အခန်း (၃၂၁)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၂၁

ရှောင်းကောက ရှောင်ကျူး စကားပြောတာကို နားထောင်ရတာ နှစ်သက်သည်။ သူမက အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်။ ကလေးမလေးက တစ်စုံတစ်ခုအကြောင်းပြောပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အခါ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကခုန်ခဲ့သည်။

တစ်ဖန် ရှောင်းကောက ရှောင်းကျူး သူမကို ပြောနေသည့်အရာကြောင့် တက်ကြွသွားသည်။ ပြတင်းပေါက်ကို မှီ၍ ရယ်မောရင်း ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ ကိစ္စများကို မြင်နေရသည်ဟု တွေးကာ မျက်တောင်ခတ်ပြီး ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်သည်။

" ရှောင်ကျူး မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ..."

ရှောင်းကော ရိုးရိုးသားသားပြောခဲ့သည်။

ရှောင်ကျူးသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှက်သွားသည်။ ဒါက ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချီးကျူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ ရှောင်းကောကို ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်းကို သူမ မသိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့လက်ထဲတွင် ပန်းကန်ပြားတစ်ခုနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

" ရှောင်းကော ရှောင်းကော "

သူအိမ်ထဲဝင်သွားတော့ ရှောင်းကောကို မတွေ့တာနဲ့ နှစ်ခါအော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟေ့! ကျွန်မဒီမှာ!"

ရှောင်းကောသည် ထပ်ခိုးပေါ်မှ ကျန်းတန်းဟယ်၏ အသံကိုကြားသောအခါ သူ့ကို ပြန်ထူးခဲ့ပြီး ရှောင်ကျူးကိုပြောလိုက်သည်။ "ဆင်းကြရအောင်"

“ဟုတ်!”

ရှောင်ကျူးက ဝမ်းသာအားရနဲ့ သူမနောက်က လိုက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

"မင်းက ဘာလို့အဲဒီကနေဆင်းလာတာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က အသံကို ကြားပြီး ထပ်ခိုးအောက်ခြေကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဆင်းလာသော လူနှစ်ယောက်နဲ့တိုးသွားခဲ့သည်။ သူ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ ရှောင်းကောကို အောက်သို့ ချီချပေးလိုက်သည်။ "မင်း မတက်သင့်ဘူး။ ပြုတ်ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ရပါတယ် အိမ်မှာလည်း အဲ့လိုတက်ဖူးတာပဲ"

သူမ၏ ဂရုမစိုက်တဲ့ လေသံကိုကြားတော့ ကျန်းတန်းဟယ် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းသာချလိုက်သည်။ "ငါ့မိန်းမ တော်သားပဲ"

ရှောင်းကောက သူဘာတွေ ရှုပ်နေလဲဆိုတာ နားမလည်ပေ။ သူမ စားပွဲဆီသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားကာ သူယူလာတဲ့ အစားအသောက်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ တံတွေး မျိုချပြီးပြောလိုက်သည်။ “အရသာရှိလိုက်တာ…”

ကျန်းတယ်ဟယ်က ရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်နေတာကို ရယ်မောလိုက်သည်။ "စားပြီးပြီမလို့လား။ ဘယ်လိုအရသာရှိတာလဲ"

"မစားရသေးဘူးလေ၊ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဗိုက်ပြည့်အောင် လုပ်လို့မရတော့ဘူးလား"

ရှောင်းကောက သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ စကားပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ အစားအသောက်တွေကို စားလိုက်။ ရှောင်ကျူးနဲ့ ကိုယ်က ဒီငါးတွေနဲ့ ပုဇွန်တွေကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်မယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်ကျူးကို ထိုင်စားဖို့ မဖိတ်ခင် တမင် ပြောခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ဟင်းပွဲတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ။ သူမဗိုက်က တဂွီဂွီမြည်နေပြီ။ ဆာလောင်မှုကို ယခုအချိန်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိရန် သူမအတွက် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် သူမအကြိုက်ဆုံး ပင်လယ်စာ အစားအစာဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ် မစားဘဲနေမှာလဲ။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူတို့ သုံးယောက်စာအတွက် လုံလောက်တဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ယူလာပေးသည်။ ရှောင်းကော ဗိုက်ဆာနေသော်လည်း သူမ၏ အစာစားချင်စိတ်က အကန့်အသတ်ရှိသည်။ စားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူမဗိုက်ပြည့်သွားသည်။

ရှောင်ကျူးကတော့ အံ့သြစရာပါပဲ။ သူမက ငယ်သော်လည်း အစာစားချင်စိတ် ကြီးမားသည်။ သူမ၏ စားချင်စိတ်သည် ကျန်းတန်းဟယ်ကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူနှင့် ယှဉ်နိုင်သည်။

ရှောင်ကျူး စားသောက်ပြီးတာနဲ့ နှစ်ယောက်သား အစောကြီး အနားယူနိုင်ဖို့ ပန်းကန်ပြားတွေကို အမြန်ပြန်ပို့ပေးလိုက်ကြသည်။

သူမက သေးငယ်သော်လည်း သန်မာသည်။ ရှောင်းကောက သူမထက်သာအောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် သူမသည် ကလေးမလေးအား သူတို့အတွက် ပန်းကန်ပြားများကို ရှင်းခွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ပန်းကန်ပြားတွေကို ဘယ်မှာပြန်ထားရမလဲဆိုတာ သူမ သိလား။"

ရှောင်းကော ထွက်သွားသော ရှောင်ကျူးကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ ကျန်းတန်းဟယ်ကို မေးကြည့်ခဲ့သည်။

“သူမ သိလောက်တယ်။” ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့လက်ကိုင်ပုဝါကို ချလိုက်ပြီး ရှောင်းကောရဲ့လက်တွေကို သုတ်ဖို့ အသစ်တစ်ခု ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ "ကိုယ် ရွာသူကြီးအိမ်ကနေ စားစရာတွေ ယူလာတာ။ ရှောင်ကျူး သူ့ပန်းကန်တွေကို မှတ်မိလောက်ပါတယ်"

" ရှောင်ကျူးက ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ"

ရှောင်းကော မသိစိတ်က သူ့ဆီ သူမရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ခဲ့သည်။ ပန်းကန်ပြားတွေက အခြေခံအားဖြင့် တူညီသည်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြောနိုင်မလဲ။

" ရှောင်ကျူးရဲ့ မိသားစုက အိမ်နဲ့ ဝေးနေတာ ကြာပြီလို့ ရွာသူကြီးဆီက ကိုယ် ကြားဖူးတယ်။ သူမ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူ့အိမ်မှာ စားလေ့ရှိတယ်လေ။ အဲဒီပန်းကန်တွေရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်က တော်တော်ထူးခြားတာကို မင်း သတိမထားမိဘူးလား"

သူ့စကားကိုကြားတော့ ရှောင်းကော တစ်ခုခုကို တွေးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမက အံ့အားသင့်စွာနဲ့ပြောလိုက်သည်။ “အိုး ဟုတ်သားပဲ။ သူတို့က မဝိုင်းနေဘူး”

ထိုပန်းကန်ပြားများကို ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ ယူဆောင်လာပါက ၎င်းတို့ကို အင်စတာဂရမ်နှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု ယူဆမည်ဖြစ်သည်။ မဝိုင်းတဲ့အပြင် တော်တော်လေးကြည့်ကောင်းသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျေနပ်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာပြောခဲ့သည်။ "ရွာသူကြီးရဲ့သားက ဖိုကြီးမှာ အလုပ်လုပ်တာ။ ချို့ယွင်းချက်ရှိတဲ့ ထုတ်ကုန်တွေ အကုန်လုံး ဖျက်ဆီးခံရပေမယ့် အဲ့တာက နှမြောစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိတဲ့အတွက် သူ့ဘာသာသူ သုံးဖို့ အိမ်ပြန်ယူလာတာ။ ဒီအထူးပန်းကန်ပြားတွေရှိတဲ့ သူတို့က ရွာမှာ တစ်ခုတည်းသော မိသားစုတွေမို့ မှတ်မိဖို့ဆိုတာ အရမ်းလွယ်တယ်။"

"အခြားတစ်ယောက်ယောက်မှာ ပုံစံတူပန်းကန်ပြားတစ်ခုရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

အသုံးမဝင်သော ပန်းကန်ပြားတွေက များစွာမတန်သောကြောင့်၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုရန်အတွက် အိမ်သို့ယူဆောင်လာမည့်သူများလည်း ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်ဟု ရှောင်းကော ခံစားမိသည်။

" ရှောင်ကျူး ပန်းကန်တွေ ရှင်းနေတုန်းက ပန်းကန်ပြားအောက်ခြေကို မင်းမြင်မိလား။"

“မမြင်မိဘူး” ရှောင်းကော ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အောက်ခြေမှာ တစ်ခုခုရှိလို့လား"

“ရွာသူကြီးရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဝမ်။ သူ့သားပိုင်တဲ့ ဖိုကြီးကို "သခင်မ ဝမ်" လို့ခေါ်တယ်။ ပန်းကန်အောက်ခြေမှာ အနီရောင်နဲ့ ရေးထားတဲ့ 'သခင်မ ဝမ်' ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ ပြန်ယူလို့မရတဲ့ အပြစ်အနာအဆာရှိတဲ့ပစ္စည်းပဲ"

"ရှင်က ဘယ်တုန်းက သတိထားမိတာလဲ၊ ဒါက ရှင့်ရဲ့အရင်စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလား။"

ကြိုပြီးစုံစမ်းခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီအသေးစိတ် အချက်အလက်အားလုံးကို သူတို့သိထားတာက အံ့သြစရာကောင်းသည်။

"ကိုယ် မြင်မိလို့လေ"

အဲဒါနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမလက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ "သွားရအောင်။ ကိုယ့်ကို အဝတ်စားကူလဲပေးမယ်လို့ မင်းပြောထားတယ်မလား။"

ရှောင်းကောသည် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားတာခံလိုက်ရသည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်ကို လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူမ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် သဘောကျမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ရဲ့ စူးစမ်းလေ့လာနိုင်စွမ်းက တကယ်ကို အထင်ကြီးလောက်စရာပဲ။

သူတို့အိမ်ထဲပြန်ရောက်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်စပြုလာသည်။

သူ၏ ကောင်းစွာသတ်မှတ်ထားသော ကြွက်သားများကို သူမမြင်သောအခါ ရှောင်းကော သူမ၏ မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ခဏလောက်ကြာတော့ သူမရဲ့သွေးတွေက မျက်နှာနဲ့ နှလုံးသားဆီ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ "ရှင်ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"မင်းအဝတ်အစား ကူလဲပေးနေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်အဝတ်မချွတ်သင့်ဘူးလား" ကျန်းတန်းဟယ်က သူလုပ်နေတာတွေကို ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်ကာ သူမအား မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"

ရှောင်းကောက သူ့စကားကြားသောအခါတွင် သူမသည် မသိစိတ်မှ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကာ သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်တဲ့အရာက ပိတ်စနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ့တဲ့ အသားအရည်ပဲ...

သူမ နှာခေါင်းသွေးထွက်မလာခင်မှာ သူမရဲ့အကြည့်တွေကို ပြန်ရုတ်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်ခဲ့သည်။ သူမ တစ်ဖက်သား၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မနားမှာရပ်နေတာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမရဲ့မေးခွန်းကို မဖြေပေ။ အဲဒီအစား သူမ နီမြန်းနေတဲ့မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"

"သေချာပေါက် ရှင့်အကြောင်း တွေးနေတာမဟုတ်ဘူး!"

သူမရဲ့အဖြေက သူ့ကိုယ်သူ လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပင်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျန်းတန်းဟယ်က သူမအား အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ "အေးအေးဆေးဆေး လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာ ကြည့်။ ကိုယ်တို့က သူစိမ်းတွေမှ မဟုတ်တာ"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် သူ့အဝတ်အစားများကို လုံးဝချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ သူသည် လက်ဆန့်ကာ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းဖို့လုပ်လိုက်သည်။

သူ လှုပ်လိုက်သည်နှင့် သူ့လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားတိုင်းက စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ ရှောင်းကော၏ မျက်လုံးတွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ အလိုအလျောက်ဆွဲချခံလိုက်ရသည်...

"ကျန်းတန်းဟယ်! ကျွန်မကို ရှင့်အဝတ်အစားတွေလဲခိုင်းဦးမှာလား"

သူ နီးကပ်လာသည်ကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ့နောက်ကျောကို ရိုက်လိုက်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူမ သူ့ဒဏ်ရာကို ထိမိသွားခဲ့ပြီး သူနာကျင်စွာ ညည်းလိုက်သည်။

"ရှင်အဆင်ပြေရဲ့လား" ရှောင်းကော စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာမှမပြောပေ။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမနောက်ကနေ ကုတင်ပေါ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှောင်းကောကို တွန်းချပြီး သူမအပေါ်တွင် လှဲနေရန် အခွင့်အရေးယူလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကျင်နေတဲ့အကြည့်တွေက ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီပင်။

"!!" ရှောင်းကောက သူ့ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း နှလုံးခုန်သံတွေက အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော ယောက်ျားကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့တဲ့အခါကျရင် သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးပေးမယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က စာချုပ်ချုပ်ခဲ့တာကို ရုတ်တရက် သတိရမိသွားလို့"

ကျန်းတန်းဟယ် သူမအနားသို့ တမင်တကာ တိုးသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရင်တွေတဆတ်ဆတ်ခုန်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်မ အဲ့တာကို လက်မှတ်ထိုးထားတယ်ဆိုတာက ဘာလဲ ရှင် ကျွန်မကို လှည့်စားသွားတာလေ"

"သမီးလေးတွေကို မင်း မကြိုက်လို့လား"

"ကြိုက်တယ်၊မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ သူတို့ကို ကြိုက်ကြိုက်၊ မကြိုက်ကြိုက် အဲ့တာက ကိစ္စမရှိဘူး"

"ဒါဆို ဘာက ကိစ္စရှိတာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ အဝတ်တွေကိုချွတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

ရှောင်းကောက သူ့လက်ကို ရှက်ရွံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်အပူချိန် တက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတော့ သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “လောလောဆယ်တော့ သမီးမလိုချင်သေးဘူး အနည်းဆုံးတော့ အခုမဟုတ်သေးဘူး!”

"ဘာလို့လဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ “ခုချိန်မှာ ဘာလို့ သမီးလေး မလိုချင်တာလဲ”

"ကျွန်မ...ကျွန်မ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး!"

ရှောင်းကောက သူမတွေးနေသည့်ကိစ္စကို ကျယ်လောင်စွာပြောလိုက်သည်။ သူမ ဒုတိယမြောက် ကလေးယူဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။

“….....” ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးပြီး သူမရဲ့အဝတ်ကို ညင်သာစွာ ပြန်၀တ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲထူပေးလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ မင်းအမှန်အတိုင်းပြောလာပြီ"

ရှောင်းကောက အဝတ်ဝတ်နေတဲ့ ကျန်းတယ်ဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ "ဒါက...အဆုံးသတ်လား"

"အိုး... ရှင်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်ခဲ့တာပဲ!"

ရှောင်းကောက သူမထံမှ သတင်းရယူရန် ကြိုးစားနေကြောင်း ပြောနိုင်သဖြင့်သူ့ကို ဒေါသတကြီး ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

“အာ့…” ကျန်းတန်းဟယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်လိုက်သည်။ ရှောင်းကောက ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရခဲ့သောနေရာကို ရိုက်ခဲ့သည်။

"ရှင်အဆင်ပြေရဲ့လား"