အခန်း (၃၁၈)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၁၈

ရှောင်းကော သဘက်ကို ချပြီး ကျန်းတန်းဟယ်က ရေသွန်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ ကျွမ်းကျွမ်းကို ညင်သာစွာ ချော့သိပ်ပေးခဲ့သည်။ သူ့အသက်ရှူသံ ငြိမ်သွားသောအခါ စောင်ကို ဆွဲခြုံပေးလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျွမ်းကျွမ်းက အိပ်ပျော်နေပြီပင်။

နှစ်ယောက်သား စားပွဲဆီသို့သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ရေတစ်ခွက်လောင်းထည့်ပေးခဲ့ပြီး နူးညံ့စွာပြောခဲ့သည်။ "မနက်ဖြန် ကိုယ်တို့သွားရမယ့်နေရာကို ရောက်အောင်သွားလို့ရပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ အနားယူပြီး မနက်ဖြန်မှ ခရီးဆက်ကြမယ်"

“ဟုတ်၊ ဟုတ်” ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သဘက်ခါအထိ မရောက်ဖူးမလား"

"များသွားပြီ။ ညနေဘက် ရောက်မှာ"

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နွေရာသီအပန်းဖြေစခန်းက ဘယ်မှာလဲ"

"အဲ့တာက ကျွန်းတစ်ကျွန်းပဲ။ ကိုယ်တို့ပင်လယ်ကို ဖြတ်ရမယ်။ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပဲ"

"ပင်လယ်ကိုဖြတ်ပြီး လှေစီးရမှာလား"

ရှောင်းကော ပင်လယ်ကို တွေးကြည့်မိသောအခါတွင် သူမ ပထမဆုံးတွေးမိသည်မှာ ပင်လယ်စာဖြစ်သည်။ ပင်လယ်စာတွေ သူမ ဖမ်းချင်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ လှေစီးရတာကို နှစ်သက်သည်ဟု သူ ထင်လိုက်ကာ နောင်တွင် သူမကို မကြာခဏ ခေါ်သွားဖို့ တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

"ရှင့်မှာ ငါးမျှားတံရှိလား"

တစ်ဖက်သား၏ စကားများ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ် မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ့စိတ်က ခဏတာ လွတ်ထွက်သွားသည်။ “ရှိလောက်တယ်။”

ခရီးသွားတွေထဲတွင် ငါးမျှားခြင်းကို နှစ်သက်သူ များပါရှိသောကြောင့် လှေပေါ်တွင် ငါးမျှားတံများ ရှိလောက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်!" ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ချိုးနှိမ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတော့ သူ့မိန်းမက ငါးမျှားရတာကြိုက်တဲ့သူပေါ့။ နောင်တွင် သူသည် သူမနှင့် မကြာခဏ ငါးဖမ်းရမည်ဟု ထင်ရသည်။

"စကားမစပ်၊ မင်းထွက်လာတာကို ယောက်ဖသိလား"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းအန့်မင်ကို ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။ ရှောင်းကောက ခရီးရှည်တစ်ခု ထွက်လာတာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချင်းအန့်မင် ပြန်လာသောအခါ သူမကို မတွေ့ခဲ့ပါက သူ အလွန်စိုးရိမ်နေလိမ့်မည်။

"ကျွန်မ သူ့ကိုပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကျွမ်းကျွမ်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာတုန်းက ဝင်ပြောခဲ့တာ" ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က အတော်လေး စေ့စပ်သေချာသည်။

"အိမ်မှာ သီးနှံတွေစိုက်ပြီးပြီလား။ ကိုယ် ပြန်လာဖို့စီစဉ်ထားပေမယ့် ကိစ္စတစ်ချို့ကြောင့် နောက်ကျသွားတယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အိမ်ပြန်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

"စိုက်ပြီးပြီ။ အစ်ကိုက ကျွန်မနဲ့အတူ သီးနှံတွေလာစိုက်ပေးသွားတယ်" ရှောင်းကော သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျော့ညံ့သွားရတာလဲ။

“ရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်ရင် ကိုယ်ပြန်လာပါ့မယ်။ မင်းမလုပ်နဲ့ ။ ကိုယ်ပြန်လာမှ ကိုယ် လုပ်မယ်။”

ရှောင်းကောက မလိုပါဘူးလို့ ပြောချင်ပေမယ့် သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရိုးသားမှုကိုမြင်တော့ သူမစကားတွေကို မျိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါပြီ။”

ကျန်းတန်းဟယ်က ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်းသာသွားပုံရသည်။ ထို့နောက် တိတ်တိတ်လေး ရယ်လိုက်သည်။

"ဘာရယ်တာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကိုယ် ရယ်ချင်လာလို့"

ရှောင်းကောက သူ့ကိုကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အလုပ်အကြောင်း တွေးနေရင်းနဲ့ သူ ဘယ်လို လှနေနိုင်တာလဲ။ ထို့နောက် ကုတင်ဘက်လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “သွားအိပ်တော့လေ”

နောက်ကျနေပြီ။ ကျွမ်းကျွမ်းက အိမ်မက်ကမ္ဘာထဲရောက်နေပြီ။

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ တစ်ဖက်စီမှာ အိပ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကုတင်က သူတို့သုံးယောက်လုံး အိပ်လို့ရအောင် ကြီးသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရှောင်းကော တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူမ ခြေသံတွေနဲ့ မီးပုံကလောင်ကျွမ်းနေတဲ့အသံတွေကို ကြားနေရသည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ ရှောင်းကော အိပ်ရာထဲမှာရှိနေတုန်း အိပ်ယာဘေးမှာ အဝတ်အစား ဝတ်နေတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းကို အဝတ် ဝတ်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကိုယ် မင်းကို နှိုးမိသွားတာလား" ကျန်းတန်းဟယ်၏ နားတွေက စူးရှသည်။ ရှောင်းကော၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်းကြားလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး” ရှောင်းကော ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အပြင်ကိုကြည့်ရန် ထလိုက်သည်။ မီးရောင်မရှိပေ။ စောနေသေးသည်။ "ရှင်ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ကျွမ်းကျွမ်း အိမ်သာသွားမို့တဲ့"

ကျွမ်းကျွမ်းက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

အဝတ်ဝတ်ပြီးတာနဲ့ နှစ်ယောက်သား ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့ သွားလိုက်တာနဲ့ ရှောင်းကောလည်း မအိပ်ချင်တော့တာမို့ အိပ်ရာထဲက ထလိုက်သည်။

မကြာခင် သူတို့ နှစ်ယောက် မနက်စာနဲ့ ရေဇလုံယူပြီး ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းဆီမှ ရေဇလုံကို အလျင်အမြန်ယူကာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သုံးယောက်သား နံနက်စာ စားကြသည်။

ထမင်းစားနေရင်း တစ်ဝက်လောက် အပြင်ဘက်က နှုတ်ဆက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုပ်ပုံသဏ္ဍာန်သေးသေးလေးက ကန့်လန့်ကာကို မကာ ဝင်လာသည်။ သူ အော်ခဲ့သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း!"

သူ့မျက်လုံးကြီးတွေက ပါးစပ်ထဲကို ပေါက်စီထည့်နေတဲ့ ရုပ်ပုံပေါ်မှာ သော့ခတ်ထားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "ဟီးဟီး၊ ငါ့ရဲ့အချစ်လေး ကျွမ်းကျွမ်း။ ငါ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။"

"အဟမ်း၊ ရှောက်ယိ၊ ငါလည်း မင်းကိုလွမ်းပါတယ်!"

ကျွမ်းကျွမ်းက လည်ချောင်းထဲတွင် ကပ်လုနီးပါးရှိသော ပေါက်စီကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့ကတော့ သူတို့ဘာသာစားနေကြပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပွေ့ဖက်နေကြသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ဖို့ မမေ့ခဲ့ပေ။ ကလေးတွေရဲ့ ခံစားချက်က ဖြူစင်သည်။ ဆုံတွေ့တိုင်း အချိန်အကြာကြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကြသည်။

နံနက်စာအတွက် ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့က ကလေးတစ်ဦးစီကို ကျွေးခဲ့ကြသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်လုံး မစားရသေးပေ။ ရှောက်ယိက နိုးလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် အခြားလူများရောက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့အဝတ်အစားတွေကိုဝတ်ပြီး ပြေးလာတာဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူက ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ အတူ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေနိုင်ဖို့ သူ့အတွင်းခံအဝတ်ကိုပဲ ၀တ်ထားချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် သူသည် အကြံအစည်ကို မစွန့်လွှတ်မချင်း အစေခံများက သူ့ကိုချော့မော့ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။ အပြည့်အစုံ ၀တ်ပြီးမှသာ သူ ထွက်ခွာခွင့် ရခဲ့သည်။

မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ အားလုံးက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်းကော အတွက် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ပြီးနောက်တွင် သူ့တာဝန်နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ရထားလုံးပေါ်တက်သောအခါ ရှောင်းကော သူမ၏အိတ်ကို ဖယ်ထားလိုက်သည်။ ရထားလုံးအကြီးကြီးထဲမှာ သူမတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က အလုပ်လုပ်နေပြီး မြင်းစီးဖို့ လိုသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ကို ရှောက်ယိက ခေါ်သွားသည်။ ရှောင်းကောကိုလည်း ဖိတ်ထားသော်လည်း သူမက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူမ ဆန္ဒမရှိတာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ဝန်ကြီးတွေနဲ့ မိသားစုတွေ အတူတူ ခရီးထွက်ကြတာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ရှေ့မင်းနှင့် အလွန်နီးနီးကပ်ကပ်နေဖို့ မသင့်တော်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားသူတွေ မရှိတဲ့အခါကျရင်တော့ ဒါကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဒါပေမယ့် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမသည် သူမ၏ အပြုအမူကို အမှန်တကယ် သတိထားသင့်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ကဲ့သို့ပင်၊ သူသည် ရှောက်ကျန့်နဲ့ ညီအကိုလို ဖြစ်သော်လည်း အပေါ်ယံတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုမူခြင်း မပြုနိုင်ပေ။

ရထားလုံးက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ရှောင်းကော ကန့်လန့်ကာကို မပြီး အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်ကလမ်းကို ဦးဆောင်ပြီး လီရှို့ကျီကနောက်တွင် နီးနီးကပ်ကပ်လိုက်ပါခဲ့သည်။ သံချပ်ကာတပ်သားများနှင့် မြင်းတပ်သားများက ဝိုင်းရံထားသည်။

ချွန်ထက်သော လှံများဖြင့် စစ်သည်များက တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဝိုင်းထားသည်။ သူတို့ အရမ်းလုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရသည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ ရထားလုံးက အလယ်ဗဟိုတွင်ရှိပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ရထားလုံးကနောက်တွင် အနီးကပ်ရှိသည်။

ရှောင်းကောက စစ်သူကြီး၏ မိသားစုဖြစ်တာကြောင့် သူမလည်း အလယ်ဘက်တွင်ရှိသည်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ရထားလုံးနောက်ကဖြစ်သည်။ သူမနောက်မှာ ၀န်ကြီးတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေရှိသည်။ အတန်းအလိုက် တန်းစီပြီး နောက်ဘက်မှာ စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးထားသည်။

ရှောင်းကော သူမနောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ကန့်လန့်ကာကို ပြန်ချခဲ့ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ အခုမှ ပထမဆုံး ရထားလုံးအကြီးကြီးပေါ်တက်ခဲ့တာ။ သူမသည် အခြားဝန်ကြီးများ၏ မိသားစုများကို ကောင်းစွာကြည့်ရှုခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် သာမာန်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အလွန်နိမ့်ကျသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမျိုး ရှိကြသော်လည်း အားလုံးမှာ မြင့်မြတ်သော ခံစားချက်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူတို့ခေတ်တွေတောင် ဆန်းကြယ်သည်။ ၀န်ကြီးများသည် အသက်ကြီးသော်လည်း သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ အားလုံးက အလွန်ပြေပြစ်ပြီး တောင့်တင်းသော ပုံရှိသည်။

ရှောင်းကောက သူမရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ ရုပ်ရည်က ကောင်းမွန်တယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏ ရုပ်ရည်အပေါ် အတော်လေးယုံကြည်မှုရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို အရှက်ရစေဖို့ မကြောက်ခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို တောက်ပြောင်စေရန်အတွက် အလွန်စျေးကြီးပြီး လှပသောအဝတ်အစားများကို သူမနှင့်အတူ အထူးတလည် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အပြင်က ပန်းတွေနဲ့ လိပ်ပြာတွေကြောင့် မျက်စိကန်းသွားမှာကို သူမ မစိုးရိမ်ပေမယ့် သူမ အရှိန်အဟုန်နဲ့ လိုက်နေဖို့တော့ လိုသည်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ စုန်းမအိုကြီး အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ သူမက အလွန်တရာမှလှပသော ဇနီးတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။

သူမစိတ်ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူတို့ လိုရာခရီးကို ရောက်တဲ့အခါ ပထမဆုံးလုပ်ရမှာက ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲဖို့ပါပဲ။ လူတိုင်းကို လွှမ်းမိုးဖို့က သူမ၏ ပန်းတိုင် မဟုတ်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အရှက်ရအောင်တော့မလုပ်နိုင်ဘူးဟု သူမ မျှော်လင့်ထားသည်။

ရှောင်းကောက ရထားလုံး အမြန်ရပ်သွားမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း ခရီးတစ်ဝက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းကော အပြင်ဘက်သို့ စူးစမ်းပြီး ကြည့်လိုက်ရာ မိုးလင်းနေသေးပြီး နေ့လယ်စာ မစားရသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘာကြောင့် ရပ်သွားတာလဲ။ သူတို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ရောက်လာတာလား။

"ရှောင်းကော" သူမ တွေးတောနေတုန်း ကျန်းတန်းဟယ် က အပြေးအလွှား ပြေးလာပြီး လိုရင်းတိုရှင်းပြောခဲ့သည်။ "ဒီနေ့ ကိုယ်တို့ လှေတွေစီးလို့မရတော့ဘူး။ မနက်ဖြန် မနက်အထိ စောင့်ရမှာမို့ တံငါရွာမှာ ကိုယ်တို့ တစ်ညအိပ်ရမယ်"

"တံငါရွာလေးလား" ရှောင်းကော ထပ်ပြောလိုက်သည်။ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ ဒီရွာက သူမ အရင်က ကြားဖူးတဲ့ ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာရှိတဲ့ရွာ မဟုတ်လား။

"မှန်တယ်။ နောက်မှ ကိုယ် မင်းဆီ လာခဲ့မယ်။ ကိုယ့်ကို စောင့်နေ"

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ လုပ်စရာတွေရှိနေသေးတာကြောင့် သူမကို အတိုချုံးရှင်းပြပြီး ရှေ့ကိုမြင်းပြန်စီးသွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင် သူမဆီ လာပြောနေစရာမလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ ရှောင်းကောကို စိတ်ပူတာကြောင့် သူမကို သူကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြောတာပင်။ သူမကိုသတိပေးရင်း သူမ ခေါင်းညိတ်ပြတာမြင်ပြီးနောက်တွင် သူစိတ်မပူတော့ပေ။

ရှောင်းကောက သူထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ တံငါရွာက ပင်လယ်နဲ့ နီးတယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ဒီမှာပင်လယ်မရှိတာလဲ။ ကမ်းခြေလည်း မမြင်ရဘူး။