ဆုလာဘ်နှင့် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်း

နှိမ့်ချမှုရှိသော်လည်း ပျောက်ကွယ်မနေစေရန်၊ ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ဝင့်ဝါလွန်းခြင်း မရှိစေရန် ဟူသော ချိန်ခွင်လျှာမှာ ထိန်းညှိရ ခက်ခဲလှပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ တရုတ်ယဉ်ကျေးမှု၏ နက်ရှိုင်းသော အနှစ်သာရကို မည်သို့ သိမ်မွေ့စွာ ထုတ်ဖော်ပြသရမည်နည်း ဟူသော အနုပညာပင် ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတကာ ကျောင်းသားများကို ကြိုဆိုရာတွင် ဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အခြေခံဖြစ်သော်လည်း၊ မိမိနိုင်ငံ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကိုယ်စားပြုနိုင်ရန်မှာ ပိုမိုအရေးကြီးလှသည်။

"ဆရာမတို့ဘက်က လောလောဆယ် ကျွန်မကို အရေးတကြီး မလိုသေးဘူးဆိုရင်တော့ ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ အဆင်ပြေပါတယ်ရှင်"

ဟု မင်ယွဲ့ က ယဉ်ကျေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ ဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ဘွဲ့လွန်အဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သဖြင့် စာသင်ခန်း တက်ရောက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိမှာ သူမအတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလသာ မရှိပါက သူမသည် ယခုနှစ်အတွင်းမှာပင် ဘွဲ့နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် ရယူနိုင်သူဖြစ်သည်။

ဆရာမလီသည် မင်ယွဲ့ ကို အစည်းအဝေးခန်းငယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကောင်းရှောင်း အပါအဝင် အခြားအရည်အချင်းရှိ ကျောင်းသား (၁၀) ဦး ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့က ကျောင်းသားများကြားတွင် နာမည်ကျော်ကြားသူဖြစ်သဖြင့် အားလုံးက သူမကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုကြသည်။ သူမ၏ ပါရမီမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်ကဲ့သို့ပင် အချိန်တန်လျှင် သိသိသာသာ ပေါ်လွင်လာစမြဲ ဖြစ်သည်။

အလုပ်ကိစ္စများ ပြီးစီးပြီးနောက် မင်ယွဲ့ သည် မစ္စတာ ပိုင် ၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်က လမ်းမပေါ်တွင် စိမ့်ဝင်နေသော်လည်း ဆရာ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်များက ဆီးကြိုနေသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်လာပြီလား... လာ၊ အထဲဝင်ဦးသမီးလာမယ်ဆိုလို့ အန်တီက ငှက်သိုက်ပေါင်းထားတယ်"

ဟု ဆရာ့ဇနီးက ဖော်ရွေစွာ ပြောဆိုရင်း ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ် တစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးသည်။

နွေးထွေးသော စွပ်ပြုတ်ရည်က ဗိုက်ထဲမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ အအေးဒဏ်ကို ပြေလျော့စေသည်။ ဆရာ့ဇနီးသည် စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ တပည့်များကိုလည်း မိမိသားသမီးကဲ့သို့ ချစ်ခင်သူဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် မစ္စတာပိုင်သည် မင်ယွဲ့ ပေးထားသော လက်ဖက်ခြောက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို အာရုံစိုက်၍ ဖျော်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အပြည့်ဖြင့် အနီရောင် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းစာအုပ်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက သမီးရဲ့ ဂီတအသင်းဝင် လက်မှတ်ပဲကြည့်လိုက်ဦး"

ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့် တောက်ပြောင်နေသော အဖွဲ့ဝင်လက်မှတ်ထဲတွင် သူမ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များနှင့် လှပသော ဓာတ်ပုံလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သမီး တင်ပြထားတဲ့ ရှေးဟောင်းတေးသွား 'နွေဦးအေးမြခြင်း’ ကို အတည်ပြုပြီးပြီ မူရင်းရေးသားသူရဲ့ အချက်အလက်တွေအောက်မှာ သမီးကို 'ရှာဖွေတင်ပြသူ' အဖြစ် အထူးတလည် ထည့်သွင်းပေးထားတယ်"

ဟု မစ္စတာ ပိုင် က ရှင်းပြသည်။

ဤသည်မှာ ဂီတအသင်းကြီးမှ မင်ယွဲ့ ၏ စေတနာကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင်။

ထို့ပြင် အသင်းမှ ချီးမြှင့်သော ဆုငွေ ယွမ် (၅၀,၀၀၀) ကိုလည်း သူမအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

မင်ယွဲ့ က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး ထိုငွေကို အကျိုးရှိသော နေရာတွင် အသုံးချရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

ပြန်ခါနီးတွင် မင်ယွဲ့ က သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ဘူးလေးတစ်ဘူးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက အန်တီ့အတွက် ပိုးပုဝါလေးပါ အင်္ကျီတွေနဲ့ တွဲဝတ်ရင် သိပ်လှမှာပဲ"

မင်ယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆရာ့ဇနီးသည် ထိုပုဝါလေးကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားရသည်။

"ဒီကလေးကတော့ ထပ်ပြီး အကုန်အကျခံပြန်ပြီဒါက သိပ်တန်ဖိုးကြီးပုံရတယ်"

မစ္စတာပိုင်ကလည်း လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ယွမ်တစ်သောင်းကျော် တန်တယ်လေ ဆုငွေ ငါးသောင်းရတာကို သမီးက အန်တီ့အတွက် သုံးပုံတစ်ပုံလောက် သုံးလိုက်တာပဲ"

ဆရာ့ဇနီးသည် နှုတ်မှသာ ငြီးတွားနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တပည့်မလေး၏ သိတတ်မှုကို အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။

သူမသည် မှန်ရှေ့တွင် ထိုပုဝါလေးကို အထပ်ထပ် စမ်းဝတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

"ငါ့တပည့်မလေး ပေးတဲ့ ပိုးပုဝါလေးကို အရမ်းသဘောကျပေမဲ့ တအားစျေးကြီးနေလို့ အားတောင်နာမိတယ်"

ဟူသော စာသားလေးဖြင့် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ကမ္ဘာသိအောင် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။