ပရဟိတဖောင်ဒေးရှင်းအဖွဲ့ တည်ထောင်ခြင်း

ကျောင်းသားများက မင်ယွဲ့ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော စကားပြောစွမ်းရည်ကြောင့် မိမိတို့အား တရုတ်ဘာသာစကား သင်ကြားပေးရန် ဝိုင်းဝန်းတောင်းဆိုကြလေသည်။

သူတို့သည် ထိုက်တန်သော သင်တန်းကြေး ပေးဆောင်ရန်ပင် အသင့်ရှိနေကြသော်လည်း မင်ယွဲ့ ကမူ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်သာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူမအတွက် ထိုအရာထက် ပိုမိုအဓိပ္ပာယ်ရှိသော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် အစီအစဉ်များ ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့တစ်သိုက် ကျောင်းစားသောက်ဆောင်သို့ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံတကာမှ လာသူများဖြစ်သဖြင့် စားသောက်မှုပုံစံ မတူညီခြင်းကြောင့် မလိုလားအပ်သော ပဋိပက္ခများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် မင်ယွဲ့ နှင့် ကောင်းရှောင်း တို့က အနီးကပ် လိုက်ပါကူညီပေးခဲ့သည်။

ထိုစဉ် စားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌ ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ လေ့လာရေးကျောင်းသားများနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် အခက်တွေ့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားမှ မိခင်ဘာသာစကားသို့ ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲသွားသော လေ့လာရေးကျောင်းသားများ၏ စကားကြောင့် လမ်းပြကျောင်းသားမှာ မျက်နှာပျက်နေရှာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဟု မင်ယွဲ့ က အနားသို့ တိုးသွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လမ်းပြကျောင်းသားမှာ သူမကို မြင်သည်နှင့် ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်နှာ ဝင်းလက်သွားသည်။

"ဒီလိုပါဗျာ... ကျွန်တော်က သူတို့ကို ရန်ကျင်းဘဲကင်နဲ့ ဟော့ပေါ့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ အကြံပေးမိတာပါ လူအများကြီးဆိုတော့ ဝေမျှစားကြမယ်လို့ ထင်တာပေါ့ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တစ်ယောက်ကို ဘဲကင်တစ်ကောင်စီနဲ့ အိုးပူဟင်း တစ်အိုးစီ မှာချင်နေကြတာ... နည်းတဲ့ပမာဏမှ မဟုတ်တာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မင်ယွဲ့ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောမိတော့သည်။ ဤသည်မှာ တရုတ်နိုင်ငံနှင့် အနောက်နိုင်ငံများအကြား စားသောက်မှုဓလေ့ ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။ စားပွဲတစ်ခုလုံး ဘဲကင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေမည့် မြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။

မင်ယွဲ့ သည် ကျောင်းသားများကို သူတို့၏ မိခင်ဘာသာစကားဖြင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။ အဆုံးတွင်မူ သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို သူတို့ သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူမက စားဖိုဆောင်မှ အဒေါ်ကြီးနှင့် ညှိနှိုင်းကာ ဘဲကင်ကို တစ်ဝက်စီခွဲ၍ ပန်းကန်များဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ဟော့ပေါ့ကိုလည်း ပန်းကန်လုံးငယ်များဖြင့် ထည့်ပေးခြင်းဖြင့် ပြဿနာကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းပေးလိုက်လေသည်။

အချိန်ကာလမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျောင်းသားများသည် ရန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အသားကျသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့ သည်လည်း ထိုတာဝန်ကို လွှဲပြောင်းပေးကာ သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင်သို့ ပြန်လည်ခြေဆန့်ခဲ့သည်။

"လာ... အိမ်သွားကြည့်ရအောင်"

မင်ယွဲ့ သည် ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာရုံးခန်း၌ ထိုင်နေရင်း ဝမ်ကျန်း နှင့် ကျန်ဟင် ကို ခေါ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူတို့ကို ချွမ်းဟယ် လူနေရပ်ကွက်သို့

ခေါ်ဆောင်သွားကာ အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော အခန်းများကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်စေခဲ့သည်။

"နင်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ကတိကိုတော့ မှတ်မိတယ်မလား နောက်နှစ်မှာ ကုမ္ပဏီရဲ့ အမြတ်ငွေကို နှစ်ဆဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမယ်နော်"

ဟု သူမက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါပေါ့ သူဌေးမလေးရဲ့... ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားပါ့မယ်"

ဟု ကျန်ဟင် က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကတိပြုသည်။

အိမ်ခန်းများ ပေးအပ်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့ သည် သူမ၏ အဓိကရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။

"ငါ ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာအမည်နဲ့ ပရဟိတဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခု တည်ထောင်မယ် အဓိကကတော့ တောင်ပေါ်ဒေသက အမျိုးသမီးတွေကို ကူညီဖို့ပဲ ကုမ္ပဏီက အခုမှ စတာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေ ယွမ်သန်း (၂၀၀) ကို အရင်ဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်

ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ ခရိုင်တွေက မိန်းကလေးတွေ ပညာသင်နိုင်ဖို့နဲ့ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု ခံစားနေရတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ဥပဒေကြောင်းအရ ကူညီပေးသွားမှာပါ"

သူမ၏ ရက်ရောမှုနှင့် လူမှုအကျိုးပြုလိုသော စိတ်ဓာတ်ကို ကြည့်ကာ ကျန်ဟင် တို့မှာ လေးစားစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာရသည်။

ဖောင်ဒေးရှင်းအတွက် အရည်အချင်းရှိသော အဖွဲ့ဝင်များကို ရှာဖွေရန် ယွမ်ပေါ့ ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် မင်ယွဲ့ သည် ရန်ကျင်းမြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရှိ ရပ်ကွက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လမ်းကြိုလမ်းကြားများ ကျဉ်းမြောင်းကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ထိုရပ်ကွက်မှာ စည်ကားလှသော မြို့လယ်ခေါင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။

"ဒီနေရာက မြို့တွင်းက ရွာလား"

ဟု သူမက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက အကောင်းဆုံး စနစ်ပဲ... ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့လိုက်ရုံပဲ"

ဟု ယွမ်ပေါ့ က ဆိုသည်။

မင်ယွဲ့ သည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာရာ အဝတ်လျှော်ဇလုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အလတ်တန်းစား အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"သမီးလေး... ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ"

မင်ယွဲ့ ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ထည်ဝါသော အရှိန်အဝါမှာ ဤရပ်ကွက်နှင့် လုံးဝ အပ်စပ်မှု မရှိပေ။

"မင်္ဂလာပါ အန်တီ... ဒီမှာ မစ္စတာ ရွှီ ရှိပါသလားရှင့်"

ထိုအမျိုးသမီးသည် အံ့ဩသွားကာ သူမ၏သားဖြစ်သူကို အသံကုန်ဟစ်၍ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရွှီခယ်... ရွှီခယ် နင့်ကို ရှာနေတဲ့သူ ရှိတယ်ဟေ့"

ခဏအကြာတွင် ဒုတိယထပ် ဝရန်တာမှနေ၍ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်၊ မီးခိုးရောင် အိပ်ယာဝင်ဝတ်စုံနှင့် မျက်မှန်မပါဘဲ မျက်လုံးကို မှေးကြည့်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အောက်ထပ်တွင် ရပ်နေသော ထည်ဝါလှပလှသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ အံ့ဩမှင်သက်သွားတော့သည်။