အခန်း (၃၂၇)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၂၇

လိုက်ဖက်ညီသော မြင်ကွင်းသည် လျှို့ဝှက်ကြည့်ရှုသူအတွက် နာကျင်စေသည်။

သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ရိုမန့်တစ်ဆန်ဆန်အချစ်ရေးတွင် ရှိနေကြောင်းကို သူမ တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့် မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

"သင်္ဘောပေါ်ကဆင်းပြီးရင် အပန်းဖြေစခန်းကို ရထားလုံးစီးပြီးသွားမလား ဒါမှမဟုတ် လမ်းလျှောက်သွားကြမလား"

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော ၏လက်ကို ကိုင်ပြီး လှေပေါ်မှဆင်းခဲ့သည်။ မြေပြင်က တည်ငြိမ်နေပေမယ့် ပြုတ်ကျမှာကို သူ စိတ်ပူသည်။

!!

“ရထားလုံးမစီးဘူး၊ လမ်းလျှောက်ကြမယ်။”

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ချပေးပြီးနောက် သူမကို သူ့အနားသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရှောက်ကျန့်နှင့် နီးကပ်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်း၏ နောက်မှ အမျိုးသမီးတွေ အနီးကပ်လိုက်ခိုင်းခြင်းသည် ကောင်းသောအကြံမဟုတ်ပေ။ ဒါပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ ရှောင်းကောက တသီးတခြားဖြစ်လွန်းနေတာကြောင့် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အခြွေအရံတွေနောက်မှာ သူမ ချော်လဲသွားပါက ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာမဟုတ်ပေ။ သူမ သူနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်သွားတာ ပိုကောင်းသည်။

"နွေရာသီအပန်းဖြေစခန်းဝင်ပေါက်က ဘယ်မှာလဲ"

ရှောင်းကော တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ခဏတာ သူတို့ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သစ်ပင်တွေက တစ်ညီတစ်ညာလေးတွေရှိနေပြီး လမ်းတွေကလည်း သန့်ရှင်းသည်။ ထိုနေရာသည် ကျွန်းငယ်လေးဖြစ်သည်ကို သူမ ကြိုမသိခဲ့လျှင် သူတို့ ပန်းခြံကြီးတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေမည်ဟု သူမထင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

“ဒီကျွန်းကို နွေရာသီအပန်းဖြေစခန်းလို့ ခေါ်တယ်။ ဝင်ပေါက်မရှိတဲ့အတွက် သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းတာက အဲဒီနေရာကို ဝင်လာတာနဲ့ တူတူပဲ”

ရှောင်းကော သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ "ဒါဆို ကျွန်မတို့ အပြင်မှာ အိပ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရွှင်မြူးစွာဖြင့် သူမ၏ပါးကို ညှစ်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့မှာနေစရာနေရာရှိတယ်။ မကြာခင် ကိုယ်တို့အဲဒီကိုရောက်တော့မှာ။"

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့ စခန်းချမနေရသရွေ့ သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

“ဒီနေရာက ကိုယ်တွေးထားတာထက် ပိုကြီးပေမယ့် ကိုယ် ထင်ထားတာထက်တော့ ပိုသေးတယ်။” ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ ထို့နောက် ပြုံးပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “နောက်မှ မင်းကိုလိုက်ပြမယ်”

“ဟုတ်ပြီ။”

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်ပြီး တခြားဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ နောက်တော့ သူမက ရှောက်ကျန့်ရဲ့ နံဘေးမှာ လမ်းလျှောက်နေပြီး ဝန်ကြီးတွေ ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ဒါက ကွဲလွဲချက်တစ်ခုလို့ ယူဆထားပြီးသားပင်။ ထို့အပြင်၊ ကျန်းတန်းဟယ်က အခြားသူတွေ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်ထင်ရှားနေပြီဖြစ်၍ ရှောင်ကျန့်သည် သူတို့၏အပြုအမူကို မျက်ကွယ်ပြုထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက လူပုံအလယ်တွင်သိုသိုသိပ်သိပ်နေတာကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမည်။

သေချာပါတယ်၊ သူတို့ရှေ့မှာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတစ်ခု မပေါ်လာခင် အဝေးကြီးကို လမ်းလျှောက်စရာ မလိုခဲ့ပေ။ ၎င်းကို အပြာရောင်နှင့် ဟင်္သာပြဒါးရောင် ကြွေပြားများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ထွင်းထုထားသော ထုပ်တန်းများနှင့် တောက်ပစွာ ဆေးခြယ်ထားသော တံခါးများသည် ယခုအခါ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။

ရှောင်းကောနဲ့အတူ ပထမဆုံး အကြိမ် ဒီကို ရောက်လာတဲ့သူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ။

အဆောက်အဦး၏ အရွယ်အစားသည် အလွန်အံ့မခန်းလှပြီး သဘာဝ၏ အလှတရားများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်ရုံနဲ့ စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။

သူတို့ရောက်လာတာကို စောင့်နေတဲ့သူတွေလည်း ရှိနေပြီ။ ရှောက်ကျန့် နှင့်အဖွဲ့ကို တွေ့သောအခါ ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုကြသည်။ ထို့နောက် တာဝန်ခံများက အခန်းများကို စတင်တာဝန်ပေးကြသည်။ ဝန်ကြီးရာထူးများကို အခြေခံ၍ အခန်းများကို နဂါးခန်းမအစွန်းတစ်ဝိုက်တွင် သတ်မှတ်ပေးထားသည်။

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့ကို နဂါးခန်းမ ညာဘက်ရှိ အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ မဝင်ခင် ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ရှောက်ယိရဲ့ အခန်းကို ကြည့်ခဲ့သည်။ မဝေးသော်လည်း ပင်မခန်းမ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ အလယ်မှာ ဇိမ်ခံခန်းမကြီးအကြောင်းက ပြောစရာတောင် မလိုပေ။ ဒါက ရှောက်ကျန့်ရဲ့အခန်းဖြစ်ရမည်။

"ဒီနေရာက တကယ်မဆိုးဘူး!"

ရှောင်းကော စကားပြောနေစဉ် သူမ လွယ်အိတ်ထဲမှ ခြုံစောင်လေး တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ အဲ့တာကို ခံစားရခြင်း မရှိသော်လည်း ယခုအခါ အပန်းဖြေစခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နွေရာသီ အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခု၏ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဤနေရာ၌ အပူချိန်သည် ပြည်မကြီးနှင့် လုံးဝမတူပေ။

"အနားယူဖို့ လိုသေးလား"

ကျန်းတန်းဟယ်က ခြုံစောင်လေးကိုယူ၍ သူမပေါ်ခြုံပေးလိုက်သည်။ သူမရဲ့အ၀တ်အစားတွေကို သပ်ရပ်အောင် ကူညီပေးရင်း မေးခဲ့သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ရှင် ကျွန်မကို ခေါ်ပြီးပတ်သွားမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ၊ သွားရအောင်"

ရှောင်းကော အပြင်ထွက်ပြီး ပတ်ကြည့်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ အရမ်းမိုက်တယ်။ နွေရာသီအပန်းဖြေစခန်းသည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံး၏ အမည်ဖြစ်သည်ဟု ထင်မိသည်။

အပူဒဏ်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူတို့သည် အမည်မတပ်ထားသည့် ကျွန်းကို နွေရာသီ ခိုလှုံရာနေရာအဖြစ် ထူထောင်ခဲ့ကြသည်။ ဘယ်လောက် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်နိုင်လိုက်လဲ။

“ဒါဆို သွားရအောင်။” အဲဒါနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော ကို ခေါ်သွားသည်။ တံခါးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ သူသည် မထွက်ခွာမီ တာဝန်ကျအစောင့်များကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

"စကားမစပ်၊ ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ အဖော်လုပ်ပေးစရာ မလိုဘူးလား"

ရှောင်းကောသည် အစောင့်များကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သတိရမိသွားသည်။ ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ အဖော်ပြုပေးမယ့်အစား ကျွန်းတဝိုက်မှာ လမ်းလျှောက်တာက မသင့်တော်ချေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ခရီးသွားနေတဲ့အချိန်မှသာ ကိုယ့်ရဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုက လိုအပ်တာ။ ကိုယ်တို့ လိုရာခရီးကို ရောက်တာနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာလို့ရတယ်။"

ရှောင်းကော သက်သာရာရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းလိုက်တာ၊ ကျွန်မတို့ ကျွမ်းကျွမ်းကို ခေါ်သွားကြမလား"

"သူ့ကို ခေါ်သွားစရာ မလိုဘူး။ နောက်တစ်ခါမှ ခေါ်တော့မယ်။ ရှောက်ယိကလည်း သူ့ကိုလွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ် ထိုစကားကို ပြောသောအခါ ရှောင်းကော နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ချဲ့ကားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရှောက်ယိက ကျွမ်းကျွမ်းကို တအားကပ်သည်။ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူမ သူတို့ကိုမြင်ခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းမှာ သူမကိုရှာဖို့ အချိန်ပင်မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းမကြီးကိုရွေးချယ်ကာ ကျွန်းခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းတလျှောက် လမ်းတွေက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည်။ သစ်ပင်များနှင့် မြက်ခင်းပြင်များသည် ဂရုတစိုက် လက်နဲ့ခြယ်သထားပုံရသည်။ ရှောင်းကော စိတ်ကူးထားတာနဲ့ လုံးဝမတူချေ။ ကျွန်းသည် ပေါင်းပင်များ ထူထပ်ပြီး ပိုးမွှားများ ကျရောက်နေမည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

"ဒီနေရာက အရမ်းသန့်ရှင်းနေတာပဲ။ ကျွန်မတို့ မလာခင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားကြတာလား"

“ကိုယ်တို့ ဝင်လာတုန်းက တွေ့တဲ့လူတစ်စုက ဒီမှာ စခန်းချထားတဲ့ နန်းတော်အစေခံတွေပဲ၊ ကျွန်းရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ သူတို့တာဝန်ယူထားတယ်။ တစ်သက်လုံး ကျွန်းကနေ ထွက်ခွာခွင့် မရဘူး။”

သူ့ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် ရှောင်းကော အနည်းငယ် ကွဲလွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကျွန်းပေါ်တွင် ထာဝရနေရန် ဖန်ဆင်းခံရသော ဤလူများသည် ကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့နေ့စဉ်စားသောက်ဖို့ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ သာယာလှပတဲ့ နေရာမှာ နေထိုင်ရတာ ကောင်းလားလို့ သူမ တွေးမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ဒီလူတွေက တကယ်ကို ပြစ်ဒဏ်ကျခံရတဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ။ လက်ရှိဧကရာဇ်မင်းမှာ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသားရှိတော့ ရာဇ၀တ်သားအရာရှိတွေရဲ့ မိသားစုတွေကို မကွပ်မျက်တဲ့ စည်းမျဉ်းကို လိုက်နာတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့မိသားစုတွေအားလုံးကို ဒီကို ပို့ခံရတာ။ နေ့တိုင်း ခြံတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ်၊ သစ်ပင်တွေကို ခုတ်ရမယ်၊ ပေါင်းပင်တွေကို ရှင်းဖို့ ပြစ်ဒဏ်ပေးထားတာ။"

ရှောင်းကောသည် သူ၏ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ သူမ ချက်ချင်း ဉာဏ်အလင်းရသွားသည်။ ဒီလူတွေကို ကျွန်းကနေ ထွက်ခွာခွင့်မပေးဘဲ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ နေထိုင်ခဲ့ရပေမယ့် ကွပ်မျက်ခြင်း၊ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပြည့်တန်ဆာများအဖြစ် ခိုင်းစေခြင်းထက် နယ်စပ်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်းထက် ဒါက ပိုကောင်းပါသည်။

ဒီပတ်ဝန်းကျင်က သာယာတယ်၊ အလုပ်က ရိုးရှင်းသည်။ အစားအသောက်အတွက်လည်း စိတ်ပူစရာမလိုပေ။ ပျင်းစရာကောင်းပြီး ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ဘဝကို ဘယ်သူက ဘယ်လို မုန်းတီးနိုင်မလဲ။ ဒါဟာ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရသူတွေရဲ့ မိသားစုတွေအတွက် အကောင်းဆုံး အဆုံးသတ်ဖြစ်နေပြီပင်။

ကောင်းကင်ဘုံကို အပြစ်တင်မည့်အစား ကျေးဇူးတင်သင့်သည်။

ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ် ရပ်လိုက်ပြီး ကုန်းတက်ဧရိယာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒီကျွန်းက ကြီးလည်းမကြီးဘူး သေးလည်းမသေးဘူးလို့ ကိုယ် မင်းကို ဘာလို့ပြောခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်လား"

"သိချင်တယ်!"

ရှောင်းကော အသည်းအသန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ သေလောက်အောင် သိချင်သည်။

"ကိုယ်လက်ကို ကိုင်ထား။"

ရှောင်းကောက သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ!"

ကျန်းတန်းဟယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူမကိုဆွဲခေါ်ကာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ပြီး သူ့ခြေလှမ်းနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်တွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ရယ်မောသံများက တိမ်တိုက်များဆီသို့ ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။ ပြေးလေလေ လမ်းကြောင်းက ကျဉ်းလာလေလေပင်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကြောင့် ရှောင်းကော အလွန်တည်ငြိမ်စွာ ပြေးခဲ့သည်။ သူမ တခါမှ မခံစားဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုက သူမရဲ့နှလုံးသားမှ ဖြာထွက်လာသည်။ ပြေးလေလေ၊ ခွန်အားတွေ တိုးလေလေပဲ။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရံဖန်ရံခါ သူမကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ပြဿနာမရှိဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးနောက် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရှိန်မြှင့်ကာ အမြင့်ဆုံးသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ရုတ်တရက်ရပ်သွားသည်။ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံက မမှန်သလို နှလုံးခုန်မြန်နေတာကြောင့် နှလုံးက ရင်ဘတ်ထဲကနေ ခုန်ထွက်လာတော့မလို ခံစားနေရသည်။ သူမ အမောတကောနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်မို့လဲ”

ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ ခံစားချက်ကကောင်းနေသည်။ သူ့အသက်ရှူသံက အနည်းငယ် မတည်ငြိမ်ပေ။ "အောက်ကိုကြည့်လိုက်"

ရှောင်းကောက သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပဲ ကျွန်းရဲ့ အထက်စီးမှမြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက သူမရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဝိုး…"

ကျန်းတန်းယ်က သူမ၏ အာမေဋိတ်သံကို ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်းကကြီးလား သေးလား"

ရှောင်းကောက အာမေဋိတ်သံပြုတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်းကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်ပင်၊ ကြီးသည်လည်းမဟုတ် သေးသည်လည်းမဟုတ်ပေ။ "ဒါက အလယ်အလတ် အရွယ်အစားပဲ"

မှန်တယ်။

“ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား…” ကျန်းတန်းဟယ် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ့ကို တံတောင်ဖြင့်တို့လိုက်သည်။ "ဘာရယ်တာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က ရယ်မောရင်း မျက်ရည်တွေကို သုတ်ကာ လက်ကို ဆန့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ သူတို့သည် ကျွန်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

"အဲဒါ သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ နေရာပဲ၊ အဲ့တာက ကိုယ်တို့နေတဲ့နေရာ။ ကိုယ်တို့ အခု ဒီဘက်ကမ်းက လာတာ။ ကိုယ်တို့ အချိန်ရရင် အဲဒီကို သွားကြည့်လို့ ရတယ်။အဲ့ဒီမှာ လှပတဲ့ပန်းခင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဟိုဘက်ကမ်းမှာက..."

ကျန်းတန်းဟယ်ပြောတာကို ရှောင်းကော နားထောင်ရင်းနဲ့ သူ့ကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူက ချိန်းတွေ့ဖို့ လမ်းညွှန်ကို တကယ်ပြင်ဆင်ထားတာပင်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ ခြေထောက်တွေ သေးသွယ်လာမည်ဟု ထင်ရသည်။