ပြသထားရန်သာ ဖြစ်သည်။

နယ်ပယ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ နားမလည်သူများ တီးခတ်မိ၍ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သူမဆို တီးခတ်ခွင့်မရှိပေ။ သို့သော် ဝူရှောင်မှာ သူတို့ဆိုင်မှ အထူးဖိတ်ကြားထားသည့် စန္ဒရားပညာရှင်ဖြစ်သဖြင့် သူမ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။

"မမ... စမ်းတီးကြည့်လို့ ရပါတယ်ရှင်"

ထိုစဉ် လခြမ်းရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်အရှည်ကို စုစည်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ပုံစံမှာ ဤတူရိယာဆိုင်၏ တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးနှင့် ပို၍တူနေသည်။

"ကျွန်တော်က ပိုင်ကျင်းပါ၊ ဒီဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ"

ခန့်ညားထည်ဝါသော ထိုအမျိုးသားက အရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် "ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောပြီး ထင်းရှူးတောကဲ့သို့ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အရှိန်အဝါ" ဟူသည့် စာသားကို ချက်ချင်း သတိရမိသွားသည်။

"မင်ယွဲ့ပါ" သူမက ပြုံးလျက် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်က ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်၍ မင်ယွဲ့သည် အားနာမနေတော့ဘဲ စန္ဒရားရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် မျက်လုံးကို အသာမှိတ်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်အလား တောက်ပနေတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သာယာလှပသော တေးသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။ သွယ်လျဖြူစင်သော လက်ချောင်းလေးများသည် စန္ဒရား၏ အဖြူအမည်း ကီးခလုတ်များပေါ်တွင် လိပ်ပြာငယ်လေးများအလား ကျွမ်းကျင်စွာ ကခုန်နေကြသည်။

ထိုတေးသံကို နားဆင်ရသည်မှာ တောအုပ်နက်နက်ထဲသို့ သမင်ငယ်တစ်ကောင် ပြေးဝင်သွားသဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပိုးမွှားရှာနေသော သစ်တောက်သီးငှက်လေး လန့်ဖျန့်သွားသည့်အလား၊ သို့မဟုတ် စမ်းချောင်းလေးတစ်ခု၏ တသွင်သွင် စီးဆင်းသံကို ကြားနေရသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် စန္ဒရားခလုတ်များပေါ်တွင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလာသည်။ ဖန်သားစန္ဒရားရှေ့မှ မိန်းကလေးမှာ နုနယ်သိမ်မွေ့နေသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ဂုဏ်ရည်ကို ဆောင်နေပြန်သည်။

ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ လူပုံအလယ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် စန္ဒရားတီးခတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူအများအပြားမှာ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသည်။

လက်ချောင်းထိပ်များနှင့် စန္ဒရားခလုတ်များ ထိတွေ့မိတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုသည် လူသားတို့၏ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်လှုပ်နိုးစေသည့် ဂီတအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လှပသော ဂီတစီးကြောင်းသည် နားဆင်သူများကို သဘာဝတရား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ၎င်း၏ အလှတရားကို ခံစားစေသည်။ မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ကြည်နူးမှု၊ ယုံကြည်မှုနှင့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှုတို့ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးနုတ်စ်သံလေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ပရိသတ်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင်မှ တစ်ဆိုင်လုံး ဟိန်းထွက်သွားသော လက်ခုပ်သံများနှင့်အတူ လမ်းသွားလမ်းလာများပါ လှည့်ကြည့်ရသည်အထိ ဆူညံသွားတော့သည်။

ဝူရှောင်သည် မင်ယွဲ့က ဂီတကို နားလည်သူဟု သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ အရည်အချင်းရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ကျွန်မ ပညာပြသလို ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါရှင်"

မင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို ထူးကဲလွန်းပါတယ်"

ဝူရှောင်က အားရပါးရ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင် ပိုင်ကျင်းကလည်း လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ—

"အရမ်းကို နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ အခန်းထဲမှာ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စကားပြောကြရအောင်"

ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့သည် ပြင်ပနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စိမ်းလန်းသော အပင်များ၊ စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်ငယ်နှင့် ကူးခတ်နေသော ကွိုင်ငါးလေးများမှာ စိတ်ကို ကြည်လင်စေသည်။

လိုက်ကာကို ကျော်လိုက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့သော လက်ဖက်ရည်နံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖျာနှင့် လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းလေးကို တွေ့ရသည်။

"ပိုင်ကျင်း... မင်းကတော့ နေ့တိုင်း ဇိမ်နဲ့ပဲနော်"

ဝူရှောင်က အသားကျနေသည့်အတိုင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ပိုင်ကျင်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပတ်သက်မှုမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကြောင်း သိသာသည်။

သို့သော် ဝူရှောင်၏ စရိုက်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ အပြင်တွင် ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော်လည်း အတွင်းခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ဟန်ဆောင်မှုအားလုံးကို ဖယ်ချကာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်တတ်သည်။

"သူ့ရဲ့ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပုံစံကို သည်းခံပေးပါဦး"

ပိုင်ကျင်းက ဝူရှောင်ကို ကြည့်ကာ မင်ယွဲ့အား အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ဝူရှောင်မှာ လက်ဖက်ရည် သုံးခွက်ကို နွားတစ်ကောင် ရေပုံးလိုက် သောက်သကဲ့သို့ မော့ချလိုက်လေပြီ။

"ငါ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကောင်းတွေကို မဖြုန်းတီးစမ်းနဲ့"

ပိုင်ကျင်းက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူကာ အကြွင်းအကျန်များကို သွန်ပစ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုလက်ဖက်ရည်ရွက်များကို မြင်သောအခါ မန်နေဂျာရှီယန် ပေးထားသော လက်ဖက်ရည်များ မိမိထံတွင် ရှိနေသေးသည်ကို သတိရသွားသည်။

ပိုင်ကျင်းသည် လက်ဖက်ရည် အစုံအလင်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် အိုးအသစ် တစ်လုံးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြန်လည် ဖျော်စပ်နေသည်။

လက်ဖက်ရည်ရွက်နုလေးများမှာ ဆူပွက်နေသော ရေထဲသို့ ကျသွားပြီးနောက် နစ်မြုပ်သွားလိုက်၊ ပြန်ပွင့်လာလိုက်နှင့် ရေပေါ်သို့ ဝဲပျံတက်လာလိုက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း လက်ဖက်ရည်၏ မွှေးရနံ့များမှာ အခန်းအတွင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။

ပိုင်ကျင်း၏ လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်ပုံမှာ ချောမောပြေပြစ်ပြီး အလွန်ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

"သုံးဆောင်ပါဦး"

သူက မင်ယွဲ့အတွက် အရင်ဦးဆုံး ငှဲ့ပေးလိုက်

သည်။

"မင်ယွဲ့... မင်း ဂီတအစည်းအရုံးအဖွဲ့ထဲကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား"

ထိုစကားကြောင့် မင်ယွဲ့ လက်ဖက်ရည်

သောက်နေရင်း ခဏရပ်သွားကာ—

"အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသေးစိတ်လေး သိပါရစေ"

ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမသည် နိုင်ငံတွင် ဌာနဆိုင်ရာများနှင့် အစည်းအရုံးများစွာ ရှိသည်ကို သိသော်လည်း ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ မပတ်သက်ဖူးချေ။ ပိုင်ကျင်းမှာမူ မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ပညာရှင်တစ်ဦးက ဂီတအစည်းအရုံးအကြောင်း ဘာမှမသိသည်ကို အံ့ဩသွားသည်။

"တရုတ်နိုင်ငံ ဂီတပညာရှင်များအစည်းအရုံးစီအမ်အေ ဆိုတာ တစ်နိုင်ငံလုံးက ပညာရှင်တွေ စုစည်းထားတဲ့ နေရာပါ တေးရေးဆရာတွေ၊ အဆိုတော်တွေနဲ့ ရိုးရာတူရိယာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ် အဲဒီမှာ ဝင်ထားရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အခွင့်အလမ်းကောင်းတွေ အများကြီး ရနိုင်ပါတယ်"

မင်ယွဲ့သည် သူမထက် အသက်ငယ်ပုံရသဖြင့် သူက ထိုမေးခွန်းကို မေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ဂီတကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ လုံးဝစိမ်းသက်နေသဖြင့် သူတို့ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

"မင်ယွဲ့... မင်းရဲ့ ဆရာက ဒါတွေအကြောင်း မပြောပြဘူးလား"

ဝူရှောင်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူမတွင် ဘယ်မှာ ဆရာရှိပါမည်နည်း။ သူမ၏ ဆရာမှာ ယွမ်ပေါ့ နှင့် စနစ်သာ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျင်းကမူ မင်ယွဲ့၏ ဆရာမှာ လောကီနယ်ပယ်မှ အနားယူနေသော လျှို့ဝှက်ဆရာကြီး တစ်ဦးဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်

သည်။

"မင်း ဘယ်ကျောင်းမှာ တက်နေတာလဲ"

ဝူရှောင်က ဆက်မေးသည်။

"မင်းလို ထူးချွန်တဲ့သူအကြောင်း ငါတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

သူတို့ နယ်ပယ်ထဲတွင် သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွန်မြန်ဆန်သည်။ မကြာသေးမီက ယန်ကျင်းဂီတတက္ကသိုလ်မှ လင်မင်ကျူးနှင့် ကျန်းစုပြဇာတ်အကယ်ဒမီမှ ချောင်ကျိန့်တို့မှာ "တောင်နှင့်မြောက် အံ့ဖွယ်နှစ်ပါး" ဟုပင် အမည်ကျော်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မက ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်မှာ တက်နေတာပါ"

မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်မှာ ထိပ်တန်းကျောင်းသားများ စုဝေးရာဖြစ်သော်လည်း ထိုကျောင်းတွင် ဤမျှ အရည်အချင်းရှိသော ဂီတပါရမီရှင်ရှိလျှင် သူတို့ မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ကျွန်မက မေဂျာကတော့ ဘဏ္ဍာရေးပညာပါ"

မင်ယွဲ့၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားက သူတို့ကို ထိုင်ခုံပေါ်မှ ပြုတ်ကျမတတ် တုန်လှုပ်သွားစေတော့သည်။

"ဘာ... ဘဏ္ဍာရေး မေဂျာ ဟုတ်လား"

ဂီတပညာဆိုသည်မှာ ပါရမီရှိရုံဖြင့် မရဘဲ အချိန်အမြောက်အမြား ပေး၍ လေ့ကျင့်ရသလို သီအိုရီပိုင်းမှာလည်း အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသည်။

မင်ယွဲ့ကို ဂီတကျောင်းသားတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော သူတို့မှာ ယခုအခါ သူမကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်

သကဲ့သို့ ကြည့်နေကြတော့သည်။